Blanca de los Ríos Nostench (ur. 15 sierpnia 1862 w Sewilli, zm. 13 kwietnia 1956 w Madrycie) – hiszpańska pisarka, malarka, feministka i polityczka. Należała do grupy pierwszy kobiet będących członkiniami hiszpańskiego parlamentu, gdy w latach 1927–1929 zasiadała w .
Życiorys Blanca de los Ríos Nostench urodziła się 15 sierpnia 1862 w Sewilli. Jej rodzice byli pracownikami naukowymi z kontaktami w świecie literackim, politycznym i artystycznym. Uczyła się w Grenadzie. Po śmierci rodziców przeprowadziła się do Paryża, gdzie mieszkała przez dwa lata u swojej ciotki. W 1879 roku powróciła do Hiszpanii i zamieszkała w Madrycie w domu rodziny Romea. Niedługo później poślubiła architekta i archeologa.
W wieku 16 lat, w 1878 roku, wydała swoją pierwszą książkę Margarita. W kolejnych latach publikowała serię wierszy inspirowaną romantyzmem, w tym m.in. Los funerales del César (1880), Esperanzas y recuerdos (1881), El romancero de Don Jaime El conquistador (1891) oraz La novia del marinero (1886). Niektóre z jej książek były tłumaczone na inne języki, w tym m.in. na język francuski, angielski, niemiecki, włoski i duński; najbardziej wyróżniającymi się były Melita Palma (1901), Sangre Española (1902) oraz La niña de Sanabria (1907). Wydała również zbiory krótkich opowieści pt. La Rondeña (1902), El Salvador (1902) i El Tesoro de Sorbas (1914), Villavetusta y Villamoderna (1899), Madrid Goyesco (1908), Las hijas de don Juan (1907) oraz Los diablos azules (1910). Zajmowała się również dziennikarstwem. Swoje teksty publikowała m.in. w ABC, El Imparcial, La Epoca, El Universo czy El Nuevo Mundo. Zajmowała się różnymi tematami, skupiając się na tematach związanych z prawami kobiet, ideami feministycznymi czy swoimi opiniami na temat stosunków pomiędzy Hiszpanią a krajami Ameryki. W 1919 roku współzałożyła magazyn Raza Española.
W 1927 roku została mianowana członkinią , które miało za zadanie napisanie tekstu nowej konstytucji kraju. Był to pierwszy raz w historii kiedy kobiety zostały członkiniami demokratycznego ciała na tak wysokim poziomie w historii kraju. W izbie służyła do 1929 roku.
Pozostała działalność i odznaczenia W 1895 roku została członkinią wspólnie z Emilią Pardo Bazán i . W 1916 roku jej imieniem została nazwana jedna z ulic w Sewilli. Otrzymała kolumbijski Order Boyacá. Była nominowana do Nagrody Nobla w dziedzinie literatury.
Życie prywatne Jej mężem był (zmarły 19 stycznia 1923), hiszpański architekt i archeolog. Zmarła 13 kwietnia 1956 w swoim domu w Madrycie.
Przypisy
Kategoria:Odznaczeni Orderem Boyacá Kategoria:Hiszpańscy parlamentarzyści Kategoria:Hiszpańscy pisarze Kategoria:Urodzeni w 1859 Kategoria:Zmarli w 1956