Niszczyciele rakietowe typu Sejongdaewang (hangul: 세종대왕급 구축함, ang. Sejong the Great) lub KDX-III – typ południowokoreańskich niszczycieli rakietowych z początku XXI wieku. Zostały zaprojektowane i zbudowane w Korei Południowej. Pierwszy z nich – „Sejongdaewang” wszedł do służby w Marynarce Wojennej Republiki Korei w 2008 roku. Do 2025 roku zbudowano cztery okręty, dalsze dwa były w budowie. Wyposażone są w zintegrowany system kierowania walką Aegis Combat System i stanowią odpowiednik amerykańskich niszczycieli typu Arleigh Burke, do których są podobne konstrukcyjnie, lecz większe.
Wyporność okrętów przekracza maksymalnie 11 tysięcy ton, a długość wynosi 166 metrów. Zasadnicze uzbrojenie stanowi 128 pionowych wyrzutni Mk 41 VLS dla rakiet przeciwlotniczych dalekiego zasięgu, rakiet antybalistycznych, pocisków manewrujących lub rakietotorped, 16 wyrzutni rakiet przeciwokrętowych i działo uniwersalne kalibru 127 mm, uzupełniane przez uzbrojenie do samoobrony przeciwlotniczej i przeciwrakietowej, wyrzutnie torped przeciw okrętom podwodnym i dwa śmigłowce. Napęd stanowią turbiny gazowe w układzie COGAG, pozwalające na osiąganie prędkości ponad 30 węzłów.
Geneza i budowa W latach 80. XX wieku, po zbudowaniu serii fregat, Korea Południowa rozpoczęła pod koniec dekady program projektowania i budowy dla swojej marynarki nowoczesnych niszczycieli rakietowych, znany pod kryptonimem KDX (ang. Korean Destroyer eXperimental). W 1995 roku rozpoczęto budowę pierwszego typu KDX-I, którego trzy okręty weszły do służby począwszy od 1998 roku. W 2001 roku rozpoczęto budowę ulepszonych okrętów typu KDX-II. Już w tym samym roku jednak ogłoszono konkurs na dostawę podzespołów dla nowo projektowanego kolejnego typu niszczycieli, które miały mieć znacznie większe możliwości dzięki posiadaniu zintegrowanego systemu kierowania walką. Od wyboru konkretnego systemu uzależnione były prace projektowe, które powierzono koncernowi stoczniowemu Hyundai Heavy Industries w Ulsan, a nie grupie Daewoo, jak w przypadku poprzedników. Rozważano systemy produkcji brytyjskiego BAE Systems, holenderskiego Thalesa i amerykańskiego Lockheed Martin, po czym, po serii testów i analiz wybrano w lipcu 2002 roku amerykański sprawdzony system Aegis Combat System tego ostatniego producenta, uzyskując zarazem zgodę rządu USA na transfer jego technologii w ramach programu FMS (Foreign Military Sales). Umowę na dostawę systemu Aegis wersji Baseline 7 Phase 1, oznaczonego w Korei jako K1, podpisano w czerwcu 2003 roku. Lockheed Martin miał ponadto dokonać montażu i integracji systemu.
thumb|left|Niszczyciel „Seoae-Yu-Seong-Ryong” typu Sejongdaewang (pośrodku) z dwoma niszczycielami typu Arleigh Burke (na pierwszym planie wersji Flight I, w głębi Flight IIA) Projekt okrętów stanowi odpowiednik amerykańskich niszczycieli typu Arleigh Burke wersji Flight IIA, z takim samym systemem Aegis, do których koreańskie niszczyciele są bardzo podobne, jednakże mają też znaczne różnice, w tym są nieco większe i mają bogatsze uzbrojenie. W publikacjach wyrażana jest ogólnikowa opinia, że koreański projekt wywodzi się z typu Arleigh Burke, lecz stopień ewentualnego pokrewieństwa obu typów nie jest bliżej wyjaśnianyWedług stanowią one rozwinięcie (development) typu Arleigh Burke, a według ich konstrukcja „praktycznie bezpośrednio wywodzi się od ich amerykańskiego odpowiednika” (co budzi wątpliwości z uwagi na publicystyczny styl i zwodnicze wyrażenia). Publikacje te nie uzasadniają jednak bliżej tej tezy, w szczególności nie wyjaśniają, czy plany typu Arleigh Burke zostały Koreańczykom udostępnione i leżały u podłoża prac projektowych, czy też jedynie własny projekt był wzorowany na amerykańskich okrętach z takimi samymi systemami uzbrojenia i kierowania walką, ewentualnie przy współpracy ze stroną amerykańską..
Budowę okrętu prototypowego powierzono stoczni Hyundai Heavy Industries (HHI) w Ulsan. Stępkę pod jego budowę położono tam oficjalnie 12 listopada 2004 roku, wodowano go 25 maja 2007 roku, a do służby wcielono 22 grudnia 2008 roku.. Pierwszy okręt otrzymał nazwę „Sejongdaewang”, na cześć króla Sejonga Wielkiego, która dała zarazem nazwę całemu typowi, lecz spotykana jest w publicystyce także angielska forma Sejong the Great. Kontrakt na budowę drugiego okrętu otrzymała natomiast w 2006 roku stocznia Daewoo w (część Geoje). Stępkę położono tam 25 lipca 2007 roku, a wodowano go 14 listopada 2008 roku. Budowę trzeciego – ostatniego okrętu pierwszej serii (Batch I) ponownie zlecono stoczni HHI, która przystąpiła do niej w 2009 roku. Koszt budowy trzech okrętów pierwszej serii wyniósł ok. 2,2 mld dolarów (bez uzbrojenia). W sierpniu 2016 roku, w związku z decyzją o przystosowaniu okrętów do obrony przeciwbalistycznej, zawarto umowę z koncernem Lockheed Martin na instalację nowej wersji systemu Aegis Baseline 9.
Mimo, że okręty oficjalnie klasyfikowane są jako niszczyciele, nosząc numery burtowe z odpowiadającym klasie niszczycieli rakietowych amerykańskim prefiksem DDG, ich wyporność jest znacząco większa niż amerykańskich niszczycieli typu Arleigh Burke i porównywalna do krążowników rakietowych typu Ticonderoga. Teoretycznie okręty też mogą przenosić liczniejsze uzbrojenie rakietowe od tych krążowników, również wyposażonych w system AEGIS. W konsekwencji, zdaniem niektórych autorów, okręty te odpowiadają w istocie w pełni klasie krążowników rakietowych.
Problemy ekonomiczne spowodowały odłożenie budowy dalszych planowanych jednostek. Dopiero w 2019 roku Południowokoreańska Agencja Zamówień Obronnych zdecydowała zamówić w koncernie Hyundai Heavy Industries budowę trzech niszczycieli II serii. Również po wejściu do służby okrętów pierwszej serii zdecydowano rozszerzyć ich możliwości o zwalczanie pocisków balistycznych, mając na uwadze zagrożenie ze strony Korei Północnej, co pociągnęło decyzję o zleceniu firmie Lockheed Martin odpowiedniej modernizacji ich systemu walki Aegis BMD i wprowadzeniu do zestawu uzbrojenia pocisków SM-3 i SM-6.
+ Niszczyciele typu SejongdaewangNr bur-towy Nazwapołożenie stępki, stocznia wodowanie wejście do służby Batch I991 Sejongdaewang (세종대왕함) 12 grudnia 2004, Hyundai 25 maja 2007 22 grudnia 2008992 Yulgok Yi I (율곡이이함) 25 lipca 2007, Daewoo 14 listopada 2008 31 sierpnia 2010993 Seoae Ryu Seong-ryong (서애류성룡함) 2009, Hyundai 24 marca 2011 3 września 2012 Batch II994 Jeongjodaewang (정조대왕함) 5 października 2021, Hyundai 28 lipca 2022 27 listopada 2024995 Dasan Jeong Yak-yong (다산정약용함) Hyundai 996 ? Hyundai
Opis techniczny Kadłub i opis ogólny thumb|Sylwetka „Sejongdaewang” w 2020 roku thumb|Nadbudówka i wyrzutnia RAM „Seoae Ryu Seong-ryong” thumb|„Seoae Ryu Seong-ryong” z lotu ptaka – widoczne pionowe wyrzutnie pocisków Architektura i sylwetka okrętów powtarza amerykańskie niszczyciele typu Arleigh Burke, w szczególności w zakresie kadłuba, charakterystycznej formy nadbudówki dziobowej w postaci ściętego ostrosłupa z płaskimi antenami radaru na narożnych ścianach, pochyłego masztu oraz formy dwóch kominów w kanciastych obudowach z nachylonymi ścianamiPor. i rysunki w .. Tak jak Arleigh Burke, kadłub ma wznios pokładu na dziobie, silnie wychyloną stewę dziobową i obniżony pokład na samej rufie, gdzie znajduje się lądowisko śmigłowców. Pod dnem jest wystająca w dół gruszka dziobowa mieszcząca stację hydrolokacyjnąPor. rysunki z opisem.. Kadłub ma stałą szerokość od części dziobowej aż do pawężowej rufy. Na dziobie znajduje się wieża artyleryjska, a za nią pionowe kadłubowe wyrzutnie pocisków rakietowych i nadbudówka. Do pewnego stopnia architektura okrętów jest podporządkowana wymogom obniżenia skutecznej powierzchni odbicia radiolokacyjnego, z pochylonymi powierzchniami bocznymi. Nadbudówka dziobowa ma formę ściętego nieforemnego ostrosłupa o podstawie ośmiokątnej, z lekko pochylonymi ścianami, i zwieńczona jest przeszklonym głównym stanowiskiem dowodzenia w jej przedniej części. Jej boczne ściany stanowią przedłużenie burt, tworząc nadbudowę. Na niskiej dolnej kondygnacji, wysuniętej do przodu, znajduje się wyrzutnia pocisków bliskiego zasięgu RAM, co odróżnia koreańskie niszczyciele od podobnych okrętów amerykańskich i japońskichAmerykańskie niszczyciele typu Arleigh Burke i podobne japońskie typów Kongō i Atago mają wysoką konstrukcję na dolnej wysuniętej do przodu kondygnacji nadbudówki z zestawem artyleryjskim Phalanx CIWS; japońskie również odróżnia znacznie wyższa nadbudówka i brak obniżenia pokładu na rufie (por. rysunki: ).. Na narożnych ścianach nadbudówki są cztery płaskie anteny radaru (umieszczone wyżej na tylnych ścianach, jak w typie Arleigh Burke Flight IIA). Na dachu nadbudówki umieszczony jest pochylony obudowany maszt, w odróżnieniu od trójnożnego masztu okrętów amerykańskich. Po bokach nadbudowy znajdują się nieobecne na okrętach amerykańskich zamykane hangary dla łodzi hybrydowych lub pojazdów podwodnych. Za nadbudówką na śródokręciu są dwa kominy w szerokich obudowach z nachylonymi ścianami, prostokątnych w przekroju poprzecznym. W kominach umieszczone są wyloty spalin, a w ich ściankach bocznych są czerpnie powietrza z żaluzjami, w mniejszej liczbie niż w pierwowzorzeKoreańskie niszczyciele mają po tylko dwie czerpnie powietrza po bokach każdego z kominów, a niszczyciele typu Arleigh Burke mają ich po trzy oraz liczne mniejsze w wydłużonej obudowie tylnego komina (por. rysunki: ).. Obudowa rufowego komina, tak jak w amerykańskich okrętach, schodzi z tyłu schodkami, na których umieszczone są dwa radary artyleryjskie i zestaw artyleryjski obrony bezpośredniejPor. rysunki .. Stosunkowo niska nadbudowa w części rufowej mieści po bokach dwa hangary dla śmigłowców, a pośrodku pionowe wyrzutnie pocisków.
Okręty I serii mają wyporność normalną ustaloną na 9652 ton (9500 ts), wyporność bojową 10 770 ton (10 600 ts), a maksymalną 11 176 t. Wyporność pustego okrętu wynosi 7773 tony podaje wyporność 7773 t jako standardową.. Długość całkowita wynosi 166 m, a szerokość maksymalna 21,4 m. Zanurzenie przy wyporności bojowej wynosi 6,25 m. Stosunek szerokości do długości wynosi 1:7,75. Okręty II serii mają być ok. 4 m dłuższe i posiadać wyporność większą o ok. 1000 ton. Kadłub i nadbudówki są wykonane ze stali, co korzystnie wpływa na odporność okrętu; stopy lekkie wykorzystano jedynie w maszcie i kominach. Kadłub charakteryzuje się bardzo dobrą dzielnością morską i statecznością. Z uwagi na brak potrzeby, zrezygnowano z aktywnych stabilizatorów przechyłu, stosując tylko stępki przechyłowe. Kadłub dzieli się na 12 poprzecznych autonomicznych przedziałów wodoszczelnych. Dla zwiększenia odporności przeciw rakietom i odłamkom stosowane jest podwójne poszycie stalowe, a newralgiczne elementy, jak centrum informacji bojowej, maszynownia, kadłubowe wyrzutnie rakiet, są chronione osłoną kevlarową.
Załogę etatowo tworzy 23 oficerów i 300 podoficerów i marynarzy.
Uzbrojenie thumb|Start pocisku SM-2 z „Yulgok Yi I” thumb|Odpalenia pocisków z niszczyciela typu Seajongdawang
Główne uzbrojenie okrętów stanowią pociski rakietowe przenoszone w łącznie 128 wyrzutniach pionowych Mk 41 VLS, w tym 80 wyrzutni rakiet przeciwlotniczych w odmianie Strike i 48 wyrzutni rakiet manewrujących i rakietotorped (Mk 41 K-VLS). Na pokładzie dziobowym znajduje się sześć 8-komorowych bloków rakiet przeciwlotniczych (48 wyrzutni), a w nadbudowie rufowej sześć 8-komorowych bloków K-VLS (48 wyrzutni) i dalej w kierunku rufy cztery 8-komorowe bloki rakiet przeciwlotniczych (32 wyrzutnie). Wyrzutnie rakiet przeciwlotniczych wykorzystują pociski rodziny Standard: rakiety plot. dalekiego zasięgu RIM-66 SM-2MR (wersje RIM-66H Block IIIA, następnie RIM-66M-1 Block IIIB lub być może Block IV) uniwersalne rakiety antybalistyczne RIM-174 SM-6 ERAM rakiety antybalistyczne RIM-161 SM-3 (wersje Block IA/IB, następnie Block II) rakiety średniego/bliskiego zasięgu RIM-162 ESSM (po cztery w komorze).