– japoński niszczyciel typu Ikazuchi z przełomu XIX i XX wieku, zbudowany w Wielkiej Brytanii. Wodowany w 1899 roku, wszedł do służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej Japonii w tym samym roku. Służył podczas wojny japońsko-rosyjskiej. Wycofany w 1921 roku.

Historia Na skutek doświadczeń wojny chińsko-japońskiej, która potwierdziła wartość okrętów torpedowych, Cesarstwo Wielkiej Japonii przyjęło w 1896 roku dziesięcioletni program rozbudowy marynarki, przewidujący budowę nie tylko 63 torpedowców, ale też 23 niszczycieli. Niszczyciele wówczas były nową klasą okrętów, toteż Japonia zwróciła się ku wiodącym w świecie stoczniom brytyjskim. Pierwsze sześć niszczycieli typu Ikazuchi Japonia zamówiła w stoczni Yarrow, która w 1894 roku zbudowała pierwsze niszczyciele na świecie dla marynarki brytyjskiejW literaturze podaje się, że okręty dla Japonii zaprojektowano na wzór zbudowanych dla Argentyny niszczycieli typu Corrientes (np. , ), ale niszczyciele dla Japonii były znacznie większe i szybsze (Corrientes: wyporność pełna 280 t, 27 węzłów – por. ). Wysoko postawione były wymagania dotyczące prędkości: 31 węzłów przez trzy godziny.

„Akebono” został wodowany jako trzeci niszczyciel typu Ikazuchi 25 kwietnia 1899 roku w stoczni Yarrow w Poplar (dzielnicy Londynu). Okręt został ukończono w tym samym 1899 roku.

Opis Okręty typu Ikazuchi były czterokominowymi niszczycielami z gładkopokładowym kadłubem, przy czym pokład dziobowy był nakryty wypukłym pokładem w formie „skorupy żółwia”Na podstawie . Dziobnica była pionowa. Wyporność normalna wynosiła 305 ton, a pełna 410 ton. Długość całkowita wynosiła 68,43 metra, a na linii wodnej 67,3 m. Szerokość wynosiła 6,27 m, a zanurzenie 1,58 m. Załoga liczyła 55 osób.

Okręt napędzany był przez dwie pionowe 4-cylindrowe maszyny parowe potrójnego rozprężania o mocy indykowanej 6000 KM (maksymalnie 7000 KM), poruszające dwie śruby. Parę dostarczały cztery kotły typu Yarrow. Prędkość maksymalna wynosiła 31 węzłów. Normalny zapas węgla wynosił 40 ton, a maksymalny 110 ton.

Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło początkowo pojedyncze działo kalibru 76 mm o długości lufy L/40 (40 kalibrów) umieszczone na rufie oraz pięć dział kalibru 57 mm umieszczonych na pokładzie na burtach i na platformie nad sterówką na dziobie. Jeszcze przed 1905 rokiem wzmocniono uzbrojenie, zastępując dziobowe działo kalibru 57 mm przez drugie działo kalibru 76 mm. Uzbrojenie torpedowe obejmowało dwie pojedyncze obrotowe wyrzutnie torped kalibru 450 mm (18 cali), umieszczone w osi podłużnej na pokładzie w części rufowejPublikacje podają kaliber wyrzutni torped 18 cali = 457 mm (np. ), lecz torpedy nominalnego kalibru 18 cali miały w rzeczywistości kaliber 450 mm (.

Służba thumb|„Akebono” ok. 1918 roku W chwili wybuchu wojny rosyjsko-japońskiej „Akebono” wchodził w skład 2. dywizjonu niszczycieli, dowodzonego przez komandora por. Ishidę, wchodzącego w skład 1 Eskadry Floty Połączonej. Dowódcą okrętu był komandor ppor. . Podczas przegrupowania floty japońskiej w celu ataku na bazę Port Artur, 7 lutego 1904 roku z „Akebono” zderzył się krążownik pomocniczy „Nitto Maru”, uszkadzając go, wobec czego niszczyciel musiał zostać odholowany i nie wziął udziału w nocnym ataku niszczycieli na okręty rosyjskie na redzie Port Arthur.

W toku dalszych działań pod Port Arturem, 10 marca 1904 roku „Akebono” był przydzielony do 3. dywizjonu niszczycieli (, , „Sazanami”), który około 6 rano na południe od Port Artur przechwycił rosyjskie niszczyciele „Stierieguszczij” i „Rieszytielnyj” powracające z patrolu. „Akebono” brał aktywny udział w walce, która doprowadziła do obezwładnienia i zdobycia „Stierieguszczego” (ostatecznie porzuconego). Sam „Akebono” został uszkodzony 7 pociskami i wyszedł z szykuWedług rosyjskiej literatury, powołującej się na japońskie źródła, „Akebono” miał zostać trafiony aż 27 pociskami ( Być może w którymś ze źródeł zachodzi błąd literowy. potwierdza „poważne uszkodzenie” niszczyciela..

2 listopada 1904 roku „Akebono” odholował do zatoki Sihau bliźniaczy „Oboro”, który wszedł na rosyjską minę na południowy zachód od półwyspu Laotieszan. Być może nocą z 3 na 4 listopada „Oboro” lub któryś z eskortujących go niszczycieli został lekko uszkodzony dodatkowo w zatoce Sihau przez kuter parowy pancernika „Retwizan” torpedą kalibru 380 mm, lecz brak jest potwierdzenia tego w źródłach japońskichTaką możliwość podają oraz (Bałakin omyłkowo podaje miesiąc i datuje akcję kutra na noc na , pisząc zarazem o uszkodzeniu „Oboro” na minie „w przeddzień” – w nocy na )..

„Akebono” wziął następnie udział w bitwie pod Cuszimą 27 maja 1905 roku, dalej w składzie 2. dywizjonu niszczycieli komandora Yajimy. Dowódcą okrętu był kapitan mar. . Razem z innymi niszczycielami został skierowany do nocnego ataku torpedowego na pozostałe po bitwie dziennej rosyjskie okręty, płynące do Władywostoku, wystrzeliwując torpedy, ale niecelne. Sam został ostrzelany i lekko uszkodzony przez rosyjskie okręty, przy czym raniono czterech członków załogi. Po południu 28 maja „Akebono” ze swoim dywizjonem wziął udział w odnalezieniu i pościgu za rosyjskim krążownikiem pancernym „Dmitrij Donskoj”. Ok. godziny 21:07 bezskutecznie odpalił torpedy do krążownika stojącego na kotwicy, z którego ewakuowano wówczas załogę.

Od 1918 roku „Akebono” służył jako tender (okręt-baza), a w 1921 roku został wycofany ze służby i złomowany.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

[Японский флот. Корабли русско-японской войны 1904-1905 гг.]

Kategoria:Niszczyciele typu Ikazuchi Kategoria:Japońskie okręty z okresu wojny rosyjsko-japońskiej Kategoria:Okręty zbudowane w stoczni Yarrow w Londynie