Bernard Jacenty Polczyk (ur. 14 sierpnia 1911 w Łagiewnikach, obecnie część Bytomia, zm. 2 stycznia 1986 w Chorzowie) – polski działacz partyjny i państwowy, górnik, prezydent i przewodniczący Prezydium MRN w Chorzowie (1945–1951), przewodniczący Prezydium MRN w Szczecinie (1951–1953).
Życiorys Pochodził z rodziny robotniczej, syn powstańca śląskiego i kowala Hermanna oraz Marii z Mięsopustów. Po szkole powszechnej w Łagiewnikach Śląskich podjął naukę zawodu kowala w kopalni. Po zwolnieniu od 1927 uczył się zawodu piekarza, w 1934 zdał czeladniczy egzamin piekarski. Ukończył trzyletnią wieczorową szkołę doszkalającą. Do wybuchu II wojny światowej pracował w warsztatach w Chorzowie, Katowicach i Łagiewnikach, a od 1934 do 1939 jako maszynista lokomotywy w KWK Łagiewniki. Działał także w Związku Strzeleckim jako szef sekcji oświatowej oraz w związkach zawodowych górników (sekretarz organizacji zakładowej).
W 1939 uczestniczył w kampanii obronnej, następnie trafił krótko do niewoli, z której w październiku 1939 powórcił do Łagiewnik. W styczniu 1940 wydalony z Górnego Śląska, przebywał następnie w Warszawie, pracując w hurtowni aptecznej. Został żołnierzem Armii Krajowej pod pseudonimem „Jacenty”, uczestniczył w powstaniu warszawskim. Po kapitulacji Mokotowa 27 października 1944 wywieziony do obozu przejściowego w Pruszkowie, a następnie został deportowany do III Rzeszy na roboty przymusowe.
W maju 1945 powrócił do Chorzowa, został pracownikiem KWK Chorzów i referentem Mobilizacji Sił Roboczych. W tym samym roku wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, potem w szeregach Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej; aktywny ponadto w Związku Weteranów Powstań Śląskich. Został członkiem Komitetu Miejskiego PPR w Chorzowie, następnie 26 października p.o. prezydenta, a 10 listopada 1945 pełnoprawnym prezydentem miasta (pokonał w głosowaniu Wincentego Spaltensteina). W czerwcu 1950 jego stanowisko przekształcono w przewodniczącego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Chorzowie. Od 17 lipca 1951 do 5 marca 1953 pełnił analogiczną funkcję w Szczecinie.
Powrócił następnie na Górny Śląsk. Ponownie został radnym Miejskiej Rady Narodowej w Chorzowie, w latach 70. kierował w niej Komisją Gospodarki Komunalnej. W latach 80. został prezesem Obywatelskiego Komitetu Ocalenia Narodowego w Chorzowie, kierował również jednym z chorzowskich kół Związku Bojowników o Wolność i Demokrację. Od 1973 należał do Stowarzyszenia Miłośników Chorzowa im. Juliusza Ligonia.
Był żonaty z Zofią z Korwackich, mieli synów Zbigniewa (ur. 1942) i Wiesława (ur. 1945). Został pochowany na cmentarzu przy parafii pw. św. Jadwigi Śląskiej w Chorzowie.
Odznaczenia W 1955 odznaczony Medalem 10-lecia Polski Ludowej.
Przypisy
Kategoria:Członkowie rad miejskich PRON Kategoria:Członkowie ZBoWiD Kategoria:Członkowie Związku Strzeleckiego (1919–1939) Kategoria:Deportowani na roboty przymusowe przez nazistowskie Niemcy w Polsce 1939–1945 Kategoria:Działacze PZPR Kategoria:Działacze środowisk kombatanckich Kategoria:Jeńcy polscy w niewoli niemieckiej (kampania wrześniowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Pochowani w Chorzowie Kategoria:Politycy PPR Kategoria:Polscy górnicy Kategoria:Polscy piekarze Kategoria:Polscy regionaliści Kategoria:Powstańcy warszawscy Kategoria:Prezydenci Chorzowa Kategoria:Prezydenci polskiego Szczecina Kategoria:Przewodniczący Prezydiów Miejskich Rad Narodowych Kategoria:Radni Chorzowa Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Więźniowie Dulagu 121 Pruszków Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej Kategoria:Urodzeni w 1911 Kategoria:Zmarli w 1986