Everything Everything – brytyjski zespół artrockowy, pochodzący z Manchesteru w Anglii, założony pod koniec 2007 roku. Tworzą go: wokalista Jonathan Higgs, basista Jeremy Pritchard, perkusista Michael Spearman i gitarzysta Alex Robertshaw.
Jonathan Higgs i planowali założyć zespół już w 2006 roku, a po dołączeniu do grupy Jeremy’ego Pritcharda i Michaela Spearmana grupa zaczęła występować jesienią 2007 roku. Swoją nazwę zaczerpnęli od dwóch pierwszych słów piosenki zespołu Radiohead „”. Debiutancki singel, „Suffragette Suffragette”, wydali pod koniec 2008 roku. W kolejnym roku Niven opuścił zespół, a jego miejsce zajął Alex Robertshaw.
Everything Everything, znany z eklektycznego brzmienia, dynamicznego stylu i złożonych, inspirowanych awangardą tekstów, wydał do 2024 roku siedem albumów studyjnych: (2010), (2013), (2015), (2017), (2020), (2022) i (2024), które spotkały się z szerokim uznaniem krytyków. Znani są z takich utworów, jak „”, „” czy „”.
Ich twórczość dwukrotnie znalazła się na krótkiej liście nominacji do Mercury Music Prize i otrzymała pięć nominacji do Ivor Novello Awards.
Historia Początki i wczesne single (do 2010) Trzech pierwotnych członków Everything Everything pochodziło z Northumberland w Anglii – wokalista Jonathan Higgs dorastał w Gilsland, a perkusista Michael Spearman i gitarzysta w Newbrough. Trójka ta poznała się w Queen Elizabeth High School w Hexham, gdzie wspólnie grali muzykę.
Podczas gdy Spearman uczęszczał do Berklee College of Music i , aby studiować grę na perkusji jazzowej, Higgs kontynuował naukę z muzyki popularnej i nagrywania na University of Salford, gdzie poznał urodzonego w Hampshire basistę Jeremy’ego Pritcharda. Pritchard przeprowadził się do Tunbridge Wells w bardzo młodym wieku i w kolejnych latach regularnie grywał w Tunbridge Wells Forum.
Higgs i Pritchard postanowili założyć zespół po ukończeniu studiów. Początkowo współpracowali w pochodzącym z Salford trio mathrockowym Modern Bison (z Higgsem na perkusji, Pritchardem na gitarze i Mikiem Carswellem na gitarze i wokalu), które wydało jeden album, I Could Have Had a Rustic Pagoda, w 2006 roku nakładem Unlabel.
Pod koniec 2006 roku Higgs i Niven opracowali plany założenia zespołu „o estetyce w pewnym sensie inspirowanej twórczością i opartej na optymistycznej koncepcji”. Zespół zaczerpnął nazwę Everything Everything z dwóch pierwszych słów piosenki zespołu Radiohead „”, otwierającej ich studyjny album Kid A, chociaż Niven opisał wybór nazwy również w następujący sposób: „Pomysł, jaki widziałem, polegał na tym, aby spróbować wziąć współczesną muzykę pop R&B i stworzyć z niej niejasno futurystyczny projekt i we dwóch wybraliśmy nazwę Everything Everything, rodzaj détournement przesyconej kultury medialnej w coś idealistycznego i ekspansywnego”.
Po dołączeniu Pritcharda i Spearmana zespół zaczął występować jesienią 2007 roku. Pritchard wspominał o tym okresie w 2010 roku: „Początkowo byliśmy bardziej punkowi, z większą ilością gitar i w ogóle bez syntezatorów. Najłatwiej było grać takie koncerty i oswoić się z graniem razem. Ale planem zawsze było rozszerzenie brzmienia, gdy będziemy mieli możliwość / będzie nas stać na sprzęt!”.
mały|lewo|Everything Everything w maju 2010 roku
Zespół szybko zyskał uwagę przemysłu muzycznego i zaczął współpracować z producentem (Bat for Lashes, Faultline). Everything Everything wydało swój pierwszy singel „Suffragette Suffragette” pod koniec 2008 roku za pośrednictwem filii XL Recordings – Salvia, wyłącznie jako limitowana edycja winylowa 7-calowa. Następnie, w maju 2009 roku ukazał się singel „”, w którym grupa po raz pierwszy włączyła do swojego brzmienia syntezatory. Jesienią tego samego roku zespół wydał utwór „” jako kolejną płytę wyłącznie na winylu, tym razem nakładem wytwórni Young & Lost Club. Wszystkie trzy single zostały opublikowane z towarzyszącymi im teledyskami, przy czym klipy do „Suffragette Suffragette” i „Photoshop Handsome” zostały w całości nakręcone przez sam zespół.
Jeszcze w 2009 roku Niven opuścił zespół, aby poświęcić się karierze akademickiej, a jego miejsce zajął urodzony na Guernsey gitarzysta Alex Robertshaw, którego poprzedni zespół rozpadł się kilka miesięcy wcześniej.
Everything Everything znalazł się na długiej liście BBC Sound of 2010, opracowanej przez brytyjskich prekursorów, którzy głosują na swoich ulubionych nowych artystów. Niedługo później zespół podpisał kontrakt z brytyjskim oddziałem wytwórni Geffen Records, a następnie wydał w czerwcu 2010 roku singel „” w formie płyty CD i w wersji cyfrowej, a także jako 7-calową płytę winylową. Singel ten zadebiutował na 152. miejscu brytyjskich list przebojów UK Singles Chart.
Man Alive (2010–2012) mały|Koncert zespołu na scenie głównej Coke Live Music Festival 2011 w Krakowie
Debiutancki album zespołu, , wyprodukowany przez , ukazał się 27 sierpnia 2010 roku, a poprzedziło go ponowne wydanie singla „” 23 sierpnia tego samego roku, który zadebiutował na 121. miejscu na brytyjskiej liście przebojów. Cały album ukazał się kilka dni później, debiutując na 17. miejscu na liście UK Albums Chart.
Niektórzy recenzenci chwalili Man Alive, inni zaś byli wobec tego albumu krytyczni. Emily Mackay na łamach magazynu NME nazwała zespół „nowymi Picassami popu” i skomentowała, że „w tej chwili w indie krążą trzy brzydkie słowa: ambicja, intelekt i wysiłek. Everything Everything nie tylko nie pasują do tych terminów, one po prostu je przebijają”. Alix Buscovic z BBC Music pochwaliła „genialność” zespołu i zauważyła, że „ten kwartet z Manchesteru ucieka od każdej identycznej kliki indie, rzucając ciągle zmieniającymi się, proteuszowymi kształtami dźwiękowymi… EE są celowo ekscentryczni i nieskończenie zabawni, ale wiedzą lepiej niż większość, jak stworzyć piosenkę, jak stworzyć album. Wiedzą, jak nadać jej głębi, światła i mroku i – co najważniejsze – wiedzą, kiedy przestać”. Andrzej Łukowski z magazynu Drowned in Sound pochwalił „czystą, nieokiełznaną pewność siebie” zespołu i opisał album jako zawierający „kilka naprawdę fajnych rzeczy… to zespół, który zmierza w jakimś kierunku – oni to wiedzą, i my to wiemy”. Ian Cohen w swoim artykule w Pitchfork stwierdził, że album jest „dowodem na to, że entuzjastyczne eksperymenty nie mogą uratować produktu końcowego, gdy podstawowe elementy są tak niekompatybilne i nieapetyczne” i skrytykował „irytujący głos Higgsa”.
19 lipca 2011 roku album Man Alive znalazł się na krótkiej liście nominowanych do Mercury Prize 2011, lecz przegrał z płytą PJ Harvey Let England Shake.
W maju 2011 roku zespół wystąpił w Carlisle na festiwalu , natomiast 20 sierpnia tego samego roku odbył się ich pierwszy koncert w Polsce. Zagrali na scenie głównej Coke Live Music Festival 2011 w Krakowie. Również w 2011 roku, 28 listopada wraz z lokalnymi muzykami z Manchesteru, oraz grupą I Am Kloot, wystąpili w ramach koncertu charytatywnego Billie Butterfly, zbierając fundusze na amerykańskie leczenie Billie Bainbridge – dziewczynki, u której zdiagnozowano rzadki guz mózgu. W lutym 2012 roku zespół supportował Snow Patrol, a w listopadzie i grudniu tego samego roku Muse, w tym 23 listopada podczas koncertu w łódzkiej Atlas Arenie.
Arc (2012–2014) mały|lewo|Koncert na 2013
W 2012 roku zespół Everything Everything wznowił współpracę z nad sesjami nagraniowymi do swojego drugiego albumu studyjnego. Pierwszym singlem z sesji był „”, wydany w połowie października 2012 roku, po czym zespół ogłosił, że ich drugi album studyjny, , ukaże się na początku 2013 roku. Nowy materiał z tej płyty został zaprezentowany podczas trasy koncertowej po Wielkiej Brytanii, trwającej od 13 września do 26 października 2012 roku.
Album Arc swoją premierę miał 14 stycznia 2013 roku i zadebiutował na 5. miejscu na liście UK Albums Chart. Higgs zwrócił uwagę, że w porównaniu do złożonych piosenek Man Alive, teksty piosenek na płycie Arc miały być prostszą esencją jego pomysłów i bardziej bezpośrednim wyrazem jego emocji. W wywiadzie dla New Statesman na temat albumu powiedział: „Jest znacznie mniej zagracony i znacznie łatwiej jest zrozumieć, co się dzieje lub co mówię. Myślę, że staraliśmy się to uporządkować i sprawić, by było mniej rozpraszające, a bardziej solidne i mocne. Myślę, że jest mniej miejsc do ukrycia, więc to jest najważniejsze. Teraz jest jasne, kto co robi. Zajęło nam dużo czasu, aby nabrać wystarczającej pewności siebie, aby to zrobić”.
Album został okrzyknięty „kolejnym tour de force” przez The Observer, chociaż The Guardian był bardziej oszczędny w pochwałach: „Szorstki otwieracz Cough Cough może pokazać ich w ich najbardziej świadomie zwariowanej formie, ale The Peaks znajduje się na przeciwnym krańcu spektrum, próbując rodzaju stadionowej melancholii ukochanej przez Elbow lub Coldplay. Nieuchronnie Arc brakuje spójności; to dźwięk zespołu zastanawiającego się, kim chce być. Miejmy nadzieję, że będzie to zespół, który połączy oba tryby płynnie, tak jak robią to w i Armourland, eleganckim kawałku robo-popu, który łączy załamanie społeczne z emocjonalnymi barierami, które wszyscy stawiamy”.
Barry Nicolson z magazynu NME uznał album za „szczuplejszą, bardziej zrozumiałą bestię niż jego poprzednik… Świadome dążenie do bycia postrzeganym jako innowator i ikonoklasta, które czasami mąciło ich debiut, jest tutaj nieobecne: jest to płyta mniej zainteresowana powierzchnią niż uczuciami… Powoli, ale pewnie zmierzają w kierunku czegoś niezwykłego”. Recenzent zwrócił również uwagę na tematykę albumu dotyczącą technologii i ludzkiej reakcji: „Młodzi futuryści popu napisali album o tym, jak przerażająca jest przyszłość. Przeplatające się tematy technologii i odłączenia są powszechne w całym Arc”.
Trzeci singel z albumu Arc, „”, ukazał się pod koniec marca 2013 roku na 7-calowej płycie winylowej. W październiku tego samego roku grupa Everything Everything wyruszyła we wspólną trasę koncertową z zespołem Dutch Uncles. Objęła ona 13 koncertów, w tym dwa wieczory w Manchesterze i Londynie.
Utwór „” został nominowany do nagrody Ivor Novello Awards 2014 w kategorii Best Contemporary Song (ang. Najlepsza Współczesna Piosenka) oraz zdobył nagrodę w kategorii UK Single of the Year (ang. Brytyjski Singel Roku) w konkursie Awards 2014.
Get to Heaven (2014–2016) mały|Koncert grupy Everything Everything w londyńskim Under the Bridge (2015)
Zespół Everything Everything zrobił sobie przerwę od tras koncertowych w 2014 roku, występując tylko na lokalnych koncertach, jednocześnie pracując nad swoim trzecim albumem studyjnym wspólnie z producentem Stuartem Pricem (The Killers, Pet Shop Boys). 17 lutego 2015 roku zespół ujawnił singel „”, który miał premierę w BBC Radio 1 jako „Najgorętszy Utwór Zane’a Lowe’a”. Trzecia płyta, , ukazała się 22 czerwca 2015 roku.
mały|lewo|Koncert zespołu Everything Everything w Kijowie w grudniu 2015 roku
Reporter BBC Entertainment Mark Savage stwierdził: „Ebola, zaginione samoloty, ścięcia głów, wzrost UKIP. To nie są typowe tematy dla wykonawców z pierwszej czterdziestki, ale to właśnie o tym pisał zespół alt-popowy Everything Everything w ciągu ostatniego roku […] Teksty piosenek zostały zainspirowane, gdy zespół z Manchesteru zrobił sobie roczną przerwę od tras koncertowych, a Higgs zaczął oglądać wiadomości w kółko”. Higgs powiedział Savage’owi: „Po tym, jak skończyliśmy nagrywać płytę, przeczytałem tekst jeszcze raz i zdałem sobie sprawę, że napisałem biblię horroru”.
Teledysk do singla „Spring / Sun / Winter / Dread” został udostępniony 3 sierpnia 2015 roku. Higgs opisał następująco ten utwór: „Piosenka opowiada o przemijaniu pór roku i starzeniu się, więc chcieliśmy skupić się na Słońcu i uczynić z niego rodzaj przytłaczającej siły – pozytywnej i życiodajnej, ale także palącej i destrukcyjnej”.
1 grudnia 2015 roku zespół wystąpił w Polsce, w warszawskim klubie Hybrydy.