Léo Marjane

Thérèse Marie Léonie Gendebien, znana jako Léo Marjane, a później po prostu Marjane (ur. 26 sierpnia 1912Acte de naissance no 980 de Thérèse Maria Léonie Gendebien, registre 3 E 160/546 Boulogne-sur-Mer 1912 Naissances, (widziano 168 z 272). Akt zredagowano 27 sierpnia 1912 i znaleziono online na stronie archiwum departamentalnych Pas-de-Calais.« Acte de naissance [archive] », na stronie Cinéartistes (skonsultowano 21 czerwca 2020) - Uwaga. Z datą i miejscem zawarcia małżeństwa w marginalnej wzmiance w akcie. w Boulogne-sur-Mer, zm. 18 grudnia 2016 w Barbizon«Mort de la doyenne de la chanson française Léo Marjane, à 104 ans» [archive], L’Obs, 19 grudnia 2016.) – popularna francuska piosenkarka w latach 40. XX wieku. Śpiewała wiele standardów jazzowych i, jak sama mówiła, sprowadziła jazz do Francji wraz z Jacqueline François i Jeanem SablonemJean-Noël Mirande, « Léo Marjane, la chanteuse aux 104 printemps [archive] », Le Point, 19 grudnia 2016 (dostęp: 9 stycznia 2023)..

Biografia Dzieciństwo i młodość Thérèse Gendebien miała dwa lata, gdy jej rodzina, wraz z ojcem, który był kupcem jedwabiu« Acte de naissance [archive] »., przeprowadziła się do Nadrenii. Dzieciństwo spędziła w Niemczech, a następnie w Austrii. Miała sześć lat, gdy zmarł jej ojciec. Uczyła się gry na skrzypcach i fortepianie w Konserwatorium Wiedeńskim. Jej rodzina mieszkała wówczas w Marsylii. Marzyła o tym, by zostać amazonką, a miłość do koni towarzyszyła jej przez całe życie, jednak bardzo wcześnie pojawiła się na scenie. ,,Chyba zawsze śpiewałam, jako mała dziewczynka, śpiewałam przed lustrem robiąc miny do swojego odbicia"Marie Laurence, « Une heure chez Léo Marjane »,Ondy, czasopismo Radia Paryż czerwiec 1941 roku.. Ze względu na jej kontraltowy głos ostrzegano ją, że w operze istnieje niewiele ról dla takiego głosu. Uznając, że to nie wystarczy, by się utrzymać, zwróciła się ku music-hallowi.

W wieku piętnastu lat odniosła triumf w konkursie Artistica w Alcazar w MarsyliiGéhem, „Gala laureatów w Eldorado”, Artistica, 23 sierpnia 1927 (czytaj online [archiwum])., a w wieku szesnastu lat pod pseudonimem Rita Caroly (zapisywanym również jako Caroli lub Carolly)Adrien Eche, « Les débuts de Léo Marjane », Chansonia nr 6, listopad 2003, s. 9–13. współtworzyła duet, który wykonywał piosenki o charakterze humorystycznymGérard Roig, Phonoscopies, nr 43, lipiec 2003 i nr 44, październik 2003.. Mimo to jej pierwszym pragnieniem było zostać adwokatkąMarie-Christine Morosi, « Coup d’œil dans le rétro avec Marjane [archive] », na stronie lepoint.fr, 28 sierpnia 2012 (dostęp 28 sierpnia 2012)..

Bardziej prawdopodobne jest, że w ten sposób unikała mówienia o początku swojej kariery pod pseudonimem Rita Caroly, gdy wykonywała numery taneczne i akrobatyczne, czemu zaprzeczała aż do setnych urodzin: adwokatka, nie akrobatka . To kokieteryjne zachowanie bardzo bawiło mieszkańców Marsylii, którzy byli świadkami jej debiutów w dziedzinie music-hall.

Pierwsze sukcesy na scenie W wieku 25 lat, 20 marca 1938 w Marsylii, poślubiła piosenkarza Raymondeya (Raymond Gérard)Jean Buzelin, « Biographie de Léo Marjane [archive] », na stronie Frémeaux & Associés (skonsultowane 25 sierpnia 2012 r.).. W 1932 roku śpiewała w Kairze w kabarecie Le Perroquet, a po powrocie do Paryża, w 1933 roku w Alhambrze i w Petit Casino w 1934 roku. Przyjęła wtedy pseudonim artystyczny Léo Marjane ,,Marjane była skrótem od Marie-Jeanne"Marie-Christine Morosi, « Coup d’œil dans le rétro avec Marjane [archive] », na stronie lepoint.fr, 28 sierpnia 2012 (sprawdzone le 28 sierpnia 2012).. Następnie towarzyszyła mężowi w podróży do Paryża, gdzie występowała w teatrach Bobino, ABC i O'dett w 1931 roku. Wyróżniała się ciepłym i urzekającym głosem kontraltowym oraz doskonałą dykcją i bardzo nowoczesnym frazowaniem. Można przypuszczać, że imię Léo jest skrótem od Léonie, chociaż sama artystka podawała różne wersje w zależności od wywiadu.

Pierwsze nagrania mały| Léo Marjane ,,Pewnego wieczoru… i potem zawsze"na płycie gramofonowej (1938). W 1931 roku, po nieudanych próbach nagraniowych dla wytwórni Gramophone, nagrała swoje dwa pierwsze utwory dla wytwórni Columbia : Les Prisons i Paris-Noël . Następnie w 1933 roku nagrała cztery utwory dla wytwórni Ultraphone, po czym zniknęła ze studiów nagraniowych aż do 1937 roku. Léo Marjane uważała, że jej prawdziwa dyskografia zaczęła się od płyty La Chapelle, zbywając pierwsze dwie płyty gramofonowe: ,,To były tylko testy głosowe ". Świadomie pozostawała nieprecyzyjna w kwestii okresu 1932–1937, stwierdzając jedynie, że „żyła swoim życiem" w wywiadzie dla France Culture we wrześniu 2012Hélène Hazera, « Chanson Boum ! Léo Marjane a 100 ans. [archive] », na stronie France Culture, 2 września 2012...

Rzeczywiście, następnie nagrała C'est la barque du rêve (1938), oraz La Chapelle au clair de lune - In the Chapel in the Moonlight (po angielsku) (1937), który stał się jej pierwszym wielkim sukcesem. Ta piosenka wyniosła ją na szczyty popularności, a Jean Bérard, ówczesny dyrektor Marconiego, pilnie wezwał ją z powrotem do Paryża, podczas gdy była w trasie koncertowej po Brazylii ze swoją matką. Wróciła, by nagrać Begin the Beguine i Night and Day (1938) dla Pathé-Marconiego« Biographie de Léo Marjane [archive] », w Du temps des cerises aux feuilles mortes (sprawdzone 25 sierpnia 2012). i rozpoczęła wielką karierę sceniczną.

Podczas nagrywania płyty w Studio Cognac Jay wpadła na pomysł, by stłumić pewne sylaby, zakrywając mikrofon jedwabną pończochą: proces okazał się tak skuteczny, że jest stosowany aż do dziś« Léo Marjane, ciepły głos mrocznych lat [archiwum] », na stronie Movie Musical World, 8 marca 2009 (dostęp 27 sierpnia 2012)..

Stany Zjednoczone Następnie udała się do Stanów Zjednoczonych i podróżowała po kraju przez pięć lat. Była jedną z niewielu francuskich piosenkarek, które wykonywały adaptacje utworów amerykańskich kompozytorów, takich jak Harold Arlen, Hoagy Carmichael, Sam Coslow, Jimmy McHugh, Cole Porter, Jimmy Van Heusen, Harry Warren, Allie Wrubel i Duke Ellington.

„Mogę powiedzieć, że to ja wprowadziłam jazz do Francji. W latach trzydziestych byliśmy — Jean Sablon, Jacqueline François i ja — trzema francuskimi artystami, którzy co roku przyjeżdżali śpiewać do Stanów Zjednoczonych, gdzie każdy hotel miał swój kabaret. W ten sposób odkryłam jazz.”Marie-Christine Morosi, « Coup d’œil dans le rétro avec Marjane [archive] », na stronie lepoint.fr, 28 sierpnia 2012 (sprawdzone 28 sierpnia 2012).

Lata okupacji Po powrocie do Francji podczas okupacji niemieckiej, Marjane stała się jedną z największych gwiazd kraju.

Wystąpiła na koncercie Pacra w 1941 roku. Prowadziła własny kabaret L'Écrin, niedaleko Opery, a następnie Chez Léo Marjane. Występowała także w innych modnych miejscach, takich jak Casino Montparnasse i Folies-Belleville .

W 1942 roku odniosła ogromny sukces dzięki piosence Seule ce soir[filmik]Youtube [archive] Je suis seule ce soir (z napisami po angielsku)., z którą utożsamiały się setki tysięcy francuskich kobiet, których mężowie byli jeńcami wojennymi w Niemczech; W ten sposób została gwiazdą.

„Właśnie zamknęłam okno,

mgła, która opada, jest lodowata,

przenika aż do mojego pokoju,

naszego pokoju, gdzie umiera przeszłość.

Jestem dziś wieczorem sama

ze swoimi marzeniami,

jestem dziś wieczorem sama

bez twojej miłości.”

Wyzwolenie i krytyka Po wyzwoleniu Léo Marjane została oskarżona przez Komitety Oczyszczające za śpiewanie w lokalach odwiedzanych przez niemieckich oficerów, a także w Radiu Paryż.

Została aresztowana i osądzona, a ostatecznie uniewinniona, lecz jej reputacja i wizerunek zostały trwale nadszarpnięte. Zakazano jej pracy na kilka lat po wojnie, a do 1951 roku wszystkie jej płyty przechowywane były w archiwach Radia France, opatrzone pieczątką „cenzura” .

„Nie mogłam powstrzymać Niemców przed wejściem. Byłam znana, sławna, więc nieuniknione było, że będę mieć wielu wrogów. Francuzi wstydzili się samych siebie, więc obwiniali tych, którzy byli na pierwszym planie.”

„Chciałabym wiedzieć, kto nie śpiewał? A ci, którzy twierdzą, że tego nie robili, nie mają pamięci. Musiałam zarabiać na życie.”Jean-Noël Mirande, « Léo Marjane, la chanteuse aux 100 printemps [archive] », lepoint.fr, 25 sierpnia 2012 r. (dostęp 25 sierpnia 2012 r).

„Mój mąż, pułkownik Charles de Ladoucette, którego poślubiłam w 1946 roku, a który wówczas był porucznikiem, należał do siatki ruchu oporu kierowanej przez pułkownika Rémy. To ja, Marjane, finansowo wspierałam tę siatkę.”Marie-Christine Morosi, « Coup d’œil dans le rétro avec Marjane [archive] », lepoint.fr, 28 sierpnia 2012 (sprawdzone 28 sierpnia 2012).Stéphane Leclair, « Entretien avec Marjane [archive] », w Radio Canada, 19 sierpnia 2012 (sprawdzone 28 sierpnia 2012).

„Powiedziano o mnie wiele głupstw, chcieli mnie zniszczyć. (…) Kiedy jest się na szczycie, próbują cię zrzucić, ale po co zaprzeczać, skoro to nieprawda?”Anne-Sophie Morel - AFP, « Leo Marjane, une chanteuse des années 40, aujourd’hui centenaire pétillante [archive] », na stronie google.com, 13 sierpnia 2012 (sprawdzone 24 sierpnia 2012).

Odbicie 22 sierpnia 1946 w Paryżu po raz drugi wyszła za mąż za Karola, barona de Ladoucette (1912-2007), pułkownika i giermka Cadre Noir, z którym łączyła ją wspólna pasja do koniMarie-Christine Morosi, « Coup d’œil dans le rétro avec Marjane [archive] », lepoint.fr, 28 sierpnia 2012 (sprawdzone 28 sierpnia 2012).. Ze tego związku narodził się Philippe de Ladoucette.

Pod nowym nazwiskiem Marjane („Znalazłam imię Léo, a Marjane było skrótem od Marie-Jeanne. Potem usunęłam Léo, które w Ameryce, gdzie często występowałam, uważano za imię męskie, podobnie we Francji, i zostałam przy Marjane”), próbowała na nowo rozpocząć karierę z Mademoiselle Hortensia Louiguy'a i Jacques'a Plante, Mets deux thunes dans l'bastringue Jeana Constantina, Je veux te dire adieu Charlesa Aznavoura i Gilberta Bécauda oraz swoją interpretacją Sekretnej miłości Doris Day i Monsieur mon passé Léo Ferré. Jednak „nie wytrzymała długo pod ostrzałem krytyki.”Chantal Brunschwig, Louis-Jean Calvet, Jean-Claude Klein, Cent ans de chanson française, Seuil, 1972.

W 1949 roku opuściła scenę, ale dalej nagrywała płyty. Czasami pojawiała się w Brazylii, Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, gdzie prowadziła serię muzycznych programów telewizyjnych, które dubbingowała także na język angielski, zatytułowanych Quartiers de Paris / Dzielnice Paryża. Archiwum tych programów znajduje się w Radio-Canada. Ta część jej kariery pozostała nieznana we Francji. W Ameryce odniosła wielki sukces, szczególnie w Quebecu, lecz było już za późno, aby wznowić karierę. W 1954 roku wróciła na scenę w Paryżu, występując w Moulin Rouge. Jacqueline François załatwiła jej kontrakt płytowy z wytwórnią Véga, mimo że jej 33 obrotowa płyta Pathé (1954) nie doczekała się kontynuacji. Śpiewała do 1961 roku, wystąpiła m.in. w Sportpalast w Berlinie, gdzie w programie miała występ z Zarah Leander. Śpiewała także w Niemczech Wschodnich, gdzie towarzyszył jej Chór Armii Czerwonej.

Wycofanie Ale zawód się zmieniał. Po powrocie na scenę do Pacra w 1959 r., gdzie utrzymała się na afiszu tylko kilka dni, mimo swoich umiejętności interpretacyjnych, zrozumiała, że jej czas minął: „Kiedy już nie jest godzina, to nie jest godzina. (…) Niektórzy odchodzą za wcześnie, inni za późno. Nie miałam już nic do roboty w tym zawodzie.” Jednak jej nagrania, których większość znajduje się obecnie w domenie publicznej, są nadal wznawiane jako kompilacje. W 1969 roku podjęła jeszcze krótką próbę powrotu, która nie wywołała żadnego echa, po czym całkowicie zrezygnowała z zawodu i zamknęła się w milczeniu aż do 2001 roku, kiedy to udzieliła wywiadu Martinowi Pénet dla France Musique.

Kariera filmowa