Klasztor w Waldsassen (niem. Kloster Waldsassen) – rzymskokatolickie opactwo, pierwotnie cystersów, a od 1864 sióstr cysterek, znajdujące się w niemieckim mieście Waldsassen.

Historia Klasztor założono w 1133 roku, co czyni go najstarszym opactwem cysterskim w Bawarii. Wedle legendy założycielem placówki jest św. Bernard z Clairvaux, nie zachował się jednak żaden dokument mogący to potwierdzić. 12 marca 1147 król Konrad III Hohenstauf bezpośrednio uzależnił klasztor od swojej władzy, czyniąc go w praktyce klasztorem cesarskim. W 1179 miała miejsce konsekracja kościoła klasztornego. Papież Lucjusz III w liście z 1185 roku zagroził ekskomuniką każdemu, kto zaatakuje placówkę i chciałby postawić ją przed świeckim sądem, a w 1194 i 1214 cesarzowie Henryk VI i Fryderyk II nadawali klasztorowi immunitet. W 1269 władze opactwa zdecydowały o przejściu pod czeskie panowanie, a dzięki nabyciu rozległych posiadłości terytorialnych i darowiznom placówka rozwijała się gospodarczo. W 1329 na mocy Waldsassen przeszło pod panowanie Palatynatu, który usiłował mieć nad nim jak największa kontrolę. W 1354 opiekę nad placówką przejął bawarski książę Ludwik V.

W latach 1430–1433 klasztor splądrowały wojska husyckie, a problemy wewnętrzne spowodowały konflikt i rozłam wśród zakonników. Kompleks został ponownie zniszczony podczas wojny o sukcesję w Landshut w I dekadzie XVI wieku, odbudował go w 1517 roku opat Andreas. Jego panowanie było okresem nacisków na placówkę ze strony Fryderyka Mądrego, późniejszego elektora Palatynatu Reńskiego, który po śmierci Andreasa w 1524 obległ klasztor i przejął administrację nad nim. W następnym roku zniesiono dziesięcinę wobec chłopów i umożliwiono im bezpłatne pozyskiwanie drewna z lasów należących do opactwa. W 1556 książę Otto Henryk wprowadził luteranizm w Palatynacie i rozwiązał klasztor. Kompleks zaczął popadać w ruinę, a w 1576 został zniszczony przez pożar.

W 1628 klasztor przyłączono do Bawarii podczas wojny trzydziestoletniej. W 1651 Martin Dallmayr, opat klasztoru cystersów Fürstenfeld, uzyskał zgodę na ponowne zasiedlenie placówki, a w 1669 mianowano przeora. W 1681 rozpoczęto rozbiórkę starych zabudowań i budowę nowego, barokowego kompleksu. W 1685 wmurowano kamień węgielny pod budowę kościoła, jego projekt sporządzili Carl Lugano i . W 1690 klasztorowi przywrócono godność opactwa. W 1704 konsekrowano kościół, a w 1726 ukończono budowę biblioteki.

W 1803 roku klasztor zsekularyzowano, jego majątek został przejęty przez państwo i częściowo sprzedany, a około 80 mnichów musiało opuścić kompleks. Kościół klasztorny przekształcono w kościół parafialny. W 1828 zabudowania klasztorne zakupił Wilhelm Rother, który ulokował w nich fabrykę bawełny.

W 1864 zabudowania nabyło Opactwo Cysterek Seligenthal i założyło tu swoją filię, a 5 października 1865 powstała szkoła dla dziewcząt z internatem. 6 kwietnia 1925 placówkę wyniesiono do godności opactwa. 15 września 1969 papież Paweł VI wyniósł kościół klasztorny do godności bazyliki mniejszej.

Bazylika Główną częścią kompleksu jest bazylika mniejsza pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Jana Ewangelisty. Za jej wygląd odpowiadają tacy artyści jak: Carl Lugano, , , Georg i Christoph Dientzenhoferowie, Bernhard Schießer, , czy . Kościół ma długość 82,7 m, a szerokość i wysokość są równe i wynoszą 23 m. Kopuła sięga z kolei 26 m.

W ołtarzach bocznych przechowywane są relikwie świętych, m.in. Maksyma, Witaliana i Gracjana, w formie ozdobionych kosztownościami szkieletów.

Organy wykonano w latach 1975–1976 w warsztacie Eugena Pfaffa w Überlingen, w latach 1982–1989 przebudował je organmistrz . Zainstalowane są one w barokowym prospekcie, wykonanym w 1698 roku przez . Składają się z sześciu manuałów, pedału i 101 głosów. W kościele znajduje się również 5-głosowy pozytyw z 1802 roku, zakupiony w 1976 roku z kościoła pielgrzymkowego w Bärnau.

Bazylika posiada łącznie sześć dzwonów, pięć mniejszych zawieszonych jest w wieży południowej, a największy – w północnej. Mają tony: b', as', f', es', des' i b0.

Nowy kościół klasztorny Drugą świątynią wchodzącą w skład kompleksu klasztornego jest kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, zwany nowym kościołem klasztornym (niem. Neue Klosterkirche). Wzniesiono go w latach 1923–1924 na dziedzińcu klasztornym. Jego obecny wygląd jest efektem remontu z lat 2007–2009, podczas którego dostosowano go do wymagań soboru watykańskiego II.

Galeria

Przypisy

Klasztor Kategoria:Klasztory cysterskie w Niemczech Kategoria:Klasztory cysterek w Niemczech Kategoria:Klasztory w Bawarii Kategoria:Architektura barokowa w Niemczech