Czesław Musiński (ur. 13 lipca 1930 w Wyszmontowie, zm. 30 września 1974 we Wrocławiu) – polski seryjny i masowy morderca, zwany Krwawym Czesiem lub Bestią z Żar. W latach 1969–1971 zamordował w Żarach 5 osób, w tym 3 dzieci.
Pierwsza zbrodnia O młodości Musińskiego niewiele wiadomo. W 1950 roku ożenił się, a z małżonką miał dwójkę dzieci. W lipcu 1954 roku został skazany za włamania i odsiedział trzy lata w więzieniu. W 1960 roku porzucił rodzinę, gdyż kobieta miała go zdradzać z bratem Czesława. W 1962 roku uległ poważnemu wypadkowi drogowemu. W tym samym roku poznał Zofię Barską - rozwódkę z córką. Rok później zamieszkali razem w domu przy ulicy Marii Konopnickiej 11 w Żarach. Wkrótce kobieta urodziła mu syna Andrzeja, jednak dziecko zmarło. Musiński o śmierć chłopca obwiniał konkubinę. W 1967 roku urodził się drugi syn pary - Ryszard. Musiński stosował wobec Zofii przemoc. Musiński molestował seksualnie nastoletnią córkę konkubiny. Dziewczynka bała się przebywać w jego towarzystwie i całe dnie spędzała poza miejscem zamieszkania.
Do pierwszej zbrodni doszło 1 kwietnia 1969 roku. Musiński wrócił do domu będąc pod wpływem alkoholu, gdy jego konkubina to zauważyła, wybuchła awantura. Kobieta usiłowała uderzyć Musińskiego doniczką, ten w odwecie zadał jej serię ciosów młotkiem w głowę. Następnie w ten sam sposób zamordował jej 15-letnią córkę, Elżbietę oraz ich 2-letniego syna, Ryszarda. Jak twierdził, zabił dzieci aby nie musiały wychowywać się bez matki. Następnie rozczłonkował ciała ofiar siekierą i zakopał je w komórce, gdzie hodował króliki. Fragmenty zwłok zakopywał przez trzy dni. Gdy skończył, zalał dziurę betonem. Musiński zatarł wszelkie ślady, umył podłogę i spalił zakrwawione ubrania. Po morderstwie, Musiński rozpuścił plotkę, że kobieta porzuciła go dla kochanka.
Druga zbrodnia Trzy miesiące po pierwszej zbrodni, Musiński zaczął się spotykać z Stanisławą D. Kobieta miała syna z poprzedniego związku. Musiński zaangażował się w wychowanie chłopca. Mężczyzna często oskarżał konkubinę o zdradę, choć podejrzenia te nie były uzasadnione. 1 września 1971 roku między parą wybuchła kolejna awantura. Stanisława zaczęła grozić Musińskiemu nożem, ten w odpowiedzi wielokrotnie uderzył ją młotkiem w głowę. Następnie w ten sam sposób zamordował jej 7-letniego syna, Marka. Za pomocą siekiery poćwiartował ciała ofiar i zakopał je w piwnicy. Mężczyzna rozpuścił plotkę, że kobieta pojechała w odwiedziny do rodziny. Musiński miał wielokrotnie schodzić do tej piwnicy, gdzie palił świeczki i modlił się za dusze zamordowanych.
Odkrycie zbrodni Niedługo później na milicję zgłosiła się siostra Zofii B. by zawiadomić o jej zaginięciu. Głównym podejrzanym w tej sprawie stał się Musiński. 24 sierpnia 1972 roku, mężczyzna został aresztowany, niedługo później przyznał się do popełnienia morderstw i wskazał miejsca ukrycia zwłok. Podczas pobytu w areszcie, próbował popełnić samobójstwo, ale odratowano go. W trakcie procesu twierdził, że obie konkubiny zamordował w samoobronie. Jego adwokat próbował przekonać, że mężczyzna jest niepoczytalny, a przyczyną tego miały być obrażenia głowy, które odniósł w wypadku drogowym w 1962 roku. 12 stycznia 1974 roku został skazany na karę śmierci przez powieszenie. Wyrok wykonano 30 września 1974 roku w Areszcie Śledczym we Wrocławiu.
Ofiary Musińskiego L.p. Ofiara Wiek Data morderstwa 1. Zofia Barska B.d. 1 kwietnia 1969 2. Elżbieta Barska 15 3. Ryszard Musiński 2 4. Stanisława D. B.d. 1 września 1971 5. Marek H. 7
Przypisy
Kategoria:Polscy seryjni mordercy Kategoria:Polscy masowi mordercy Kategoria:Osoby skazane na karę śmierci w Polsce Ludowej Kategoria:Straceni przez powieszenie Kategoria:Urodzeni w 1930 Kategoria:Zmarli w 1974