Egzystencjał – w filozofii Heideggera: aprioryczne formy określający sposób, w jaki na egzystencję możemy się otwierać. Terminy, które określają wiedzę o relacjach tworzonych przez wszystko, co będące (), zgodnie z tradycją nazywane są kategoriami. Ale na określenie relacji charakteryzujących zakotwiczenie bycia tu oto (Dasein) w otwierającej się egzystencji Heidegger używa specyficznego terminu: egzystencjały, czyli wyznaczniki egzystencji.
Każdy z egzystencjałów może być w jednym z dwóch modi bycia jestestwa, a mianowicie być właściwie lub niewłaściwie. Heidegger nie wylicza egzystencjałów określających egzystencję bycia tu oto (Dasein) w sposób systematyczny, lecz wprowadza je kolejno w tekście Bycia i czasu i omawia ich znaczenie. Heidegger wyróżnia następujące egzystencjały: bycie w (), bycie przy (Sein-bei), światowość (Weltlichkeit), bycie w świecie (In-der-Welt-sein), oddalenie (Entfernen), wystarczanie (Ausreichen), mieszczenie się w (Einräumen), współbycie (Mitsein), się (Man), upadek (Verfallen), zdecydowanie (Entschlossenheit), uznanie za/znajdowanie czegoś jakimś/upodobanie/lubienie (Befindlichkeit), mowę (Rede), rozumienie (Verstehen), projektowanie (Entwurf), możliwość (Möglichkeit), prawdę (Wahrheit), sens (Sinn), zatroskanie (Sorge), byt ku śmierci (Sein zum Tode), poprzedzanie (Vorlaufen), stanowczość (Entschlossenheit), dziejowość (Geschichtlichkeit).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Egzystencjalizm