Józef Kurzawski (ur. 18 marca 1870 w Kotłowie, zm. 7 lutego 1925 w Poznaniu) – polski ksiądz rzymskokatolicki, polityk demokratyczno-narodowy, poseł do parlamentu niemieckiego 1912-1918, poseł na Sejm Ustawodawczy członek zarządu spółek pożyczkowych, dyrektor Banku Ludowego i "Rolnika".
Życiorys Syn Macieja (organisty i nauczyciela) i Michaliny z d. Cichowicz. Wykształcenie podstawowe zdobył w szkole w Kotłowie. W latach 1884–1891 kształcił się w gimnazjach w Ostrowie i Rogoźnie, eksternistyczną maturę zdał w Poznaniu. Następnie rozpoczął studia na Akademii Górniczej w Freibergu, które przerwał.
W 1891 roku wstąpił do Arcybiskupiego Wyższego Seminarium duchownego w Poznaniu, a następnie przeniósł się do Prymasowskiego Wyższego Seminarium Duchownego w Gnieźnie. 23 czerwca 1895 roku przyjął święcenia kapłańskie w Gnieźnie. Był wikarym w: Kościelcu, Sypniewie i w InowrocławiuElenchus Omnium Ecclesiarum et Universi Cleri Archidioecesis Gnesnensis pro Anno Domini 1898 (s. 27) (łac.) [dostęp 2025-11-28]. Od czasu wikariatu w Inowrocławiu uczył przez sześć i pół roku religii w szkołach. W 1902 roku został proboszczem w PakościElenchus Omnium Ecclesiarum et Universi Cleri Archidioecesis Gnesnensis pro Anno Domini 1903 (s. 55) (łac.) [dostęp 2025-11-28], a w 1924 proboszczem w ŚremieElenchus Omnium Ecclesiarum et Universi Cleri Archidioecesium Gnesnensis et Posnaniensis pro Anno Domini 1924 (s. 154) (łac.) [dostęp 2025-11-28].
Był działaczem w niemal wszystkich lokalnych stowarzyszeniach gospodarczych i społecznych w Pakości. Był prezesem rad nadzorczych dwóch spółek pożyczkowych i członkiem zarządu w dwóch innych. W latach 1904–1916 był dyrektorem Banku Ludowego w Pakości. Udzielał się w katolickich związkach robotniczych. Pisywał do polskich i niemieckich pism kościelnych. Występował odważnie przeciwko ustawie zabraniającej nauki religii w języku polskim. Wzywał do bojkotu sklepów niemieckich. Przeprowadził prace konserwatorskie XVII-wiecznej Kalwarii Pakoskiej, zwanej również Kujawską Jerozolimą, która po kasacie opiekującego się tym miejscem Zakonu Braci Mniejszych przez władze pruskie, zaczęła zamieniać się w ruinę.
W 1907 roku kandydował w wyborach do parlamentu, uzyskawszy 3 miejsce. W 1911 roku po śmierci posła ks. Ludwika Jażdżewskiego, objął na kilka miesięcy mandat pasła w parlamencie niewmieckim z okręgu wyborczego Jarocin–Kościan–Krotoszyn–Pleszew. W 1912 roku został wybrany posłem z okręgu wyborczego Wyrzysk-Szubin-Żnin. Aktywnie występował przeciwko ustawie wywłaszczeniowej i w obronie praw Polaków i sytuacji socjalnej robotników zatrudnionych w przemyśle i kopalniach niemieckich. W parlamencie niemieckim zasiadał do 1918 roku. W 1919 roku został wybrany do Sejmu Ustawodawczego z listy Związku Ludowo-Narodowego. W swoich wystąpieniach sejmowych ostro zwalczał lewicę. Karierę parlamentarną zakończył w 1922 roku.
Zmarł 7 lutego 1925 roku w Zakładzie Sióstr Elżbietanek w Poznaniu.
Odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Polonia Restituta
Przypisy
Kategoria:Duchowni katoliccy II Rzeczypospolitej Kategoria:Politycy Związku Ludowo-Narodowego Kategoria:Polscy posłowie do pruskiego Landtagu w Berlinie Kategoria:Posłowie na Sejm Ustawodawczy (1919–1922) Kategoria:Duchowni parlamentarzyści Kategoria:Urodzeni w 1870 Kategoria:Zmarli w 1925