Derby wschodniego Lancashire w piłce nożnej

Derby wschodniego Lancashire (ang. East Lancashire derby), w Anglii również Cotton Mills derby (pol. Derby przędzalni bawełny) – nazwa meczów piłkarskich pomiędzy drużynami Blackburn Rovers i Burnley. Przydomek rywalizacji wziął się z faktu, że zarówno Blackburn, jak i Burnley to dawne miasta młynarskie w hrabstwie Lancashire, leżące od siebie w odległości zaledwie 18 kilometrów. W ostatnich latach fani oraz lokalna prasa zaczęli określać to spotkanie mianem "El Lanclasico", nawiązując do jednej z największych piłkarskich rywalizacji na świecie – El Clásico.

Historia

Wczesne lata (1884–1891) Pierwsze spotkanie pomiędzy drużynami miało miejsce 27 września 1884 na Turf Moor, gdzie Rovers zwyciężyli 4:2 przy pięciotysięcznej publiczności na trybunach. Rewanż rozegrano w marcu 1885 roku, kiedy Burnley odniosło efektowne zwycięstwo 5:1. Pierwszy mecz rozegrany w Blackburn na Leamington Road zakończył się remisem 2:2. Do roku 1888 drużyny rozegrały aż 13 spotkań towarzyskich i pucharowych – Burnley wygrało siedem z nich, a Blackburn – cztery.

Oba zespoły były w gronie dwunastu założycieli English Football League w 1888 roku. Pierwszy mecz ligowy odbył się na Turf Moor i zakończył się pogromem – 7:1 dla Blackburn. Rovers powtórzyli ten wynik sezon później u siebie. W pierwszych czterech sezonach ligi Blackburn trzykrotnie wygrało oba mecze w sezonie, głównie dzięki znakomitej formie strzeleckiej Jacka Southwortha, który zdobył aż 12 bramek w 10 meczach derbowych – w tym pierwszy ligowy hat trick dla klubu w historii derbów.

W grudniu 1891 na Turf Moor The Clarets odnieśli pierwsze derbowe zwycięstwo w lidze, które do historii przeszło z powodu intensywnych opadów śniegu oraz kontrowersji. Zawodnicy drużyny gości, którzy po 1. połowie przegrywali 0:3, znacznie opóźnili wznowienie gry, nie wychodząc na boisko po przerwie. Ostatecznie mecz został przerwany i rozstrzygnięty przyznaniem walkoweru dla gospodarzy po bójce, która zakończyła się opuszczeniem murawy przez graczy Rovers (z wyjątkiem bramkarza, Herby'ego Arthura). mały|Ewood Park – stadion Blackburn Rovers od 1890 roku

Przełom wieków (1892–1939) W latach 1892–1897 Blackburn dominowało na swoim stadionie, wygrywając pięć razy z rzędu, choć na Ewood Park Burnley zanotowało swoje najwyższe zwycięstwo – 6:0 w 1896 roku. Natomiast dwukrotne zwycięstwo Rovers w sezonie 1896/97 przyczyniło się do spadku Burnley do drugiej dywizji. Pierwszy mecz derbowy w Pucharze Anglii odbył się w 1913 roku i zakończył się wygraną The Clarets 1:0 na Ewood Park przy rekordowej widowni blisko 43 tysięcy osób, w tym 22 tysięcy fanów drużyny gości.

Po I wojnie światowej przez jedenaście sezonów z rzędu obie drużyny występowały w najwyższej klasie rozgrywkowej. Burnley umocniło wtedy swój status silniejszej drużyny we wschodnim Lancashire – klub zdobył mistrzostwo w sezonie 1920/21, wygrywając oba mecze z Rovers. 9 lat później, w 1930 roku, Burnley spadło na zaplecze pierwszej dywizji. W sezonie 1929/30 został także ustanowiony rekord zdobytych bramek w spotkaniu derbowym, po tym, jak Blackburn na własnym stadionie rozgromiło drużynę rywali 8:3. Do następnego spotkania derbowego, zakończonego bezbramkowym remisem, doszło w sezonie 1936/37, po relegacji Blackburn do drugiej klasy rozgrywkowej. W rewanżu, wygranym 3:1 przez drużynę Blackburn, bramkę dla zwycięskiego zespołu zdobył Jack Bruton, były gracz Burnley, pozostając do dziś jedynym zawodnikiem, który strzelił w meczu derbowym dla obu drużyn. mały|Wykres przedstawiający pozycję obu klubów w Football League na przestrzeni lat

1945–2000 Po zakończeniu II wojny światowej rywalizacja rozgorzała na nowo. W sezonie 1947/48 Burnley zdobyło trzy z czterech możliwych punktów w spotkaniach derbowych i zakończyło sezon na 3. miejscu, podczas gdy zespół rywali spadł z ligi. Rovers powrócili do pierwszej dywizji w sezonie 1957/58, podczas gdy drużyna Burnley przeżywała lata swojej świetności, zdobywając w 1960 roku mistrzostwo Anglii. W latach 1958–1966 The Clarets wygrali połowę z 16 rozegranych spotkań ligowych – w tym cztery kolejne na stadionie rywali. Po spadku Burnley do drugiej dywizji oraz Blackburn do trzeciej dywizji w sezonie 1970/71 drużyny spotykały się ponownie w niższych ligach na przestrzeni następnych lat.

Lata 80. i 90. XX wieku to okres gwałtownie rozbieżnych losów obu klubów. W sezonie 1982/83 Rovers wygrali oba mecze derbowe, a wszystkie trzy bramki dla klubu dobył Simon Garner. Następnie Burnley zaliczyło spadek aż do czwartej dywizji w 1985 roku, podczas gdy Blackburn, którego właścicielem został Jack Walker, awansował i w 1995 roku zdobył tytuł mistrzowski Premier League. W tym czasie kluby nie rozgrywały między sobą żadnych meczów przez blisko dwie dekady.

Czasy współczesne (2000–) Na przełomie wieków obie drużyny powróciły do drugiej dywizji – mecze derbowe w sezonie 2000/01 zakończyły się wygraną zespołu Blackburn, który ostatecznie uzyskał awans do Premier League. The Clarets osiągnęli promocję dopiero w 2009 roku, co skutkowało rozegraniem pierwszych od 1966 roku meczów derbowych na najwyższym poziomie rozgrywkowym. Oba spotkania zwyciężyła drużyna z Blackburn, a towarzyszyły im zamieszki, liczne aresztowania oraz zniszczenie części sektora gości na Turf Moor. Burnley spadło do Championship w 2010 roku, natomiast Blackburn – dwa lata później. 9 marca 2014 Burnley zwyciężyło w derbach po raz pierwszy od 35 lat, co znacznie przyczyniło się do uzyskania pod koniec sezonu awansu do Premier League. W latach 2015–2025 rozegrano siedem meczów derbowych, z których The Clarets sześćokrotnie wychodzili zwycięsko. W sezonie 2022/23, w którym zespół Burnley zdobył tytuł mistrzowski Championship, oba spotkania zakończyły się jego wygraną, przy czym zwycięstwo 1:0 na Ewood Park zapewniło mu mistrzostwo ligi.

Bilans spotkań Stan na dzień 30 lipca 2025 RozgrywkiMeczeZwycięstwa BlackburnRemisyZwycięstwa BurnleyFootball League i Premier League96381741Puchar Anglii7322Puchar Ligi1001Puchar Anglo-Szkocki4031Ogólnie108412245

Lista spotkań derbowych