Karabin TERA (jap. 挺進落下傘小銃／挺身落下傘小銃, Teishin Rakkasan Shoujuu) – specjalny japoński karabin powtarzalny, opracowany dla spadochroniarzy Cesarskiej Armii Japońskiej i Cesarskiej Marynarki Wojennej Wielkiej Japonii, którego wszystkie wersje można było rozłożyć lub złożyć na dwie części i łatwo zmontować lub zdemontować.

Historia Przed wojną na Pacyfiku japońscy spadochroniarze podczas skoków z samolotów zabierali ze sobą tylko pistolet Nambu Typ 94 i trzy granaty ręczne. Długość karabinów Typ 38 i Typ 99 sprawiała, że ​​ich posiadanie podczas skoku było niepraktyczne, dlatego zrzucano je oddzielnie w pojemnikach z amunicją. Spadochroniarze często mieli trudności ze zlokalizowaniem i odzyskaniem karabinów, co zmuszało ich do atakowania wyłącznie pistoletami, granatami i jakąkolwiek zdobyczną bronią wroga, jaką udało im się pochwycić.

Prace rozwojowe nad karabinem przeznaczonym dla spadochroniarzy prowadził Techniczny Instytut Badawczy Armii, który zaprezentował dwa różne prototypy: karabin Typ 100, przeznaczony do przenoszenia w stanie złożonym przez skoczka spadochronowego, oraz karabin Typ 1, który można było przenosić ze złożoną kolbą.

Choć Cesarska Armia Japońska otrzymała kilka prototypów, żaden z nich nie został użyty podczas bitwy pod Palembang, co doprowadziło do utraty wielu karabinów i ciężkiej broni sił powietrznych Cesarskiej Armii Japońskiej (podobny problem napotkali niemieccy spadochroniarze podczas bitwy o Kretę) oraz do odnowienia zainteresowania opracowaniem specjalnie zaprojektowanego karabinu dla spadochroniarzy.

W połowie 1942 roku opracowano składaną konstrukcję, opartą na karabinie Typ 100, ale zamiast zamka śrubowego, odłączaną lufę utrzymywano w miejscu za pomocą stożkowego klina. Testy przeprowadzone na poligonie Futsu w październiku 1942 roku dały zadowalające wyniki i po kilku poprawkach karabin spadochronowy Typ 2 został oficjalnie przyjęty do uzbrojenia w maju 1943 roku.

Według Nessa fabryka Toriimatsu w arsenale w Nagoi wyprodukowała około 21 500 karabinów Typ 2, podczas gdy Dabbs podaje liczbę około 21 200 karabinów. Z kolei Harriman podaje liczbę około 19 000 karabinów wyprodukowanych łącznie.

Niektóre karabiny wykorzystano podczas bitwy o Leyte, choć znaczące japońskie operacje powietrznodesantowe ustały w momencie, gdy Typ 2 wszedł do produkcji. Większość, jeśli nie wszystkie, zachowane do dziś karabiny TERA zostały zdobyte przez United States Army na Leyte.

Wersje Typ 100 Karabin Typ 100 został zmodyfikowany na bazie karabinu Typ 99. Charakteryzuje się zamkiem śrubowym pomiędzy lufą a komorą zamkową, umożliwiającym łączenie i rozdzielanie obu części poprzez obrót o 90°. Rękojeść zamka również była odłączalna. Złożony karabin można było przenosić w torbie przymocowanej do nóg spadochroniarza. Karabin nie został wprowadzony do masowej produkcji, ponieważ mechanizm blokujący uznano za niewystarczający.

Arsenał w Nagoi wyprodukował kilkaset karabinów dla sił powietrznodesantowych Cesarskiej Armii Japońskiej i Cesarskiej Marynarki Wojennej Wielkiej Japonii. Według Harrimana wyprodukowano w sumie około 500 karabinów.

Typ 1 Karabin Typ 38 zasilany nabojem 6,5 × 50 mm SR z kolbą, którą można było złożyć za osłoną spustu i można go było łatwo przygotować do akcji w strefie zrzutu. Był niewystarczająco wytrzymały do ​​użytku, a Cesarska Armia Japońska chciała karabinu kalibru 7,7 mm, co doprowadziło do odrzucenia Typ 1. Według McColluma kolby miały tendencję do ruszania się, a sworzeń zawiasu i nakrętka motylkowa, służące do utrzymywania kolby na miejscu, miały tendencję do zaczepiania się o inne rzeczy, uszkadzając system blokowania. Według Harrimana wyprodukowano w sumie około 500 karabinów.

Typ 2 Podobnie jak w karabinie Typ 100, lufa i komora zamkowa są połączone stożkowym klinem, a nie zamkiem śrubowym. Spadochroniarz używał składanego pierścienia drucianego do dokręcenia blokady klinowej. Testowano odłączaną rączkę zamka i składany bagnet, ale ostatecznie je odrzucono. Większość karabinów była wyposażona w przeciwlotnicze przyrządy celownicze karabinu Typ 99, pomimo ich wątpliwej skuteczności. Typ 2 przenoszono w stanie rozłożonym w płóciennej torbie noszonej na klatce piersiowej lub z każdą połówką w dwóch torbach mocowanych na nogach. Torby te opuszczano na krótkiej linie po otwarciu spadochronu.

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Kategoria:Japońskie karabiny powtarzalne Kategoria:Japońska broń strzelecka II wojny światowej