Dywizjon Ciężkich Haubic Nr 3 (niem. Schwere Haubitzdivision Nr. 3, sHD. 3) – oddział artylerii polowej cesarskiej i królewskiej Armii.

Historia oddziału Dywizjon został sformowany 1 marca 1912 na bazie dotychczasowego 2 Dywizjonu Ciężkich Haubic w Krakowie. Sztab dywizjonu razem z parkiem amunicyjnym i kadrą zapasową stacjonował w Vipavie (niem. Wippach). Dywizjon otrzymywał uzupełnienia z Okręgu 3 Korpusu w Grazu. Dywizjon wchodził w skład 3 Brygady Artylerii Polowej.

Na stanowisko komendanta dywizjonu został wyznaczony major Johann Werner, a obowiązki adiutanta pełnił porucznik Rudolf Schrangl. W 1913 major Werner został przeniesiony do Pułku Haubic Polowych Nr 9 w Jeosphstadt, a nowym komendantem dywizjonu został podpułkownik Rudolf Assmann.

Wszyscy oficerowie artylerii polowej i górskiej nosili czako z piórem z końskiego włosia, kurtkę ciemnobrązową ze szkarłatnym kołnierzem i mankietami oraz żółtymi guzikami z emblematem armaty, szare szczupakowe (niem. hechtgrau) spodnie do jazdy konnej oraz szary szczupakowy płaszcz.

Na początku I wojny światowej dywizjon w składzie dwóch baterii walczył na froncie wschodnim (w Galicji) jako jednostka 3 Korpusu.

W trakcie działań wojennych dywizjon został przeformowany w c. i k. Pułk Ciężkiej Artylerii Polowej Nr 6 (niem. k. u. k. Schweres Feldartille Rieregiment Nr 6).

Organizacja dywizjonu thumb|160px|15 cm haubica M. 99/4 na pozycji pod Opatowicami thumb|160px|15 cm haubica M. 99/4 na pozycji pod Tudynką Dywizjon ciężkich haubic na stopie pokojowej składał się z: komendy dywizjonu, 2 baterii, każda z dwóch ciężkich haubic, kadry baterii zapasowej (uzupełniającej) i parku amunicyjnego, magazynu mob. (augmentacyjnego); na stopie bojowej zaś z: komendy dywizjonu, 2 baterii, każda po 4 ciężkie haubice, taboru bojowego i taboru prowiantowego, oddziału rezerwowego, nieposiadającego dział, baterii zapasowej, komendy parku amunicyjnego ciężkich haubic, parku amunicyjnego ciężkich haubic z 4 kolumn. Bateria składała się z . Na stopie pokojowej dzieliła się na dwa półplutony (1 ciężka haubica). Na stopie bojowej bateria dzieliła się na dwa plutony, każdy po dwa półplutony.

Korpus oficerski pułku w 1918

Korpus oficerski pułku w 1918

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Austro-węgierskie dywizjony ciężkich haubic