Starzec nadrzeczny (Senecio sarracenicus L., syn. Senecio fluviatilis Wallr.) – gatunek rośliny wieloletniej z rodziny astrowatych.
Rozmieszczenie geograficzne Występuje w dużej części Europy, bez północnych, zachodnich i południowych krańców. Na wschodzie sięga po Syberię i Kazachstan, rośnie także w rejonie Kaukazu. W Polsce spotykany jest na niżu w dolinach Odry, Warty i Wisły, poza tym rozproszony w dolinach mniejszych rzek w pasie wyżyn i na pogórzu.
Morfologia i biologia thumb|left|200px|Kwiatostan thumb|left|200px|Liście Pokrój Łodygi wzniesione, sztywne, wysokość od 60 do 200 cm, żeberkowane, w górze delikatnie owłosione. Wyrastają z pionowego kłącza, z rozłogami i licznymi korzeniami. Liście Ułożone gęsto wzdłuż łodygi aż po kwiatostan, dolne na krótkich i oskrzydlonych ogonkach. Osiągają do 20 cm długości i 2–4 cm szerokości. Są sztywne i z obu stron nagie. Mają kształt wąsko eliptyczny, na szczycie są krótko zaostrzone, w nasadzie klinowato zwężone. Na brzegu piłkowane, czasem tylko w górnej połowie blaszki. Ząbki zagięte ku górze. Kwiaty Zebrane w koszyczki o średnicy do 3 cm, te z kolei zebrane w podbaldach. Okrywa jest wąsko dzwonkowata z maksymalnie 13 równowąskimi listkami o długości ok. 6 mm, na brzegu obłonionymi, pokrytymi drobnymi włoskami. Kwiaty języczkowate zwykle w liczbie 8, ciemnożółte, długości do 17 mm i szerokości do 2 mm. Owoce Niełupki o długości 2,5–3 mm, nagie, żeberkowane. Puch kielichowy żółtobiały, do 8 mm długości. Gatunki podobne Starzec bagienny Jacobaea paludosa rosnący w podobnych siedliskach ma więcej listków okrywy (21) i kwiatów języczkowatych (13 i więcej), liście ma wąsko lancetowate, od spodu owłosione.
Biologia i ekologia Bylina. Kwitnie w lipcu i sierpniu.
Rośnie w wilgotnych zaroślach i lasach w dolinach rzek.
Przypisy
Kategoria:Asteroideae