Skalda Wschodnia (niderl. Oosterschelde) – zatoka Morza Północnego, położona u wybrzeży południowo-zachodniej Holandii, w prowincji Zelandia. Ma około 50 km długości. Rozciąga się w kierunku północno-zachodnim przez wyspy delty Renu, Mozy i Skaldy, aż do otwartego Morza Północnego. W przeszłości pełniła funkcję estuarium rzeki Skaldy, a także rzeki Mozy, do czasu zamknięcia połączenia z kanałem w 1970 roku przez budowę .
Geografia Główny odnoga Skaldy Wschodniej przebiega między wyspami (na północnym wschodzie), Noord-Beveland (na południowym zachodzie), Schouwen-Duiveland (na północnym zachodzie) oraz dawną wyspą, obecnie półwyspem, . Mniejsze ramię zatoki rozciąga się na północny zachód od wyspy Tholen i łączy się z kanałem Volkerak.
Znaczenie gospodarcze i przyrodnicze Skalda Wschodnia jest ważnym obszarem hodowli skorupiaków, w tym małży, ostryg i krewetek. Pełni również istotną rolę jako zimowisko dla gęsi i innych ptaków wędrownych.
Infrastruktura W ramach realizacji programu Plan Delta, chroniącego Niderlandy przed powodziami, w 1986 roku ukończono budowę tamy Oosterscheldekering, stanowiącej barierę przeciw sztormowym przypływom. Tama ta przekształciła zatokę w słonowodną strefę pływów.
Dodatkowe budowle hydrotechniczne w regionie to:
– tama we wschodniej części Skaldy Wschodniej, tworząca słodkowodne jezioro , połączone z kanałem Volkerak poprzez kanał (będący częścią ); – tama na kanale Volkerak, położona na północ od półwyspu .
Tamy pełnią również funkcję komunikacyjną (drogi) oraz rekreacyjną (tereny wypoczynkowe).
W 1965 roku otwarto nad zatoką most Zeelandbrug o długości 5022 metrów, łączący wyspy Schouwen-Duiveland i Noord-Beveland.
Przypisy
Kategoria:Zatoki Holandii Kategoria:Zatoki Morza Północnego