Flamethrower, Portable, No. 2 (nazywany kołem ratunkowym ze względu na kształt zbiornika mieszanki zapalającej) – brytyjski plecakowy miotacz ognia przeznaczony dla piechoty, używany w czasie II wojny światowej.
Opis Flamethrower, Portable, No. 2 będący niemalże kopią niemieckiego pierścieniowego miotacza ognia z 1917 roku, powstał w dwóch wersjach. Mark I skonstruowany w połowie 1942 roku służył jako broń szkoleniowa, a ulepszony Mark II był używany w boju. W latach 1943–1944 wyprodukowano około 7500 egzemplarzy. Był gotowy do służby w British Army podczas operacji Overlord w 1944 roku (alianckiej inwazji na Normandię); wykorzystywano go również na Dalekim Wschodzie.
Miotacz posiadał zbiornik mieszanki zapalającej w kształcie donuta o pojemności 18 litrów. W środku „donuta” znajdował się kulisty zbiornik z azotem jako materiałem pędnym, pod ciśnieniem 140 barów. To wystarczało, aby wyrzucić płonącą mieszankę na maksymalną odległość 36 metrów. Gumowy wąż ze zbiornika mieszanki biegł do zespołu dysz, który miał dwa chwyty pistoletowe do trzymania i kierowania strumienia. Tylny chwyt wyposażony był w spust.
W niektórych wersjach dysza była wyposażona w 10-komorowy cylinder, w którym znajdowały się naboje zapłonowe. Można je było odpalić raz, a każdy z nich dawał operatorowi 10 strzałów. W praktyce dawało to 10 jednosekundowych wystrzałów. Można było również rozpylić mieszankę bez jej zapłonu, aby zapewnić obfite rozpryski wokół celu, a następnie wystrzelić ogień. Miotacz ważący około 29 kilogramów, uważany był przez żołnierzy za zbyt ciężki.
Galeria
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Brytyjskie miotacze ognia