Lubów (; hist. pol. Lubowo, lit. Pažalesys) – wieś na Litwie, w okręgu wileńskim, w rejonie wileńskim, w gminie Rzesza.
Współcześnie w skład miejscowości wchodzi także dawny folwark Prudziszki.
Historia W Rzeczypospolitej Obojga Narodów leżał w województwie wileńskim, w powiecie wileńskim. Odpadł od Polski w wyniku III rozbioru.
Pod zaborami wieś i folwark; w II Rzeczypospolitej majątek ziemski. W XIX i w początkach XX w. położony był w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie wileńskim. Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich. W latach 1920–1922 w składzie Litwy Środkowej.
Od 11 kwietnia 1922 leżał w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie wileńsko-trockimPrzynależność wojewódzka i powiatowa zmieniała się. W Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich miejscowość leżała w okręgu wileńskim; w Polsce w Ziemi Wileńskiej (1922 - 1926), następnie w województwie wileńskim (1926 - 1945). W ZCZW, na Litwie Środkowej i w początkach przynależności do Polski miejscowość należała do powiatu wileńskiego, następnie do powiatu wileńsko-trockiego., w gminie Rzesza. W 1931 miejscowości liczyły: Lubów – 100 mieszkańców, zamieszkałych w 7 budynkach, Prudziszki – 19 mieszkańców, zamieszkałych w 2 budynkach.
Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 na niepodległej Litwie.
Majątek Pierwszym znanym właścicielem tutejszego majątku był Albert Gasztołd. Po nim odziedziczył go jego syn Stanisław Gasztołd, pierwszy mąż Barbary Radziwiłłównej. Po bezpotomnej śmierci Stanisława w 1542, majątek przypadł skarbowi królewskiemu. Dobra dostarczały dworowi królewskiemu głównie drewno i ryby. Były nowocześnie zarządzane, gdyż były jednym z pierwszych majątków, w którym wprowadzono reformę włókową Bony Sforzy.
Następnie dobra przejął w drodze wymiany hetman wielki litewski Mikołaj Radziwiłł Rudy, brat nieżyjącej już Barbary Radziwiłłównej, który sprzedał je Kasperowi Golejewskiemu. Następnie należały kolejno do Tyszkiewiczów, Płungienów, Kirszensztejnów i ponownie Tyszkiewiczów.
Kanonik wileński ks. Mikołaj Tyszkiewicz założył tu , później rozbudowywany. Następnie przez małżeństwo siostry ks. Mikołaja, Kamili z Tyszkiewiczów, przeszedł do Śliźniów, do których należał do nacjonalizacji majątku przez władze sowieckie.
Po upadku Związku Sowieckiego został odnowiony. Obecnie mieści się w nim muzeum.
Obok dworu znajdowała się z XVIII w, obsługiwana przez parafię św. Michała Archanioła w Niemenczynie. Rozebrana w czasach sowieckich, zachowały się jej pozostałości.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Miejscowości w gminie Rzesza