Tadeusz Starzec (ur. 11 lutego 1918 w Kurdwanowie, zm. 25 marca 1944 w Woldenbergu) – polski harcerz, uczestnik II wojny światowej, kapral podchorąży, jeniec Oflagu II C Woldenberg.
Życiorys W latach 1934–1937 prowadził I Borkowską Drużynę Harcerską. W 1937 wstąpił do Seminarium Duchownego Salezjanów w Mikołowie, po dwóch latach rozpoczął naukę na politechnice we Lwowie.
Po wybuchu II wojny światowej walczył w wojnie obronnej 1939 w szeregach 51. Pułku Piechoty. Wzięty do niewoli w okolicach Skarżyska-Kamiennej przebywał w obozach jenieckich: w Oflagu X A/Z Itzehoe, Stalagu II A w Neubrandenburgu i najdłużej w Oflagu II C Woldenberg. Kilka razy uciekał z obozów, by móc walczyć w obronie ojczyzny. Po ostatniej został wezwany na rozprawę sądową do Szczecina i w drodze powrotnej do obozu, pod pretekstem ucieczki, został zastrzelony 25 marca 1944. 29 marca 1944 został pochowany na cmentarzu przy obozie jenieckim II C Woldenberg.
Za bohaterską postawę został odznaczony pośmiertnie Orderem Virtuti Militari.
Ordery i odznaczenia Virtuti Militari
Upamiętnienie W 1970 Szkoła Podstawowa w Dziedzicach otrzymała imię pchor. Tadeusza Starca Plac w Dobiegniewie otrzymał imię pchor. Tadeusza Starca W 1998 odsłonięto i poświęcono na cmentarzu parafialnym oraz w kościele pod wezwaniem Matki Bożej Zwycięskiej w Borku Fałęckim tablice poświęcone poległym w II wojnie światowej harcerzom I DH im. Zawiszy Czarnego z nazwiskiem Tadeusza Starca na czele
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1918 Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Jeńcy Oflagu II C Woldenberg Kategoria:Zmarli w 1944 Kategoria:Polacy i obywatele polscy straceni przez Niemcy nazistowskie 1939–1945