thumb|Lokalizacja Meksyku (pomarańczowy) i Salwadoru (zielony) Stosunki meksykańsko-salwadorskie – stosunki dyplomatyczne łączące Meksyk i Salwador. Historia Przed przybyciem Europejczyków do Ameryki, Salwador oraz południowy i środkowy Meksyk były zamieszkane przez ludność posługującą się językami uto-azteckimi, a zarówno południowy Meksyk, jak i Salwador należały do cywilizacji Majów. Podczas kolonizacji hiszpańskiej oba narody były częścią Wicekrólestwa Nowej Hiszpanii. W 1821 roku Meksyk uzyskał niepodległość od Hiszpanii, a większość krajów Ameryki Środkowej, w tym Salwador, była częścią Pierwszego Cesarstwa Meksyku pod rządami Agustína de Iturbide, koronowanego jako cesarz Augustyn I. W 1823 roku cesarstwo meksykańskie upadło, a Salwador wraz z Gwatemalą, Hondurasem, Nikaraguą i Kostaryką stał się częścią federacji znanej jako Zjednoczone Prowincje Ameryki Środkowej. W 1838 roku unia została rozwiązana, a Salwador stał się niezależnym państwem. W tym samym roku Salwador i Meksyk nawiązały stosunki dyplomatyczne.
W 1916 roku rząd Venustiano Carranzy podarował Salwadorowi stację radiową. W ramach wzajemności prezydent Salwadoru Carlos Meléndez wysłał pięć tysięcy karabinów i małą grupę mężczyzn, zgodnie z prośbą rządu Meksyku, aby dołączyli do sił konstytucyjnych i walczyli z siłami Victoriano Huerty w czasie rewolucji meksykańskiej. W 1917 roku rząd Meksyku podarował dwupłatowiec Politechnice w Salwadorze, a rząd Salwadoru przekazał Meksykowi ziemię pod budowę meksykańskiej poselstwa w stolicy San Salvador. W tym samym roku oba państwa otworzyły misje dyplomatyczne w stolicach, a w 1943 roku ich misje dyplomatyczne zostały podniesione do rangi ambasad.
Od 1979 do 1992 roku Salwador był pogrążony w krwawej wojnie domowej. Podczas wojny kilka tysięcy obywateli Salwadoru uciekło z kraju do Meksyku, spośród których część pozostała w kraju, podczas gdy inni kontynuowali podróż do Stanów Zjednoczonych. W 1992 roku rząd Salwadoru i rebeliancki Front Wyzwolenia Narodowego im. Farabunda Martíego (FMLN) podpisały porozumienie pokojowe w mieście Meksyk, znane jako , kończąc w ten sposób wojnę domową.
W kolejnych dekadach oba kraje współpracowały w walce z handlem narkotykami i przemocą gangów, w tym Mara Salvatrucha (znanego również jako MS-13), który odpowiadał za największą liczbę ofiar przemocy w Salwadorze. W 2018 roku kilkaset do kilku tysięcy Salwadorczyków stanowiło część i przemierzyło cały Meksyk, aby dotrzeć do północnego miasta Tijuana, a następnie złożyć wniosek o azyl w Stanach Zjednoczonych. W styczniu 2019 roku ponad 700 Salwadorczyków uzyskało azyl w Meksyku. Wielu Salwadorczyków zdecydowało się pozostać w Meksyku, zamiast stawić czoła niepewności związanej z próbą ubiegania się o azyl w USA, a także nie chcąc zostać odrzuconym i deportowanym z powrotem do Salwadoru. W 2022 roku liczba Salwadorczyków ubiegających się o azyl w Meksyku wzrosła do ponad 5500. 27 marca 2023 roku w pożarze w ośrodku dla migrantów w mieście Ciudad Juárez, położonym na granicy amerykańsko-meksykańskiej, zginęło 7 Salwadorczyków, a 5 zostało rannych.
W czerwcu 2019 roku nowo wybrany prezydent Salwadoru Nayib Bukele udał się do graniczącego z Gwatemalą meksykańskiego stanu Chiapas i spotkał się z prezydentem Meksyku Andrésem Manuelem Lópezem Obradorem. Przywódcy obu krajów omówili inicjatywy mające na celu zmniejszenie napływu migrantów z Salwadoru do Meksyku w drodze do Stanów Zjednoczonych oraz zaangażowanie Meksyku w rozwój krajów Ameryki Środkowej. W maju 2022 roku prezydent Meksyku Andrés Manuel López Obrador złożył oficjalną wizytę w Salwadorze.
5 kwietnia 2024 roku ekwadorska policja wkroczyła do ambasady Meksyku w Quito i aresztowała byłego wiceprezydenta , który schronił się tam w grudniu 2023 roku, aby uniknąć kary za ciążące na nim zarzuty korupcyjne. Po szturmie Meksyk zerwał stosunki dyplomatyczne z Ekwadorem. 10 kwietnia atak został potępiony przez Organizację Państw Amerykańskich we wspólnej rezolucji państw członkowskich. Dokument został przyjęty 29 głosami za, jednym głosem przeciw (Ekwador), dwoma nieobecnymi krajami (Wenezuela i Meksyk) i jednym wstrzymującym się (Salwador). Ponadto władze Salwadoru nie komentowały sprawy, w odróżnieniu od rządów innych państw regionu. Wizyty prezydentów thumb|Prezydent Salwadoru Salvador Sánchez Cerén i prezydent Meksyku Enrique Peña Nieto, miasto Meksyk, 2014 thumb|Prezydent Salwadoru Salvador Sánchez Cerén i ówczesny kandydat na prezydenta Meksyku Andrés Manuel López Obrador, San Salvador, 2017 Wizyty prezydentów Salwadoru w Meksyku: Prezydent Fidel Sánchez Hernández (1968) Prezydent Arturo Armando Molina (1973) Prezydent José Napoleón Duarte (1988) Prezydent Alfredo Cristiani (1990, 1991, 1992) Prezydent Armando Calderón Sol (1997) Prezydent Francisco Flores Pérez (2002) Prezydent Antonio Saca (2005, 2008) Prezydent Mauricio Funes (2010, 2011) Prezydent Salvador Sánchez Cerén (październik i grudzień 2014) Prezydent Nayib Bukele (2019)
Wizyty prezydentów Meksyku w Salwadorze: Prezydent Gustavo Díaz Ordaz (1966) Prezydent Carlos Salinas de Gortari (1993) Prezydent Ernesto Zedillo Ponce de León (1998) Prezydent Vicente Fox (2001, 2004) Prezydent Felipe Calderón (2007, marzec i październik 2008, 2009) Prezydent Andrés Manuel López Obrador (2022) Umowy bilateralne Oba państwa podpisały szereg umów dwustronnych, takich jak: Umowa o regularnej i stałej wymianie dzieł naukowych, literackich lub artystycznych (1895); Umowa o ochronie i restytucji zabytków archeologicznych, artystycznych i historycznych (1990); Umowa o współpracy turystycznej (1990); Umowa o współpracy w zwalczaniu handlu narkotykami i uzależnienia od narkotyków (1993); Traktat o wykonywaniu wyroków karnych (1993); Traktat o odzyskiwaniu i zwrocie skradzionych pojazdów i statków powietrznych (1995); Umowa o współpracy naukowo-technicznej (1995); Umowa o ekstradycji (1997); Umowa o współpracy edukacyjnej i kulturalnej (1997); Traktat o współpracy w zakresie wzajemnej pomocy prawnej w sprawach karnych (1997) oraz Umowa o transporcie lotniczym (2006). Handel W czerwcu 2000 roku Meksyk i Salwador, wraz z Gwatemalą i Hondurasem, podpisały umowę o wolnym handlu, która weszła w życie w 2001 roku. Od tego czasu do wspólnej umowy o wolnym handlu przystąpiły Kostaryka i Nikaragua. W 2024 roku łączna wartość wymiany handlowej między Meksykiem a Salwadorem wyniosła 1,4 mld USD. Główne towary eksportowane przez Salwador do Meksyku obejmują: odzież, przewody i kable elektryczne, artykuły gospodarstwa domowego, trzcinę cukrową, oleje naftowe i imitację biżuterii. Główne towary eksportowe Meksyku do Salwadoru obejmują: sprzęt elektryczny i maszyny, produkty spożywcze, owoce, nabiał, leki, chemikalia i pojazdy silnikowe.
W 2023 roku Meksyk był drugim co do wielkości zagranicznym inwestorem bezpośrednim w Salwadorze, inwestując w tym kraju 94 mln USD. W Salwadorze działa wiele meksykańskich korporacji międzynarodowych, m.in. América Móvil, , Grupo Bimbo, i . Placówki dyplomatyczne Meksyk posiada ambasadę w San Salvadorze. Salwador posiada ambasadę w mieście Meksyk, a także konsulaty generalne w Acayucanie, Ciudad Juárez, Guadalajarze, Monterrey, Oaxaca de Juárez, San Luis Potosí, Tapachuli, Tijuanie i Villahermosie. Przypisy
Kategoria:Stosunki międzynarodowe Meksyku Kategoria:Stosunki międzynarodowe Salwadoru