HMS Zinnia, później Barbara i Jan Breydel – brytyjski slup wojenny typu (grupy Flower) z okresu I wojny światowej, następnie belgijski w okresie międzywojennym. Zbudowany w stoczni Swan Hunter w 1915 roku, wszedł do służby w marynarce brytyjskiej Royal Navy w tym samym roku. Służył bojowo podczas I wojny światowej, po której został w 1920 roku sprzedany Belgii i wszedł do służby w jej marynarce pod tą samą nazwą. Od 1927 roku używany jako cywilny statek ochrony rybołówstwa. W 1940 roku zdobyty przez Niemcy i wcielony do niemieckiej Kriegsmarine pod nazwą „Barbara”. Po II wojnie światowej zwrócony Belgii, służył do 1952 roku pod nazwą „Jan Breydel”.
Budowa Okręt należał do brytyjskich slupów–trałowców (ang. minesweeping sloop) typu z okresu I wojny światowej, będącego podgrupą typu Flower. Potrzeba powstania licznych okrętów tej klas dla marynarki brytyjskiej pojawiła po wybuchu wojny. Były one dla uproszczenia i przyspieszenia budowy skonstruowane na wzór statków cywilnych i przeznaczone były do trałowania min, eskorty konwojów i zadań pomocniczych. Od pierwszego typu grupy Flower: Acacia okręty typu Azalea różniły się wzmocnionym uzbrojeniem artyleryjskim. Seria 12 okrętów tego typu zamówiona została w maju 1915 roku w siedmiu stoczniach brytyjskich.
Okręt zbudowany został w stoczni Swan Hunter, wraz z bliźniaczym HMS „Jessamine”. Wodowano go 12 sierpnia 1915 roku, a ukończono we wrześniu tego roku. Jak pozostałe jednostki otrzymał nazwę kwiatu – „Zinnia” (pol. cynia).
Opis Wyporność normalna okrętu wynosiła 1210 ts. Długość wynosiła 76,2 m, szerokość 10,1 m, a zanurzenie 3,4 m. Załoga liczyła początkowo 90 osób.
Napęd stanowiła jedna maszyna parowa potrójnego rozprężania o mocy indykowanej 1800 KM, napędzająca jedną śrubę. Parę dostarczały dwa kotły. Napęd pozwalał na osiąganie prędkości 16,5 węzła. Zapas paliwa – węgla, wynosił 130 ton. Inne źródła podają zapas węgla w służbie belgijskiej 250 ton.
Początkowo przewidywane uzbrojenie w służbie brytyjskiej stanowiły dwie armaty kalibru 120 mm (4,7-calowe), ale część okrętów otrzymała armaty kalibru 102 mm (4-calowe). Uzupełniały je początkowo dwie armaty przeciwlotnicze kalibru 47 mm (3-funtowe). Okręty miały wyposażenie trałowe.
Służba HMS „Zinnia” wszedł do służby brytyjskiej we wrześniu 1915 roku.
Po I wojnie światowej 19 marca 1920 roku okręt został sprzedany Belgii, stając się największym okrętem jej marynarki wojennej. Został wcielony do służby w czerwcu 1920 roku z zachowaniem dotychczasowej nazwy. W marcu 1927 roku jednak marynarka wojenna Belgii została rozwiązana, a „Zinnia” została rozbrojona i zachowana jako cywilny statek ochrony rybołówstwa. Uzbrojenie zostało ograniczone do jednego karabinu maszynowego kalibru 7,7 mm.
Podczas II wojny światowej, dawny okręt został 18 maja 1940 roku zdobyty w Antwerpii przez Niemcy. Został następnie wcielony do służby w Kriegsmarine jako eskortowiec pod nazwą „Barbara”, po remoncie i przebudowie w stoczni Cockerill w Antwerpii. Podczas przebudowy zabudowano gładki pokład i burty w części dziobowej, likwidując charakterystyczną „studnię” przed nadbudówką, dwa kominy zastąpiono przez jeden komin z kołpakiem oraz przebudowano nadbudówkę. Zainstalowano uzbrojenie w postaci trzech dział kalibru 105 mm SK C/32 o długości lufy 42 kalibry (L/42), ośmiu działek przeciwlotniczych kalibru 37 mm SK C/30 (cztery podwójne podstawy) i 12 działek przeciwlotniczych kalibru 20 mm C/38 (trzy poczwórne).
Okręt przetrwał wojnę i w 1945 roku został zwrócony Belgii. Wszedł do służby ponownie ze zmienioną nazwą na „Jan Breydel”. W 1952 roku jednak został wycofany i złomowany.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Belgijskie okręty Kategoria:Brytyjskie trałowce Kategoria:Brytyjskie okręty z okresu I wojny światowej Kategoria:Niemieckie okręty zdobyczne z okresu II wojny światowej Kategoria:Okręty zbudowane w stoczni Swan Hunter