Rudolf Otto von Reibnitz (ur. 9 października 1829 w Królewcu, zm. 7 grudnia 1909 w Gdańsku) – generał piechoty Armii Cesarstwa Niemieckiego, uczestnik wojny prusko-austriackiej i wojny francusko-pruskiej, gubernator Moguncji.
Życiorys Po ukończeniu szkoły kadetów w Kolonii w 1848 roku rozpoczął, w stopniu podporucznika (niem. Secondeleutnant), służbę w 1. Pułku Grenadierów Gwarii. Na przełomie 1848 i 1849 roku Królestwo Prus było zaangażowane w wojnę o Szlezwik z Danią oraz zmagało się z ruchami rewolucyjnymi. Młody podporucznik Reibnitz walczył wówczas w bitwie pod Szlezwikiem, a następnie tłumił rozruchy w Dreźnie. W 1850 roku objął nadzór nad fabryką broni w Sömmerdzie. Dwa lata później został adiutantem I Batalionu 3. Pułku Landwehry Gwardii. W 1857 roku trafił do 26. Pułku Piechoty, z jednoczesnym przydziałem do 26. Pułku Piechoty Landwehry. W kolejnych latach awansował na porucznika (niem. Premierleutnant) i na kapitana (niem. Hauptmann). W 1864 roku, w szeregach 26. Pułku Piechoty, wziął udział w wojnie duńskiej. Nie uczestniczył w bezpośrednich walkach, gdyż jego jednostce powierzono obsadzenie fortyfikacji na wyspie Uznam. Jego sytuacja wyglądała zupełnie inaczej podczas wojny prusko-austriackiej. W jej trakcie znalazł się na linii frontu i walczył w bitwie pod Jiczynem i w bitwie pod Sadową.
Po awansie na majora w 1867 roku został przeniesiony do 84. Pułku Piechoty. Jako dowódca batalionu wziął udział w wojnie z Francją. Jego szlak bojowy obejmował starcia między innymi pod Gravelotte, Noiseville oraz oblężenie twierdzy Metz. W 1874 roku awansował na podpułkownika (niem. Oberstleutnant) i został pełniącym obowiązki dowódcy 8. Pułku Grenadierów. Rok później, już jako pułkownik (niem. Oberst) objął formalne dowództwo nad pułkiem. Pełnił to stanowisko do 1881 roku, kiedy został awansowany na generała majora (niem. Generalmajor) i stanął na czele 58. Brygady Piechoty. W 1886 roku generał porucznik (niem. Generalleutnant) von Reibnitz został dowódcą 18. Dywizji Piechoty. Dwa lata później powierzono mu stanowisko gubernatora Moguncji. Pełniąc tę funkcję otrzymał tytularny stopień generała piechoty (niem. General der Infanterie). Wiosną 1891 roku, z polecenia cesarza Wilhelma II został arbitrem podczas manewrów IV i Kopusu Armjnego. Rok później przeszedł w stan spoczynku i z tej okazji został odznaczony Orderem Orła Czerwonego I klasy z koroną, liśćmi dębu i mieczami.
Odznaczenia Odznaczenia gen. von Reibnitza to między innymi: Order Orła Czerwonego I klasy z koroną, liśćmi dębu i mieczami Order Orła Czerwonego IV klasy z mieczami na wstędze wojennej Order Królewski Korony I klasy ze wstęgą Order Królewski Korony III klasy z mieczami Krzyż Żelazny I klasy Krzyż Żelazny II klasy Komandor I klasy Orderu Lwa Zeryngeńskiego (Badenia) Krzyż Wielki Orderu Gryfa (Meklemburgia) Kawaler Orderu Wojskowego Świętego Henryka (Saksonia)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Generałowie Armii Cesarstwa Niemieckiego Kategoria:Odznaczeni Orderem Korony (Prusy) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Żelaznym Kategoria:Odznaczeni Orderem Orła Czerwonego Kategoria:Odznaczeni Orderem Lwa Zeryngeńskiego Kategoria:Odznaczeni Orderem Gryfa Kategoria:Odznaczeni Orderem Wojskowym św. Henryka (Saksonia) Kategoria:Uczestnicy wojny prusko-austriackiej Kategoria:Uczestnicy wojny francusko-pruskiej Kategoria:Urodzeni w 1829 Kategoria:Zmarli w 1907