Bitwa pod Slivicami () – ostatnia bitwa II wojny światowej na ziemiach czeskich, stoczona już po formalnej kapitulacji III Rzeszy.
W dniach 11–12 maja 1945 roku oddziały niemieckie (głównie z Waffen-SS), woląc poddać się wojskom amerykańskim niż radzieckim, broniły się przed siłami czechosłowackich partyzantów i Armią Czerwoną. Niemcy ostatecznie skapitulowali wczesnym rankiem 12 maja. Około 6000 żołnierzy zostało wziętych do niewoli przez wojska radzieckie.
Tło 8 maja 1945 roku wszystkie siły niemieckie otrzymały rozkaz pozostania na swoich pozycjach i poddania się najbliższej jednostce alianckiej. Jednak wiele formacji stacjonujących w Protektoracie Czech i Moraw próbowało przedostać się na zachód, aby poddać się wojskom amerykańskim, licząc na lepsze traktowanie w niewoli przez Amerykanów. Zgodnie z ustaleniami międzysojuszniczymi jednostki amerykańskie dotarły do uzgodnionej linii demarkacyjnej w zachodnich Czechach i tam się zatrzymały. Ponieważ Armia Czerwona była jeszcze kilka dni marszu od tego obszaru, czechosłowaccy partyzanci próbowali powstrzymać Niemców przed ucieczką, za co ci odpowiedzieli represjami przeciwko miejscowej ludności.
9 maja duże zgrupowanie wojsk niemieckich dotarło na obszar między wioskami Milín, Slivice i Čimelice, w pobliżu linii demarkacyjnej. Wśród nich znajdowały się elementy Kampfgruppe Wallenstein. Formacją dowodził SS-Gruppenführer Carl Friedrich von Pückler-Burghauss. Żołnierzom towarzyszyli uciekający z obawy przed czeskim odwetem Niemcy sudeccy. Ponieważ droga w kierunku linii amerykańskich została zablokowana przez oddziały ruchu oporu, Pückler-Burghauss nakazał utworzenie linii obronnych. Po kapitulacji Amerykanie odsyłali na stronę sowiecką wszystkich niemieckich żołnierzy próbujących się im poddać.
Bitwa 11 maja zgrupowanie partyzanckie „Smrt fašismu” („Śmierć faszyzmowi”) dowodzone przez radzieckiego oficera Jewgienija Olesinskiego próbowało atakować Niemców pod Slivicami, ale zostały odparte. Tego popołudnia w rejon przybyły regularne jednostki Armii Czerwonej, głównie ze 104 Gwardyjskiej Dywizji Strzeleckiej i zaatakowały pozycje niemieckie.
Atak rozpoczął się od ciężkiego ostrzału artyleryjskiego i rakietowego. Radzieckie bombardowanie było wspierane przez amerykańską 4 Dywizję Pancerną XII Korpusu 3 Armii. Później wojska z 1., 2. i 4 Frontu Ukraińskiego zaatakowały pozycje niemieckie. W nocy obrona załamała się i około 3:00 12 maja w młynie w Rakovicach Pückler-Burghauss podpisał akt kapitulacji, który następnie asygnowali przedstawiciele Stanów Zjednoczonych (pułkownik Allison, szef sztabu 4 Dywizji Pancernej) i Związku Radzieckiego (gen. Iwan Sieriogin, dowódca 104 Gwardyjskiej Dywizji Strzeleckiej). Wzięto do niewoli około 6000 żołnierzy i zdobyto dużą liczbę pojazdów. Pückler-Burghauss popełnił samobójstwo.
Po bitwie partyzanci rozpoczęli operacje oczyszczające w lasach Brdy, aby ścigać żołnierzy niemieckich, którzy uciekli z pola bitwy.
Upamiętnienie W 1970 roku w Slivicach odsłonięto pomnik upamiętniający bitwę, zaprojektowany przez Václava Hilskiego. Niedaleko willi w Čimelicach, gdzie Pückler-Burghauss popełnił samobójstwo, znajduje się kolejny pomnik z napisem: „W tym miejscu 9 maja 1945 roku armia amerykańska zatrzymała odwrót armii niemieckiej. W obecności przedstawicieli wojsk amerykańskich, radzieckich i niemieckich podpisano tutaj ostatnią kapitulację II wojny światowej w Europie 12 maja 1945 roku”.
Od 2000 roku czeskie kluby historii wojskowości, Muzeum w Przybramie i Armia Republiki Czeskiej organizują regularnie rekonstrukcje bitwy pod Slivicami.
Zobacz też Bitwa pod Poljaną Bitwa o Odžak
Przypisy
Kategoria:Front wschodni (II wojna światowa) Kategoria:Bitwy w 1945 Kategoria:Bitwy II wojny światowej z udziałem Czechosłowacji Kategoria:Bitwy II wojny światowej z udziałem Niemiec Kategoria:Bitwy II wojny światowej z udziałem Stanów Zjednoczonych