Ernst Ritter von Hartung (ur. 23 sierpnia 1808 w Schwechat, zm. 1 października 1879 w Wiedniu) – generał artylerii Armii Cesarstwa Austriackiego, dowódca generalny w Wiedniu.
Życiorys W 1827 roku ukończył naukę w Akademii Inżynieryjnej w Wiedniu i jako chorąży (niem. Fähnrich) rozpoczął służbę w 1. Pułku Piechoty. Podczas wojny austriacko-piemonckiej kapitan (niem. Hauptman) Hartung uczestniczył w walkach w północnych Włoszech. Po zakończeniu konfliktu został odznaczony Krzyżem Zasługi Wojskowej oraz przedterminowy awansowany na podpułkownika (niem. Oberstleutnant). Przez rok, do końca 1850 roku, pełnił funkcję adiutanta gen. Josepha Radetzky'ego, po czym został dowódcą 23. Pułku Piechoty. Na tym stanowisku otrzymał stopień pułkownika (niem. Oberst).
Na generała majora (niem. Generalmajor) awansował w 1854 roku. Objął wówczas dowództwo nad brygadą piechoty, na której czele uczestniczył w wojnie francusko-austriackiej. Podczas konfliktu jego jednostka wchodziła w skład 3. Korpusu, który walczył między innymi pod Magentą. Podczas bitwy pod Solferino brygada Hartunga skutecznie osłaniała austriackie skrzydło przed francuską kawalerią za co został odznaczony Kawaler Orderem Korony Żelaznej II klasy z dekoracją wojenną.
W 1862 roku Hartung został dowódcą austriackich oddziałów w Istrii i na Pobrzeżu Austriackim i otrzymał awans na marszałka polnego porucznika (niem. Feldmarschalleutnant). Po wybuchu wojny z Królestwem Prus powierzono mu dowództwo 9. Korpusu Armijnego, który wchodził w skład Armii Południowej arcyksięcia Albrechta. W trakcie bitwy pod Custozą zignorował polecenie naczelnego dowóztwa i zamiast ufortyfikować się w dolinie Savallo Korpus Hartunga rozpoczął natarcie w rejonie wsi Berettara. Atak ten uniemożliwił Włochom zajęcie wzgórz Casa del Sole. Pod koniec bitwy żołnierzom 9. Korpusu udało się zająć przełęcz Kreuzberg i rozbić trzon armii gen. Enrico Morozzo Della Rocca. Za swoje działania podczas bitwy pod Custozzą Hartung otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Marii Teresy oraz tytuł tajnego radcy.
W 1867 roku pełnił obowiązki dowódca generalnego w Dolnej i Górnej Austrii, Salzburgu, na Morawach i Śląsku. Faktyczne dowództwo objął w 1868 roku, co wiązało się z awansem na generała artylerii (niem. Feldzeugmeister). Po przejściu na własną prośbę w stan spoczynku w 1869 roku był członkiem austriackiej Izby Panów, co wiązało się z nobilitacją. Od 1864 roku był szefem 47. Pułku Piechoty.
Odznaczenia Odznaczenia FZM von Hartunga to między innymi: Kawaler Orderu Korony Żelaznej I klasy Kawaler Orderu Korony Żelaznej II klasy z dekoracja wojenną Kawaler Orderu Marii Teresy Kawaler Orderu Leopolda z dekoracją wojenną Krzyż Zasługi Wojskowej z dekoracją wojenną Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie) Komandor I klasy Orderu Zasługi Filipa Wspaniałomyślnego (Hesja) Order Medżydów I klasy (Imperium Osmańskie)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Generałowie Cesarstwa Austriackiego Kategoria:Odznaczeni Orderem Korony Żelaznej Kategoria:Odznaczeni Orderem Leopolda (Austria) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Zasługi Wojskowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Marii Teresy Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi Filipa Wspaniałomyślnego Kategoria:Odznaczeni Orderem Medżydów Kategoria:Urodzeni w 1808 Kategoria:Zmarli w 1879