Hans Karl Georg von Kaltenborn-Stachau (ur. 23 marca 1836 w Magdeburgu, zm. 16 lutego 1898 w Brunszwiku) – generał piechoty Armii Cesarstwa Niemieckiego, uczestnik wojny prusko-austriackiej i wojny francusko-pruskiej, pruski Minister Wojny.
Życiorys W 1854 roku ukończył naukę w domu kadetów w Berlinie i w stopniu podporucznika (niem. Secondeleutnant) rozpoczął służbę w 27. Pułku Piechoty. W latach 1857-1860 uczęszczał do Szkoły Wojennej w Berlinie, będąc jednocześnie przydzielonym do 3. Pułku Artylerii Polowej. Stopień porucznika (niem. Premiereleutnant) uzyskał w 1860 roku i trafił wówczas do 2. Pułku Dragonów. Jednak już w następnym roku został transferowany do Wydziału Topograficznego Wielkiego Sztabu Generalnego z przydziałem do 67. Pułku Piechoty. Po wybuchu wojny duńskiej trafił na front, w szeregi 12. Pułku Huzarów. Walczył z nim między innymi pod Als. Pod koniec wojny został członkiem Wojskowej Komisji Kolejowej w Altonie.
Na przełomie 1864 i 1865 roku został oficerem w sztabie VI Korpusu Armijnego, gdzie otrzymał stopień kapitana (niem. Hauptmann). Na tym stanowisku uczestniczył w wojnie prusko-austriackiej w tym w bitwie pod Sadową. Po zakończeniu przewodził sztabowi 11. Dywizji Piechoty. W 1868 roku objął dowództwo nad kompanią w 94. Pułku Piechoty, a już rok później został członkiem sztabu VII Korpusu Armijnego. Jako major znalazł się na froncie wojny francusko-pruskiej. Jego szlak bojowy obejmował strarcia pod Spichern, Gravelotte, oblężenie Metzu oraz bitwę pod Loigny-Poupry. Za udział w kampanii wojennej otrzymał obie klasy Krzyża Żelaznego.
W 1874 roku został dowódcą batalionu w 2. Pułku Grenadierów, a rok później otrzymał awans na podpułkownika (niem. Oberstleutnant). W szeregach 2. Pułku Grenadierów pozostawał do 1878 roku, kiedy awansował na pułkownika (niem. Oberst) i objął dowództwo nad 53. Pułku Piechoty. W 1881 roku został dowódcą 1. Pułk Grenadierów Gwardii. W 1883 roku uczestniczył w koronacji cara Aleksandra III, która odbyła się w marcu tego roku. Od 1884 roku generał major (niem. Generalmajor) von Kaltenborn-Stachau był szefem sztabu Korpusu Gwardii. Pełnił tę funkcję niecały rok, gdyż już w 1885 roku został dowódcą 2. Brygady Piechoty Gwardii. Przewodniczył również komisji, która oceniała zdolność oficerów do objęcia stanowisk w administracji publicznej. W 1888 roku awansował na generała porucznika (niem. Generalleutnant) i stanął na czele 2. Dywizji Piechoty Gwardii.
W 1890 roku zastąpił gen. Juliusa von Verdy du Vernois na stanowisku Ministra Wojny Królestwa Prus. Jego poprzednik ustąpił ze stanowiska po tym jak ustawa zwiększająca liczebność armii i poszerzająca zakres poboru została odrzucona przez Reichstag. Gen. von Kaltenborn-Stachau przygotował nową wersję ustawy, która zwiększała liczę personelu wojskowego do 70 tys. żołnierzy oraz ustalała czas trwania zasadniczej służby wojskowej na dwa lata. Zapisy nowego prawa spotkały się z niezadowoleniem kręgów wojskowych, a Minister Wojny był krytykowany za wywarcie zbyt małej presji na parlament. Powszechna krytyka gen. von Kaltenborn-Stachaua zbiegła się w czasie ze znacznym pogorszeniem się jego stanu zdrowia. Na początku 1893 roku stracił przytomność podczas mszy w Kościele Zamkowym i po tym wydarzeniu wystąpił z wnioskiem o rezygnację ze służby. Jego prośba nie została zaakceptowana przez cesarza Wilhelma II, który przyznał mu jedynie urlop zdrowotny. Generał spędził go w Szwajcarii, jednak jego stan zdrowia ulegał dalszemu pogorszeniu. W październiku 1893 roku uzyskał ostatecznie zwolnienie ze służby wojskowej i przeszedł w stan spoczynku w stopniu generała piechoty (niem. General der Infanterie), z prawem do noszenia munduru 1. Pułku Grenadierów Gwardii.
Odznaczenia Odznaczenia gen. von Kaltenborn-Stachaua to między innymi: Krzyż Wielki Orderu Orła Czerwonego z liśćmi dębu, koroną i brylantami Order Królewski Korony I klasy z mieczami na pierścieniu Order Królewski Korony IV klasy z mieczami Krzyż Żelazny I klasy Krzyż Alsen dla kombatantów Krzyż Wielki Orderu Lwa Zeryngeńskiego z liśćmi dębu (Badenia) Krzyż Wielki Orderu Zasługi Wojskowej (Bawaria) Krzyż Zasługi I klasy Orderu Domowego z mieczami (Lippe i Schaumburg-Lippe) Medal Zasługi Wojskowej (Schaumburg-Lippe) Krzyż Wielki Orderu Korony Wendyjskiej z koroną w złocie (Meklemburgia) Krzyż Wielki Orderu Alberta (Saksonia) Krzyż Wielki Orderu Korony Wirtemberskiej (Wirtembergia) Krzyż Wielki Orderu Fryderyka (Wirtembergia) Krzyż Wielki Orderu Danebroga (Dania) Krzyż Wielki Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (Włochy) Krzyż Wielki Orderu Korony Włoch (Włochy) Krzyż Wielki Orderu Lwa Niderlandzkiego (Niderlandy) Kawaler Orderu Korony Żelaznej I klasy (Austro-Węgry) Kawaler Orderu Franciszka Józefa (Austro-Węgry) Krzyż Wielki Orderu Korony Rumunii (Rumunia) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Krzyż Wielki Orderu Miecza (Szwecja) Krzyż Wielki Orderu Wojskowego Marii Krystyny (Hiszpania)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Pruscy ministrowie wojny Kategoria:Generałowie Armii Cesarstwa Niemieckiego Kategoria:Uczestnicy wojny francusko-pruskiej Kategoria:Odznaczeni Orderem Orła Czerwonego Kategoria:Odznaczeni Orderem Korony Wirtemberskiej Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętych Maurycego i Łazarza Kategoria:Odznaczeni Orderem Fryderyka (Wirtembergia) Kategoria:Odznaczeni Orderem Korony Żelaznej Kategoria:Odznaczeni Orderem Lwa Niderlandzkiego Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi Wojskowej (Bawaria) Kategoria:Odznaczeni Orderem Alberta Kategoria:Odznaczeni Orderem Lwa Zeryngeńskiego Kategoria:Odznaczeni Orderem Franciszka Józefa Kategoria:Odznaczeni Orderem Miecza Kategoria:Odznaczeni Orderem Hohenzollernów Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Żelaznym Kategoria:Odznaczeni Orderem Danebroga Kategoria:Odznaczeni Orderem Korony Włoch Kategoria:Urodzeni w 1836 Kategoria:Zmarli w 1898 Kategoria:Ludzie urodzeni w Magdeburgu