Madame Max Adolphe (ur. 10 września 1925 w Mirebalais, zaginiona od lutego 1986 roku) – haitańska polityczka. W 1961 roku została jedną z pierwszych kobiet zasiadających w haitańskim parlamencie. Członkini reżimów dyktatorskich François i Jeana-Claude’a Duvalierów.
Życiorys Młodość, edukacja i kariera zawodowa Urodziła się jako Rosalie Bosquet 10 września 1925 w Mirebalais.
Karierę zawodową rozpoczęła, pracując w milicji. Później służyła jako komendantka więzienia , znanym jako „forteca śmierci”. W 1963 roku została główną komendantką w Port-au-Prince. Pisarz Dany Laferrière opisał ją w swojej książce „Le prix des Oiseaux fous” jako trzecią najokrutniejszą osobę w państwie, po sprawującym dyktatorską władzę prezydencie Haiti Jeanie-Claudzie Duvalierze oraz po skazanym później na śmierć prowadzącym tortury Lucu Desirze. Laferrière oskarżał ją o szczególne okrucieństwo, jako przykład podając umieszczanie żywych szczurów w pochwach ciężarnych więźniarek. Później była również odpowiedzialna za dowodzenie kobiecą sekcją Tonton Macoute, haitiańskiej tajnej policji.
W 1971 roku została usunięta ze swoich poprzednich pozycji, a François Duvalier mianował ją w maju 1972 roku burmistrzynią Port-au-Prince, stolicy kraju.
Działalność polityczna Była uważana za prawą rękę François Duvaliera.
Z powodzeniem wystartowała w , w których uzyskała wszystkie 67 mandatów do Izby Deputowanych Haiti (obalony został Senat Haiti, a Izba Deputowanych została jedyną izbą parlamentu) . Została jedną z dwóch kobiet (drugą była ) wybranych do Izby. Był to pierwszy raz w historii Haiti, kiedy kobiety były członkami parlamentu.
Protesty na Haiti i zaginięcie Adolphe
W 1986 roku próbowała uciec z kraju, po tym jak dowiedziała się, że Duvalier również przygotowuje się do tego. Według doniesień z gazet, została aresztowana gdy do jej domu dotarli żołnierze. Protestujący Haitańczycy zabili wiele osób, które pozostawały pod rozkazami Adolphe. Jej dom został obrabowany przez protestujących. Pod koniec lutego 1986 roku uciekła z Haiti przebrana za zakonnicę, jej celem była Tajlandia. Według doniesień medialnych, przez wiele lat żyła w Stanach Zjednoczonych, gdzie zmarła (przed 2024 rokiem) z powodów naturalnych.
Życie prywatne Pobierała wynagrodzenie od US Army Special Forces za korzystanie z jej nieruchomości.
Miała jedną córkę – Magalie Racine, minister ds. sportu i młodzieży w latach 2013–2014 w administracji Laurenta Lamothe’a i Michela Martelly’ego. Jej córka starała się o mandat do Izby Deputowanych z okręgu obejmującego Mirebalais.
Przypisy
Kategoria:Haitańscy parlamentarzyści Kategoria:Urodzeni w 1925 Kategoria:Zaginieni