Klasztor Steinfeld (niem. Kloster Steinfeld) – dawne opactwo zakonu norbertanów, a od 1923 klasztor salwatorianów, znajdujący się w niemieckiej gminie Kall.
Historia Pierwsza wzmianka o Steinfeldzie pochodzi z 1069 roku, odnosi się ona do posiadłości , biskupa Toul. W 1121 przybyli tu kanonicy regularni z klasztoru Springiersbach. Około 1138 przyjęli oni regułę norbertańską, a dwa lata później założyli oni swoją najważniejszą filię – praski klasztor na Strahowie. W 1142 wmurowano kamień węgielny pod budowę kościoła klasztornego. W 1184 prepozyturę podniesiono do godności opactwa. Pod koniec XV wieku wzniesiono gotycki krużganek. W latach 1767–1784 kompleks częściowo przebudowano w stylu barokowym, a w 1789 wzniesiono mur z bramą wjazdową.
Placówkę zsekularyzowano w 1802 roku, podczas okupacji napoleońskiej. Kościół klasztorny został świątynią parafialną. W 1853 władze pruskie założyły tu placówkę edukacyjną. W 1923 kompleks przejął zakon salwatorianów. 7 października 1960 papież Jan XXIII wyniósł kościół do godności bazyliki mniejszej.
Bazylika Głównym budynkiem klasztoru jest romańska bazylika świętych Potentyna, Felicjusza i Symplicjusza. Ma ona formę trójnawowej bazyliki z transeptem, przykrytej sklepieniami krzyżowymi. Znajduje w niej się grób , zakonnika ze Steinfeldu zmarłego w 1241 roku, czczonego jako świętego. Wedle legendy miał on przynosić jabłka pod figurę Maryi w kościele Najświętszej Marii Panny na Kapitolu w Kolonii, stąd tradycją stało się układanie świeżych jabłek na jego sarkofagu. Herman Józef jest również patronem ołtarza pochodzącego z 1698 roku. Pod nawą południową ulokowano kryptę opatów. Nagrobki, które pokrywały posadzkę świątyni, usunięto podczas XVIII-wiecznej barokizacji.
Budowę organów kościelnych zakończył w 1727 roku , miały one wówczas 29 głosów. W 1934 przedsiębiorstwo z Bonn rozbudowało je do 46 głosów. Z powodu usterek w 1977 wyłączono je z użytku, a cztery lata później firma przeprowadziła ich renowację. Od tego czasu instrument składa się z 1956 piszczałek zgrupowanych w 35 głosów.
Dzwony kościelne zostały zniszczone podczas pożaru 7 października 1873. Kolejny zestaw dzwonów, odlany w 1874 roku, został zarekwirowany na cele I wojny światowej. W 1956 roku odlano cztery dzwony o tonach d', e', fis' i g', a podczas renowacji w 1972 roku dodano piąty, najmniejszy dzwon, o tonie a'.
Galeria
Przypisy
Kategoria:Kall Kategoria:Obiekty sakralne w Nadrenii Północnej-Westfalii Kategoria:Zabytkowe klasztory w Niemczech Kategoria:Kościoły i klasztory salwatorianów Kategoria:Klasztory norbertańskie Kategoria:Architektura romańska w Niemczech Kategoria:Architektura barokowa w Niemczech