Robbie Williams (ur. 28 grudnia 1986 w Wallasey) – angielski zawodowy snookerzysta pochodzący z półwyspu Wirral. Gra profesjonalnie od 2012 roku. Plasuje się na 92. miejscu pod względem zdobytych setek w profesjonalnych turniejach, ma ich łącznie 101100+ Centuries, snookerinfo.
Kariera Lata młodzieżowe i amatorskie thumb|lewo|Robbie Williams Robbie Williams zaczął grać w snookera w wieku 10 lat. Już jako młodzieniec zwrócił na siebie uwagę, wygrywając zawody Merseyside U-15 i docierając do półfinału Mistrzostw Anglii Juniorów U-18. Aby dostać się do zawodowego World Snooker Tour wziął udział w w latach 2005/2010. W latach 2007−2010 dotarł do ćwierćfinału jednego z turniejów singlowych PIOS. W każdym z tych wydarzeń został pokonany przez późniejszych zawodowych graczy Matthew Coucha, Kurta Maflina i Liama Highfielda (dwukrotnie). W osiągnął swój najlepszy wynik w sezonie, zajmując 14. miejsce w klasyfikacji generalnej. W 2008 roku wziął udział w serii Pontins Pro-Am i w swoim pierwszym występie dotarł do finału, przegrywając 1–4 ze Stuartem Binghamem. Wcześniej pokonał takich zawodowców jak Dave Harold, Joe Swail i Ricky Walden. W następnym roku pokonał Bingham 5-0, docierając do półfinału. Dotarł również do półfinału turnieju Paul Hunter English Open Championship, gdzie pokonał innych zawodowców. W 2010 roku dotarł do finału i zdobył tytuł, pokonując Stephena Craigiego 6-4.
W sezonie 2010/11 seria Q School zastąpiła serię PIOS jako turniej kwalifikacyjny dla amatorów: Williams odpadł raz w pierwszej rundzie i dwa razy w 1/8 finału (w tym przegrywając z późniejszym zwycięzcą Davidem Gilbertem). Rywalizował również z zawodowcami w głównym cyklu turniejów Pro-Am nowo wprowadzonego cyklu Players Tour Championship w sezonach 2010/11 i 2011/12. Jego najlepszy wynik to pierwszy turniej sezonu 2011/12, kiedy to po zwycięstwach nad Peterem Ebdonem i Allisterem Carterem, odpadł dopiero w 1/8 finału z Graeme’em Dottem.
Kwalifikacje do Touru i pierwsze lata kariery zawodowej thumb|lewo|Williams na turnieju Paul Hunter Classic 2016 W 2012 roku, w trzecim turnieju, wygrał swoją grupę w meczu play-off 4-3 z Mitchellem Mannem, co zapewniło mu dwuletnią kartę na sezony 2012/13 i 2013/14. Już w pierwszym roku udało mu się zebrać wiele punktów. Dotarł do trzeciej rundy kwalifikacyjnej w trzech z pięciu turniejów w Chinach, a na turniejach PTC przegrał tylko raz swój mecz otwarcia, docierając do 1/8 finału w . Kolejny sezon był prawdziwym sukcesem: najpierw osiągnął swój najlepszy wynik w PTC, docierając do półfinału w Ruhr Open, następnie dotarł do półfinału pełnego turnieju rankingowego w Indian Open, pokonując między innymi Shauna Murphy’ego i Anthony’ego McGilla. Na koniec przetrwał również wszystkie cztery rundy kwalifikacyjne na Mistrzostwach Świata 2014. Finałowy mecz w czasie „Judgment Day” przeciwko Fergalowi O’Brienowi zakończył się wynikiem 9-9 i 58-58 w decydującej partii, a Williams wygrał w dogrywce na czarnej bili. Był to jego pierwszy występ w głównym wydarzeniu w Crucible Theatre, gdzie przegrał pierwszy mecz z Neilem Robertsonem 2-10. Jednak awansował na 62. miejsce w światowym rankingu, kwalifikując się bezpośrednio na kolejny rok jako zawodowiec.
W następnym sezonie Williams kontynuował zbieranie punktów, co osiągnęło punkt kulminacyjny w występie w 1/8 finału podczas Bulgarian Open w 2014 roku, dzięki któremu w pewnym momencie awansował na 49. miejsce. Dotarł również do głównego wydarzenia Mistrzostw Świata po raz drugi z rzędu, gdzie remisował 6-6 z późniejszym mistrzem świata Stuartem Binghamem, zanim przegrał 7-10. Zdobył więcej punktów na początku sezonu 2015/16, docierając między innymi do 1/8 finału w Paul Hunter Classic. Na Mistrzostwach Wielkiej Brytanii pokonał 10. w rankingu Joego Perry’ego aby dotrzeć do trzeciej rundy. Pod koniec sezonu jednak wrócił do finału Mistrzostw Świata w Crucible po zaciętym zwycięstwie 10-9 nad Anthonym Hamiltonem. Jednak po raz trzeci nie dotarł do 1/8 finału, przegrywając 8-10 z Rickym Waldenem. Pomimo sukcesów, nie udało mu się dorównać wynikom z sezonu 2013/14. W rezultacie ponownie stracił kilka pozycji.
Wzloty i upadki w światowych rankingach W sezonie 2016/17 dotarł do 1/8 finału zarówno w Paul Hunter Classic, jak i Welsh Open. Zdobył również punkty dzięki zwycięstwom we wszystkich najważniejszych turniejach i dzięki temu był w stanie otrząsnąć się po porażce w drugiej rundzie eliminacji do Mistrzostw Świata. W tym roku wspiął się na 48. miejsce. Kolejny sezon zaczął dobrze, docierając do 1/8 finału w Riga Masters 2017. Po kilku mieszanych wynikach dotarł do ćwierćfinału International Championship. Oprócz Joego Perry’ego pokonał również numer 7 na świecie Neila Robertsona. Był to jego najlepszy wynik w najważniejszym turnieju rankingowym do tej pory i dał mu nowy rekord 47. miejsca. Następnie dwukrotnie dotarł do 1/32 finału, ale kolejna porażka w drugiej rundzie na Mistrzostwach Świata uniemożliwiła mu dalszy awans. Sezon 2018/19 rozpoczął się dość rozczarowującym początkiem z dwoma zwycięstwami w siedmiu turniejach. Dopiero dwa zwycięstwa w 1/8 finału Home Nations Series (Northern Ireland Open i Welsh Open) pozwoliły mu odzyskać równowagę. Mimo to, przez długi czas zajmował 64. miejsce w rankingu, co podważało jego status w tourze. Dopiero dzięki zwycięstwu 6-5 nad Juddem Trumpem w China Open, przetrwał kolejny sezon. W Trumpie pokonał przecież zawodnika, który później został nowym mistrzem świata.
Obawy o jego status zawodowy zdominowały jednak również kolejny sezon. Na początku regularnie zdobywał punkty we wszystkich najważniejszych turniejach, ale nigdy nie dotarł powyżej drugiej rundy. Następnie po raz drugi z rzędu dotarł do 1/8 finału w Northern Ireland Open. Zwycięstwo nad szóstym w rankingu światowym Johnem Higginsem zapewniło mu również miejsce w 1/8 finału German Masters na początku roku kalendarzowego 2020. Jednak China Open zostało odwołane z powodu pandemii COVID-19, a po drugiej w karierze porażce w pierwszej rundzie na Mistrzostwach Świata zakończył sezon bez punktu, spadając na 65. miejsce. To zakończyło jego automatyczne członkostwo w tourze, ale jego wyniki w sezonie 2019/20 były wystarczająco dobre, aby uzyskać wystarczającą pozycję w rocznym rankingu. To zapewniło mu nową kartę na tour na kolejne dwa lata.
Sezon 2020/21 rozpoczął się obiecująco. Pozostał niepokonany w Championship League, odpadł jedynie w rundzie pośredniej, ponieważ Tian Pengfei zaliczył wyższego breaka. Na European Masters ponownie pokonał Joego Perry’ego - 16. w rankingu. A na English Open pokonał nawet Marka Allena, 5. w rankingu, 4-0 i dotarł do ćwierćfinału. W tym sezonie dotarł do 1/8 finału jeszcze dwa razy: na Scottish Open i German Masters. Wielokrotnie udowadniał, że jest w stanie pokonać zawodników z czołowej 32., takich jak Anthony McGill i Ali Carter. Chociaż przegrał mecz otwarcia pięć razy, drugi rok rozpoczął obiecująco, plasując się na 68. miejscu w światowym rankingu.
Występy w turniejach w karierze Tournament 2010/11 2011/12 2012/13 2013/14 2014/15 2015/16 2016/17 2017/18 2018/19 2019/20 2020/21 2021/22 2022/23 2023/24 2024/25 2025/26 2026/27Ranking79625055535760686148Turnieje rankingoweChampionship Leaguenie rozegranoRRRRRR2RRR2RRRChina OpenAALQLQLQLQWD1R2Rnie rozegranoLQWuhan Opennie rozegranoLQ2RLQWDBritish Opennie rozegrano2RSF2R1RLQLQEnglish Opennie rozegrano1R1R1R2RQF3RLQLQLQ 5R 2RShenzhen Opennie rozegranoLQ1RLQNorthern Ireland Opennie rozegrano3R1R4R4R1RLQLQ3RLQ1RInternational Championshipnie rozegranoLQLQ1R1R1RQFLQ1Rnie rozegrano1R2RLQUK ChampionshipAALQ2R2R3R2R2R1R2R2R2RLQLQLQLQShoot Outnierankingowy1RA1RA2RSF2R2R4RAScottish Opennie rozegranoMRnie rozegrano1R1R2R1R4R1R1R1R2R1RGerman MastersAALQLQLQLQLQLQLQ2R2RLQLQ1RLQLQWelsh OpenAALQ1R1R2R4R3R4R2R1R1R3R3R2R3RWorld Grand Prixnie rozegranoNRDNQDNQDNQDNQDNQ1RDNQ1RDNQDNQDNQPlayers ChampionshipDNQDNQDNQDNQDNQDNQDNQDNQDNQDNQDNQDNQDNQDNQDNQDNQWorld OpenAALQLQnie rozegrano1RLQ1R1Rnie rozegrano2R2R3RTour Championshipnie rozegranoDNQDNQDNQDNQDNQDNQDNQDNQWorld ChampionshipAALQ1R1R1RLQLQLQLQLQLQLQ1RLQLQTurnieje nierankingoweChampionship LeagueAAAAAAAAARRAAAAAADawne turnieje rankingoweSaudi Arabia Mastersnie rozegrano3R3RNHWuxi ClassicnierankingowyLQLQ1Rnie rozegranoAustralian Goldfields OpenNHALQLQLQLQnie rozegranoShanghai MastersAALQLQLQLQLQ2Rnierankingowynie rozegranonierankingowyPaul Hunter ClassicMinor-rankingowy4R2R1RNRnie rozegranoIndian Opennie rozegranoSFLQNH1RLQLQnie rozegranonie rozegranoMinor-RankLQ3R1RLQnie rozegranoChina Championshipnie rozegranoNRLQLQ1Rnie rozegranonie rozegranoRRnie rozegranoGibraltar Opennie rozegranoMR1R2R1R1R1R2Rnie rozegranonie rozegrano4Rnie rozegranoEuropean Mastersnie rozegranoLQLQLQ1R2RLQLQ2Rnie rozegranoDawne turnieje nierankingoweShoot OutAA2R2RAArankingowySix-red World ChampionshipAAAAAAAAAAnie rozegranoLQnie rozegrano
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Urodzeni w 1986 Kategoria:Angielscy snookerzyści