Hanna Piotrowska (ur. 30 września 1925 w Drozdowie, zm. 26 lipca 2015 w Gdańsku) – polska geobotaniczka, , profesor nauk biologicznych.

Życiorys Urodzona w rodzinie Gabrieli i Władysława Lubczańskich. Po maturze w tajnej szkole ss. zmartwychwstanek w Warszawie (1944), rozpoczęła studia na tajnych kompletach w Częstochowie. Po zakończeniu wojny kontynuowała studia na Uniwersytecie Poznańskim. Tytuł magistra otrzymała w 1948 r., na podstawie opracowania Materiały do znajomości szaty leśnej Wielkopolskiego Parku Narodowego i rozpoczęła pracę naukową w Katedrze Systematyki i Geografii Roślin, kierowanej przez Zygmunta Czubińskiego. Rozprawę doktorską Zespoły leśne wyspy Wolin obroniła w 1957 r. na UAM w Poznaniu. Cztery lata później, w 1961 r., odbyła kilkumiesięczny staż naukowy w Station Internationale de Géobotanique Méditerranéenne et Alpine (SIGMA) w Montpellier (Francja), której współzałożycielem i kierownikiem był profesor Josias Braun-Blanquet – twórca fitosocjologii. Stopień naukowy doktora habilitowanego uzyskała w 1967 na UAM w Poznaniu, na podstawie rozprawy Stosunki geobotaniczne wysp Wolina i południowo-wschodniego Uznamu. Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego otrzymała w 1979, a tytuł profesora zwyczajnego w 1984 r.

W latach 1948–1967, będąc pracownikiem naukowo-dydaktycznym UAM w Poznaniu, skupiała swoje zainteresowania badawcze przede wszystkim na florze i roślinności Wolina oraz południowo-wschodniego Uznamu. Rezultatem tych badań są liczne publikacje z lat 50. i 60., w tym wzorcowe opracowania flory i roślinności obu wysp.

W 1967 roku przeniosła się z rodziną z Poznania do Gdańska i podjęła pracę w Wyższej Szkole Pedagogicznej (WSP), przekształconej w 1970 r., przy udziale Wyższej Szkoły Ekonomicznej, w Uniwersytet Gdański (UG). W 1967 r. organizowała i prowadziła Katedrę Botaniki na WSP, przemianowaną w 1972 w Zakład Ekologii Roślin na UG, a od 1982 w Katedrę Ekologii Roślin i Ochrony Przyrody, którą kierowała do przejścia na emeryturę w 1995 r. W Gdańsku kontynuowała badania roślinności Pomorza i tworzyła od podstaw zespół naukowo-dydaktyczny, rozwijający szeroki zakres badań botanicznych (geobotanika, systematyka, lichenologia, ekologia, paleoekologia) oraz kształcący liczne kadry dla nauki i praktyki. Na Wolin jednak wielokrotnie powracała, aż do końca lat 90., uzupełniając wcześniejsze obserwacje i dokumentując zmiany roślinności wyspy w ciągu prawie 50 lat. W połowie lat 70., wspólnie Romualdem Olaczkiem sporządziła mapy potencjalnej roślinności naturalnej i roślinności rzeczywistej Wolińskiego Parku Narodowego (WPN). Była wybitną znawczynią zjawisk i procesów kształtujących dynamikę roślinności wydm, solnisk i lasów wzdłuż polskiego wybrzeża Bałtyku. W zespole, którym przez wiele lat kierowała, powstało osiem doktoratów, sześć habilitacji, pięcioro współpracowników, dawniejszych asystentów, uzyskało tytuł naukowy profesora.

Wśród wypromowanych przez nią doktorów znaleźli się: Dariusz Szlachetko i .

Była członkinią organizacji i towarzystw naukowych, ciał opiniotwórczych i doradczych, m.in.: Komitetu Botaniki PAN, Komitetu Ekologii PAN, Komitetu Ochrony Przyrody PAN, Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, Gdańskiego Towarzystwa Naukowego, Polskiego Towarzystwa Gleboznawczego, , i Polskiego Towarzystwa Botanicznego (wieloletnia przewodnicząca Oddziału Gdańskiego PTB), Komitetu Redakcyjnego „Monographiae Botanicae”, Rady Redakcyjnej „Fragmenta Floristica et Geobotanica” oraz rad naukowych Wolińskiego Parku Narodowego i Słowińskiego PN.

Za osiągnięcia naukowe, dydaktyczne i organizacyjne uhonorowana Złotym Krzyżem Zasługi (1973), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1980), Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Nagrodą Ministra Edukacji (1967, 1971) i Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa (1995). Odznaczona Medalami Polskiego Towarzystwa Botanicznego, im.: Bronisława Hryniewieckiego (1998) i Zygmunta Czubińskiego (2004). W dowód uznania za wkład w rozwoju nauk biologicznych na Uniwersytecie Gdańskim, Wydział Biologii UG uhonorował ją Medalem im. Jacoba Theodora Kleina (2012). Członkini honorowa (od 1974) i Polskiego Towarzystwa Botanicznego (od 1995). W 1998 w siedzibie Wolińskiego Parku Narodowego odbyła się uroczyste zasadzenie dębu im. Profesor Hanny Piotrowskiej, jako symbolu pamięci zasług dla tego Parku.

Zmarła 26 lipca 2015. Pochowana na cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku (rejon III, taras I)

Wybrane publikacje Piotrowska H. 2003. Zróżnicowanie i dynamika nadmorskich lasów i zarośli w Polsce. Bogucki Wyd. Nauk., Poznań-Gdańsk, 102 ss. + 47 tabel. Piotrowska H. 2002. Zbiorowiska psammofilne na wydmach polskiego Brzegu Bałtyku. Acta Bot. Cassubica 3: 5-47. Piotrowska H. 1997. Lasy. [w:] H. Piotrowska (red.). Przyroda Słowińskiego Parku Narodowego. Bogucki Wyd. Nauk., Poznań-Gdańsk, s. 157–195. Piotrowska H. 1997. Roślinność wydm. [w:] H. Piotrowska (red.). Przyroda Słowińskiego Parku Narodowego. Bogucki Wyd. Nauk., Poznań-Gdańsk, s. 197–227. Piotrowska H., Żukowski W., Jackowiak B. 1997. Rośliny naczyniowe Słowińskiego Parku Narodowego. Prace Zakł. Taksonomii Roślin UAM, Bogucki Wyd. Nauk., Poznań. 6: 1-216. Piotrowska H. 1995. Forest and man on the Polish Baltic coast. [in:] H. W. J. Dijk van (ed.). Management and Preservation of Coastal Habitat. EUCC Netherlands, p. 121-132. Piotrowska H., Kadulski P. 1991. Pojezierze Kaszubskie. Ser. Przyr. Pol. Wiedza Pow., Wyd. II, 209 ss. Piotrowska H. 1990. The development of the vegetation in the active deflation hollows of the Łeba Bar (N Poland). Fragm. Flor. Geobot. 35: 173-215. Piotrowska H. 1985. Violo odoratae-Ulmetum z Wolina na tle łęgów wiązowych Polski. Fragm. Flor. Geobot. 29: 39-51. Olaczek R., Piotrowska H. 1980. Rola Wolińskiego Parku Narodowego w ochronie przyrody zachodniego wybrzeża Polski. Ochr. Przyr. 43: 29-53. Piotrowska H. 1979. Charakterystyka geobotaniczna Pojezierza Kaszubskiego. [w:] B. Augustowski (red.). Pojezierze Kaszubskie. GTN, Gdańsk, s. 169–199. Piotrowska H., Olaczek R. 1976. Inwentaryzacja fitosocjologiczna wraz z kartowaniem zbiorowisk roślinnych Wolińskiego Parku Narodowego. Uniwersytet Gdański–Uniwersytet Łódzki, 65 ss. + tabele + mapa roślinności rzeczywistej. Piotrowska H. 1974. Nadmorskie zespoły solniskowe w Polsce i problemy ich ochrony. Ochr. Przyr. 39: 7-63. Piotrowska H. 1966. Rośliny naczyniowe wysp Wolina i południowo-wschodniego Uznamu. PTPN, Prace Kom. Biol. 30(4): 1-282. Piotrowska H. 1966. Stosunki geobotaniczne wysp Wolina i południowo-wschodniego Uznamu. Mon. Bot. 22: 1-156. Piotrowska H., Celiński F. 1965. Zespoły psammofilne wysp Wolin i południowo-wschodniego Uznamu. Bad. Fizjogr. Pol. Zach. 16: 123-170. Piotrowska H., Żukowski W. 1964. Lasy mieszane i bory mieszane Wolińskiego Parku Narodowego. Spraw. PTPN 2: 229. Piotrowska H. 1960. Lasy południowo-wschodniego Uznamu. Bad. Fizjogr. Pol. Zach. 6: 69-158. Piotrowska H. 1955. Zespoły leśne Wyspy Wolin. PTPN, Prace Kom. Biol. 16(5): 3-169.

Przypisy

Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Poznańskiego Kategoria:Członkowie Komitetu Botaniki PAN Kategoria:Członkowie Komitetu Ekologii PAN Kategoria:Członkowie Komitetu Ochrony Przyrody PAN Kategoria:Członkowie Polskiego Towarzystwa Botanicznego Kategoria:Członkowie Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk Kategoria:Ludzie urodzeni w Drozdowie (województwo podlaskie) Kategoria:Ludzie związani z Wolinem Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Gdańskiego Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Poznańskiego Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku Kategoria:Polscy botanicy Kategoria:Uczestnicy tajnego nauczania na ziemiach polskich 1939–1945 Kategoria:Urodzeni w 1925 Kategoria:Zmarli w 2015