Schowane, nie znaczy zapomniane (, współ. ) – baśń literacka autorstwa Hansa Christiana Andersena, wydana po raz pierwszy w Kopenhadze w grudniu 1866 roku.
Baśń składa się z trzech epizodów, których mottem przewodnim jest tytułowa fraza: „Schowane, nie znaczy zapomniane”.
Publikacja Andersenowska baśń literacka pt. Schowane, nie znaczy zapomniane została po raz pierwszy opublikowana 11 grudnia 1866 roku w Kopenhadze przez wydawnictwo C.A. Reitzel w antologii Baśnie i opowieści. Seria druga. Zbiór czwarty (). Pisarz dedykował zbiór przyjacielowi, malarzowi . W katalogu dzieł Hansa Christiana Andersena autorstwa baśń ma numer 911. Utwór wznowiono za życia pisarza w grudniu 1871 roku w zbiorze Eventyr og Historier. Fjerde Bind. Autorem pierwszych ilustracji do baśni był Lorenz Frølich.
Polskie przekłady Pierwsze tłumaczenie utworu Schowane, nie znaczy zapomniane na język polski, autorstwa Stefanii Beylin, ukazało się w 1931 roku. Antologię Baśnie w sześciu tomach wydało warszawskie wydawnictwo Jakuba Mortkowicza. Tłumaczka nadała baśni tytuł Co przechowane, to nie zapomniane (w wydaniu z 1956 roku tytuł Co przechowane, nie zapomniane). Drugie tłumaczenie z oryginału w języku duńskim opublikowała w 2006 roku Bogusława Sochańska. Trzytomową antologię Baśnie i opowieści wydało poznańskie wydawnictwo Media Rodzina. Tłumaczka nadała baśni tytuł Schowane, nie znaczy zapomniane.
Fabuła Streszczenia dokonano na podstawie wersji duńskiej oraz polskiego tłumaczenia B. Sochańskiej.
Stary niedostępny zamek jest otoczony błotnistą fosą. Stale podniesiony zwodzony most świadczy o niegościnności właścicieli. Pani dworu Mette Mogens jest wyniosła. Wieczorem przychodzą rozbójnicy, zabijają jej ludzi i przywiązują ją łańcuchem do psiej budy. Sługa jednego z rozbójników podchodzi bezszelestnie i przypomina jej dawną pomoc udzieloną prześladowanemu. Chłopiec uwalnia Mette, razem uciekają. Rabusie zostają schwytani i powieszeni.
Dobra pani, mieszkanka starego dworu, z delikatnością spełnia dobre uczynki. Nakazuje zrobić nowe okno w domu ubogiej dziewczyny, by wpuścić do pomieszczenia więcej promieni słonecznych. Chora może teraz patrzeć na morze. Jedno dobre słowo pani dworu przynosi jej ogromną radość. Bóg nie zapomni dobrych czynów dziedziczki.
W wielkim, gwarnym mieście stoi stary dom z jasną i czystą kuchnią. Dziewczyna ubiera się skromnie i nosi czarną wstążkę na czepcu. Kiedyś była zaręczona z ubogim chłopakiem, którego kochała. Chłopak, chociaż darzy dziewczynę szczerą miłością, wybiera bogatą wdowę. Chce żyć w dostatku. Po latach spotykają się na ulicy. Mężczyzna choruje i jest nieszczęśliwy, źle wybrał. Wkrótce umiera. Kobieta nosi żałobę w sercu na zawsze.
Galeria
Przypisy
Linki zewnętrzne Rękopis baśni „Co przechowane, nie zapomniane” (audiobook na YouTube)
Kategoria:Literatura dziecięca i młodzieżowa Kategoria:Utwory Hansa Christiana Andersena Kategoria:Utwory literackie z 1866