Jeanne Martin Cissé (ur. 6 kwietnia 1926, zm. 21 lutego 2017) – gwinejska dyplomatka i polityczka. Pierwsza kobieta na stanowisku ministerialnym w historii kraju oraz pierwsza na stanowisku wiceprzewodniczącej Zgromadzenia Narodowego Gwinei. Cissé była również pierwszą kobietą, która przewodniczyła obradom Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Życiorys Cissé urodziła się w dzielnicy Timbo w mieście Kankan. Jej ojciec, Martin Darricau Cissé, pracował jako urzędnik w miejskim urzędzie pocztowym, jako jedna z niewielu osób pochodzenia afrykańskiego zajmująca tak wysokie stanowisko. Jej matka, Marie Joséphine Soumah, pracowała jako położna. Jej ojciec był bardzo religijny, przez co Cissé uczęszczała do medresy. Za sprawą matki uzyskała jednak również edukację w świeckiej szkole podstawowej. W 1940 roku rozpoczęła edukację w szkole średniej z internatem dla dziewcząt w senegalskim mieście Rufisque. Wcześniej spędziła dwa miesiące w Bamako w Sudanie Francuskim. Szkołę ukończyła w 1944 roku z dyplomem z pedagogiki. Trzy miesiące po ukończeniu szkoły wyszła za mąż za Mohameda Camarę, policjanta pracującego w Kankan. Było to małżeństwo aranżowane, Cissé nie spotkała wcześniej swojego przyszłego męża. Para przeprowadziła się do Konakry, stolicy kraju, gdzie Cissé pracowała jako nauczycielka. Camara zmarł w wyniku wypadku samochodowego w trakcie wizyty prezydenta Francji Vincenta Aurioli w Gwinei.
Po śmierci męża, Cissé zaangażowała się w działalność (RDA). RDA była partią polityczną działającą we Francuskiej Afryce Zachodniej oraz Francuskiej Afryce Równikowej, mającą na celu dekolonizację Afryki i likwidację francuskiego imperium kolonialnego. Wspólnie ze swoim drugim mężem, Ansoumanem Tourém, pracującym w administracji kolonialnej w Dakarze, przeprowadziła się do Senegalu, gdzie wspólnie kontynuowali działalność w RDA. W 1954 roku reprezentowała Gwineę na spotkaniu międzynarodowej federacji demokratycznych kobiet w Paryżu. Pod koniec lat 50. została sekretarz generalną kobiecej organizacji . W 1958 roku podróżowała do Chin i Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich jako reprezentantka organizacji. Po uzyskaniu przez Gwineę niepodległości w 1958 roku, prezydent Gwinei Ahmed Sekou Touré mianował ją urzędniczką w ministerstwie edukacji. Była jedną z założycielek , organizacji grupującej kobiety z Ghany, Mali i Gwinei.
W latach 1964–1971 była wiceprzewodniczącą Zgromadzenia Narodowego Gwinei. W 1972 roku została stałą przedstawicielką Gwinei przy Organizacji Narodów Zjednoczonych, jako pierwsza kobieta na tym stanowisku. W trakcie swojej kadencji przewodniczyła obradom Rady Bezpieczeństwa, jako pierwsza kobieta w historii ONZ. W 1976 roku Ahmed Sekou Touré mianował ją ministrą ds. opieki społecznej. Została pierwszą kobietą na stanowisku ministerialnym w historii kraju. Po śmierci Tourégo w 1984 roku została aresztowana przez reżim Lansany Contégo. Po wyjściu na wolność przeprowadziła się do Dakaru, gdzie żyła do 1989 roku. Resztę życia spędziła w Stanach Zjednoczonych. W 2014 roku odznaczona orderem towarzyszy O. R. Tambo.
Życie prywatne Wyszła za mąż w 1944 roku za Mohameda Camarę. Jej mąż zginął w wypadku samochodowym w trakcie wizyty prezydenta Francji Vincenta Aurioli w Gwinei. Mieli jedno dziecko. Jej drugim mężem był Ansoumane Touré. Mieli siódemkę dzieci. Zmarła 21 lutego 2017.
Przypisy
Kategoria:Gwinejscy ministrowie Kategoria:Urodzeni w 1926 Kategoria:Zmarli w 2017