Iwan Pawłowicz Barczenko-Jemieljanow (ros. Иван Павлович Барченко-Емельянов, ur. 4 stycznia 1915 we wsi Wybut w obecnym rejonie okułowskim w obwodzie nowogrodzkim, zm. 16 stycznia 1984) – radziecki oficer marynarki, Bohater Związku Radzieckiego (1944).
Życiorys Urodził się w rodzinie chłopskiej. Uczył się w leśnych technikach, m.in. w Oranienbaumie, później pracował w przemyśle leśniczym jako buchalter-rewizor i technik ds. transportu. Od 1939 służył we Flocie Wojskowo-Morskiej, początkowo w piechocie morskiej Floty Bałtyckiej, w 1941 ukończył kursy młodszych poruczników w mieście Polarnyj w obwodzie murmańskimBiogram Iwana Barczenki-Jemieljanowa (ros.) [dostęp 2025-10-18]. Od 1941 brał udział w wojnie z Niemcami, od listopada 1941 dowodził plutonem, później kompanią. W 1942 został pomocnikiem szefa sztabu batalionu 1 pułku 12 Brygady Piechoty Floty Północnej, a od jesieni 1943 dowodził oddziałem zwiadowczym Północnego Rejonu Obronnego na półwyspach Sriednyj i Rybackim. Brał udział w obronie obszarów podbiegunowych, desancie na przylądek Pikszujew w 1942 oraz wielu rajdach i wypadach na tyły wroga. Wyróżnił się podczas operacji petsamsko-kirkeneskiej w październiku 1944. Podczas przebicia się sił desantowych do portu Liinachamari w obwodzie murmańskim, otrzymał zadanie zdobycia baterii i twierdzy wroga na Przylądku Krestowy, aby wesprzeć operację desantową w porcie Liinachamari. W nocy na 10 października 1944 oddział wylądował na brzegu Zatoki Małej Wołokowej w obwodzie murmańskim, okupowanym przez Wehrmacht. 12 października oddział pod jego dowództwem, po 30-kilometrowym rajdzie, zdobył baterię i twierdzę wroga na Przylądku Krestowy. Kiedy łódź z żołnierzami hitlerowskimi próbowała wylądować w kierunku ich pozycji, Barczenko-Jemieljanow wraz z oddziałem Wiktora Leonowa odparł ataki i wziął do niewoli około 60 żołnierzy wroga. Bitwa ta zapewniła sukces radzieckiemu lądowaniu w Liinachamari, co doprowadziło do zdobycia portu i miasta przez siły radzieckieInformacje na victorymuseum.ru (ros.) [dostęp 2025-10-18]history.milportal.ru (ros.) [dostęp 2025-10-18].
Gdy działania wojenne w obszarze podbiegunowym się zakończyły, Barczenko-Jemieljanow pod koniec 1944 został przeniesiony do Flotylli Dnieprzańskiej i brał udział w działaniach wojennych na Odrze i innych rzekach Polski i Niemiec. Po wojnie kontynuował służbę w marynarce, od 1945 służył we Flocie Bałtyckiej, od 1949 do 1953 dowodził kompanią kursantów Wydziału Chemicznego Wojskowego Inżynieryjnego Uniwersytetu Technicznego Marynarki Wojennej w Leningradzie, w 1961 został zwolniony do rezerwy w stopniu pułkownika. Od 1961 wykładał w Leningradzkiej Wyższej Szkole Wojskowo-Morskiej, od 1963 pracował w organizacji naukowo-produkcyjnej. Mieszkał w Leningradzie, gdzie zmarł i został pochowany.
Odznaczenia Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (5 listopada 1944) Order Lenina (5 listopada 1944) Order Wojny Ojczyźnianej II klasy (10 października 1944) Order Czerwonej Gwiazdy (dwukrotnie, w tym 20 lutego 1945) I medale.
Przypisy
Kategoria:Bohaterowie Związku Radzieckiego Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonej Gwiazdy Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Odznaczeni Orderem Wojny Ojczyźnianej II klasy Kategoria:Radzieccy żołnierze II wojny światowej Kategoria:Urodzeni w 1915 Kategoria:Zmarli w 1984