Drobnoporek rozwierkowy (Fuscopostia leucomallella (Murrill) B.K. Cui, L.L. Shen & Y.C. Dai) – gatunek grzybów z rzędu żagwiowców (Polyporales).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Fuscopostia, Incertae sedis, Polyporales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy takson ten opisał w 1940 r. William Alphonso Murrill, nadając mu nazwę Tyromyces leucomallellus. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę, nadali mu B.K. Cui, L.L. Shen i Y.C. Da w 2019 r. Niektóre inne synonimy: Oligoporus leucomallellus (Murrill) Gilb. & Ryvarden 1985 Polyporus leucomallellus (Murrill) Murrill 1940 Postia leucomallella (Murrill) Jülich 1982 Spongiporus leucomallellus (Murrill) A. David 1980 Tyromyces gloeocystidiatus Kotl. & Pouzar 1964 Stanisław Domański w 1967 r. nadał mu polską nazwę białak belkowy, Władysław Wojewoda w 2003 r. drobnoporek rozwierkowy (dla synonimu Oligoporus leucomallelus). Obydwie te nazwy są niespójne z aktualną nazwą naukową.
Morfologia Owocnik Jednoroczny, siedzący rzadko rozpostarty, przeważnie odgięty, z wąskimi, wydłużonymi kapeluszami o szerokości do 1 cm, długości do 5 cm i grubości do 1 cm u podstawy, w stanie świeżym miękki, po wyschnięciu twardy do kruchego. Powierzchnia kapelusza biała lub kremowa, często po wyschnięciu odbarwiająca się na słomkową lub brudnobrązową, często nieco nierównomierna, początkowo drobno aksamitna do drobno włókienkowatej, z wiekiem staje się drobno oprószona do gładkiej, przeważnie bezstrefowa lub słabo strefowana, brzeg falisty i żółtawy. Pory białe do ciemnokremowych, kanciaste, przeważnie 3–4 na mm, w częściach nieco większe po wyschnięciu, dissepimenty w skośnych częściach porów. Powierzchnia częściowo popękana, kręta do nieregularnej, rurki o długości do 1 cm i tej samej barwy co pory. Kontekst biały o grubości 1–2 mm. Cechy mikroskopowe System strzępkowy monomityczny. Strzępki ze sprzążkami, bezbarwne, cienko- lub lekko grubościenne, o szerokości 2–4,5 μm, w tramie węższe. W hymenium występują gleocystydy, rzadkie do licznych, bezbarwne do żółtych i z wąskim, włosowatym światłem, zwykle rozgałęziające się naprzeciw sprzążek, o szerokości 4–8(–12) μm. Strzępki gleocystydialne również występują, we floksynie barwią się na jaskrawoczerwono, są cienkościenne, ze sporadycznymi zniekształconymi sprzążkami, kręte, z przewężeniami i zgrubieniami, szerokości 5–10 (–14) μm. Cystyd brak. Cystydiole wrzecionowate, nie wystające poza podstawki, 13–18 × 4–5 μm. Podstawki maczugowate, 15–20 × 5–6 μm, z czterema sterygmami. Bazydiospory krótkie, cylindryczne do podłużnych, 4–5 × 2–2,5 μm. Gatunki podobne W terenie trudno go odróżnić od rdzawoporka kruchego (Fuscopostia fragilis), który ma mniej więcej takie samo brązowawe przebarwienie. Mikroskopowo odróżnia się znacznie większą liczbą kiełbaskowatych bazydiospor i obecnością gleocystyd.
Występowanie i siedlisko Występuje w Ameryce Północnej, Środkowej i Południowej, Europie, Azji i Afryce. W Polsce podano wiele stanowisk. Aktualne stanowiska podaje także internetowy atlas grzybów. Zaliczony w nim jest do gatunków rzadkich i wartych objęcia ochroną.
Nadrzewny grzyb saprotroficzny. Występuje w lasach iglastych i mieszanych na martwym drewnie drzew iglastych; na sosnach, świerkach, jodłach.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Żagwiowce