Jerzy Sławomir Nowaczyk (ur. 5 września 1926 w Koninie, zm. 30 kwietnia 2026 w Zielonej Górze) – polski duchowny rzymskokatolicki, proboszcz Parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Zielonej Górze w latach 1980–2002 (do 1987 Parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny).

Życiorys Urodził się 5 września 1926 w Koninie w rodzinie urzędnika Stanisława i nauczycielki Leokadii z domu Hofman. W czerwcu 1939 został przyjęty do Gimnazjum im. Tadeusza Kościuszki w Koninie, jednak w grudniu tego samego roku wraz z rodziną został wysiedlony do Generalnego Gubernatorstwa. Podczas wojny uczestniczył w kursach tajnego nauczania. W 1944 razem z bratem został zatrzymany przez żandarmerię niemiecką. Miał być wywieziony na roboty do Niemiec, jednakże ze względu na sytuację na froncie wschodnim został zwolniony. Do Konina powrócił w marcu 1945, gdzie zdał maturę. W 1946 rozpoczął studia na Wydziale Matematyczno-Fizycznym Uniwersytetu Poznańskiego, następnie przeniósł się na Wydział Elektryczny Szkoły Inżynierskiej w Poznaniu, gdzie w 1950 uzyskał tytuł inżyniera elektryka. Został zatrudniony w Zjednoczeniu Energetycznym Okręgu Zachodniego w Poznaniu. Od 1953 studiował w Wyższym Seminarium Duchownym w Gościkowie-Paradyżu. 20 grudnia 1958 w katedrze gorzowskiej został wyświęcony na prezbitera przez biskupa Wilhelma Plutę.

W latach 1959–1963 był wikariuszem w Parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Świata w Stargardzie Szczecińskim. Nauczał religii uczniów w szkołach podstawowych w Strachocinie i Tychowie oraz w szkołach średnich w Stargardzie Szczecińskim. W latach 1963–1970 pracował jako wikariusz w Parafii Najświętszego Zbawiciela w Zielonej Górze. W latach 1966–1986 pełnił funkcję duszpasterza akademickiego w Zielonej Górze. W latach 1970–1974 był wikariuszem Parafii św. Jadwigi w Zielonej Górze i kierował filią parafii w Kaplicy Narodzenia Najświętszej Maryi Panny na Winnicy. Po erygowaniu parafii w 1974 został jej tymczasowym proboszczem administratorem. Dopiero w 1980 władze komunistyczne wyraziły zgodę na objęcie przez niego urzędu proboszcza. W latach 1980–2000 doprowadził do wybudowania i wyposażenia kościoła parafialnego. W międzyczasie w 1987 parafia zmieniła nazwę na Podwyższenia Krzyża Świętego. Proboszczem parafii był do 2002. W latach 1988–2002 pełnił funkcję dziekana dekanatu Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Zielonej Górze. Ponadto od 1986 był kapelanem Klubu Inteligencji Katolickiej w Zielonej Górze, w latach 1994–1996 asystentem diecezjalnym Akcji Katolickiej, a w latach 1997–1999 kapelanem NSZZ „Solidarność” (1997-1999). W 1987 otrzymał godność kapelana honorowego Jego Świątobliwości, a w 2001 został kanonikiem Kapituły Katedralnej w Gorzowie Wielkopolskim.

W okresie PRL był inwigilowany przez funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa. Za prowadzoną działalność duszpasterską został zakwalifikowany przez komunistów do duchownych wrogich wobec systemu. Był szykanowany karami nakładanymi przez kolegia karno-administracyjne oraz wstrzymywaniem decyzji administracyjnych dotyczących budowanego przez niego kościoła.

Zmarł 30 kwietnia 2026 w Zielonej Górze. 5 maja 2026 został pochowany w grobie obok Kościoła Podwyższenia Krzyża Świętego w Zielonej Górze.

Odznaczenia i wyróżnienia W 2009 prezydent RP Lech Kaczyński nadał mu Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, a w 2018 prezydent RP Andrzej Duda Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.

W 2019 otrzymał honorowe obywatelstwo Zielonej Góry.

Przypisy – pkt 4. [dostęp 2025-09-06]. – pkt 1. [dostęp 2025-09-06].

Kategoria:Duchowni diecezji zielonogórsko-gorzowskiej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Honorowi obywatele Zielonej Góry Kategoria:Urodzeni w 1926 Kategoria:Zmarli w 2026