Mitchell Dennis Mann (ur. 26 grudnia 1991 w Birmingham) – angielski zawodowy snookerzysta .
Kariera Kariera juniorska Mann po raz pierwszy zagrał w snookera w wieku 9 lat, po tym jak został zmuszony do porzucenia piłki nożnej po zdiagnozowaniu u niego zespołu Legga-Calvégo-Perthesa, rzadkiej choroby powodującej gnicie kości biodrowej u młodych chłopców. Najważniejszym momentem jego juniorskiej kariery było zwycięstwo w turnieju Junior Pot Black w 2007 roku, w którym pokonał w finale Jacka Lisowskiego wynikiem 76–23.
Kariera amatorska W sezonie 2007–08 Mann w wieku 15 lat rozpoczął grę w drugorzędnych turniejach oferujących osiem miejsc w zawodowym tourze snookera ósemce najlepszych w klasyfikacji Order of Merit na koniec sezonu. W latach 2008–2009 Mann zajmował 11. miejsce w tej klasyfikacji, a w latach 2009–2010 – 46. miejsce.
W sezonie 2010/11 turniej PIOS został zdjęty z rozgrywek i zastąpiony turniejem pro-am Players Tour Championship, a nowym turniejem oferującym awans do grona zawodowców stał się rozgrywany na koniec sezonu turniej Q School. W zawodach PTC Mann odniósł kilka zwycięstw nad profesjonalnymi graczami, w tym Liang Wenbo, Michaelem White’em, Dave’em Haroldem i Shaunem Murphym. Zakwalifikował się także do głównych etapów kwalifikacyjnych profesjonalnego turnieju rankingowego World Open 2010 poprzez turniej w Landywood Snooker Centre, przegrywając 0–3 z Benem Woollastonem w rundzie pierwszej.
Mann regularnie brał udział w zawodach Q School, gdzie zwycięzcom grup kwalifikacyjnych oferowano dwuletnie karty do World Snooker Tour. Mann był bliski wygrania turnieju w trzecim turnieju Q School 2012, przegrał jednak decydującą partię z Robbie Williamsem. Występ ten pozwolił jednak Mannowi na awans do turnieju rankingowego Australian Goldfields Open 2012, w którym dotarł do trzeciej rundy. Grał także w turnieju w 2013 roku tą samą metodą, ale przegrał 1–5 ze Stuartem Carringtonem w pierwszej rundzie.
Kariera profesjonalna W czerwcu 2014 roku Mann zdobył dwuletnią kartę do profesjonalnego World Snooker Tour na sezony 2014/15 i 2015/16 po zwycięstwie w , pokonując w finale Johna Whitty’ego 7–2. W sezonie 2014/15 nie wziął udziału w dwóch pierwszych turniejach rankingowych, gdyż zwycięstwo to nastąpiło po rundzie kwalifikacyjnej tych wydarzeń. Odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w tourze, pokonując doświadczonego gracza Petera Linesa 6–5 w kwalifikacjach do International Championship. Przeszedł przez mecz rundy dzikiej karty z wynikiem 6–1 przeciwko , a następnie zaliczył break 142 w wygranym 6–5 meczu z Wang Zepeng. W swoim najdłuższym dotychczas występie w turnieju rankingowym Mann przegrał 4–6 z Michaelem White’em w 1/32 finału. Odpadł w pierwszej rundzie zarówno UK Championship, jak i Welsh Open. Mann pokonał Alfiego Burdena 10–4 w kwalifikacjach do Mistrzostw Świata i wygrał trzy partie z rzędu, po tym jak Gerard Greene odrobił stratę 4–0 i przegrywał 7–6, pokonując go 10–6. Do dostania się do największego turnieju snookera potrzebował jeszcze jednego zwycięstwa, ale przegrał z Alanem McManusem 6-10. Pod koniec swojego pierwszego sezonu zajmował 88. miejsce w światowym rankingu.
Mann pokonał Zhou Yuelonga 4–2 na turnieju Welsh Open, a następnie nieznacznie przegrał 3–4 z Shaunem Murphym. Podczas ostatniego wydarzenia European Tour, Gdynia Open, Mann wyeliminował Sandersona Lama 4–3, 4–3 i Jacka Lisowskiego 4–2, docierając do 1/8 finału, gdzie przegrał 1–4 z Marco Fu. Ten występ pomógł mu zająć 45. miejsce w klasyfikacji i zapewnić sobie dwuletnie miejsce w zawodach snookera. Zakwalifikował się do turnieju China Open, ale w pierwszej rundzie uległ Rory’emu McLeodowi 0–5. Pokonując 10–7 i Matthew Selta 10–9, Mann był o jedno zwycięstwo od gry w Mistrzostwach Świata i dokonał tego, pokonując Dechawata Poomjaenga 10–9. Mann, zajmujący 74. miejsce na świecie, był najniżej notowanym zawodnikiem w turnieju i jedynym debiutantem. Na początku meczu prowadził 2–1 z Markiem Allenem, ale potem miał problemy z techniką i przegrał 3–10.
Po wygraniu zaledwie dwóch z jedenastu meczów przed UK Championship w 2016 roku Mann opisał swoje zwycięstwo 6–3 nad Kyrenem Wilsonem w pierwszej rundzie jako ogromną ulgę. Następnie pokonał Sama Bairda 6–2, a w trzeciej rundzie uległ Zhangowi Andzie 3–6. Na Scottish Open wyeliminował Bairda 4–2 i Anthony’ego McGilla 4–1, ale potem przegrał 1–4 z Seanem O’Sullivanem. Mann po raz trzeci w tym sezonie dotarł do 1/32 finału imprezy, pokonując Michaela Holta 4–1 i O’Sullivana 4–2 podczas Welsh Open, a następnie uległ Kurtowi Maflinowi 2–4. Po opuszczeniu touru pod koniec sezonu 2017/18 próbował powrotu przez Q School 2018. Jednak przegrał już w pierwszej rundzie pierwszego turnieju z Michaelem Judge’em. Następnie przegrał w kolejnych turniejach, co sprawiło, że musiał czekać kolejny rok, zanim spróbuje odzyskać status zawodowy.
3 maja 2019 r. magazyn World Snooker ogłosił, że Mann otrzyma dwuletnią kartę uprawniającą go do powrotu do zawodowej ligi na dwa sezony : 2019–20 i 2020/21. W czerwcu 2021 r. dzięki dobremu miejscu w Q School Order of Merit z 2021 zapewnił sobie miejsce w sezonach 2021/22 i 2022/23.
Występy w turniejach w karierze Tournament 2010/11 2011/12 2012/13 2013/14 2014/15 2015/16 2016/17 2017/18 2018/19 2019/20 2020/21 2021/22 2022/23 2024/25 2025/26 2026/27Ranking88757372Turnieje rankingoweChampionship LeaguenierankingowyRRRRRRRRRRRRChina OpenAAAALQ1RLQLQAnie rozegranoLQWuhan Opennie rozegranoLQLQLQBritish Opennie rozegrano1R1RLQQF1REnglish Opennie rozegrano1R2RA1R1RLQLQLQ2RLQShenzhen Opennie rozegranoLQLQLQNorthern Ireland Opennie rozegrano2R1RA2R1RQFLQLQLQLQInternational Championshipnie rozegranoAA2RLQLQLQALQnie rozegranoLQ 1RUK ChampionshipAAAA1R1R3R2RA1R1R1RLQLQLQShoot Outnierankingowy1R1R2R1R2R4R1R1R 3RScottish Opennie rozegranoMRnie rozegrano3R2RA1R1R1R1RLQLQLQGerman MastersAAAALQLQLQLQA2RLQLQLQLQLQWelsh OpenAAAA1R2R3R1RA2R1R2R1RLQ1RWorld Grand Prixnie rozegranoNRDNQDNQDNQDNQDNQDNQDNQDNQDNQDNQPlayers ChampionshipDNQDNQDNQDNQDNQDNQDNQDNQDNQDNQDNQDNQDNQDNQDNQWorld OpenLQAAAnie rozegranoLQLQALQnie rozegranoLQLQTour Championshipnie rozegranoDNQDNQDNQDNQDNQDNQDNQWorld ChampionshipAAAALQ1RLQLQLQLQLQLQLQLQLQDawne turnieje rankingoweSaudi Arabia Mastersnie rozegrano1R1RNHAustralian Goldfields OpenAALQLQALQnie rozegranoShanghai MastersAAAALQLQLQ1Rnierankingowynie rozegranonierankingowyPaul Hunter ClassicMinor-Ranking Event1RSFANRnie rozegranoIndian Opennie rozegranoALQNH1RLQLQnie rozegranonie rozegranoMinor-RankLQLQWDLQnie rozegranoChina Championshipnie rozegranoNRLQA2Rnie rozegranonie rozegranoRRnie rozegranonie rozegranoLQnie rozegranoGibraltar Opennie rozegranoMR2R2RA1R3R2Rnie rozegranoEuropean Mastersnie rozegranoLQ1RALQ1R2R1Rnie rozegranonie rozegrano1Rnie rozegranoDawne turnieje nierankingoweSix-red World ChampionshipANHAAAAAAAAnie rozegranoLQnie rozegrano
Finały w karierze Finały Pro-am: 1 (0-1) Wynik NIE. Rok Mistrzostwo Przeciwnik w finale Wynik Finalista 1. 2009 Pontins Pro-Am - Turniej 1 Andrew Norman 2–5
Finały amatorskie: 4 (3-1) Wynik NIE. Rok Mistrzostwo Przeciwnik w finale Wynik Zwycięzca 1. 2007 Junior Pot Black 1–0 Zwycięzca 2. 2014 Mistrzostwa Europy w Snookerze 7–2 Finalista 1. 2018 Challenge Tour – Turniej 2 Dawid Grace 0–3 Zwycięzca 3. 2018 Challenge Tour – Turniej 4 Dylan Emery 3–0
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Urodzeni w 1991 Kategoria:Angielscy snookerzyści