Synaphris lehtineni – gatunek pająka z rodziny Synaphridae.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 2005 roku przez Jurija Marusika, Walerija Gnelicę i Mikołę Kowbljuka na łamach „Bulletin of the British Arachnological Society”. Jako miejsce typowe wskazano rezerwat Karadah koło góry Sjurju-Kaja w granicach Teodozji na Krymie. Epitet gatunkowy nadano na cześć Pekki T. Lehtinena.
Morfologia Pająki te osiągają od 0,9 do 1,1 mm długości ciała, u samca przy prosomie długości nieco ponad 0,5 mm i szerokości nieco poniżej 0,5 mm, u samic natomiast prosoma ma długość nieco poniżej 0,5 mm i szerokość około 0,4 mm.
Ubarwienie karapaksu jest brązowe z czarniawymi krawędziami. Na jego powierzchni występują delikatne zmarszczki, dwie szczecinki na wyniesionych podstawach w pośrodkowej linii grzbietu i pojedyncza szczecinka na małej podstawie przy oczach tylno-środkowych. Oczy par bocznych są półtorakrotnie większe niż par środkowych. Nadustek jest wysoki i wyposażony w pojedynczą szczecinkę na wzgórku. Szczękoczułki mają na przedniej krawędzi jeden duży ząb i 10 włosków, a ponadto jeden włosek boczny. Nasady włosków na szczękoczułkach i odnóżach są wyniesione. Brązowe do prawie czarnego sternum ma łuskowatą powierzchnię. Kolorystyka odnóży jest ciemnożółtobrązowa. Kolejność par odnóży od najdłuższej do najkrótszej to I, IV, II, III lub IV, I, II, III. Golenie dwóch początkowych par mają po dwa trichobotria, z których nasadowe jest krótkie, a wierzchołkowe długie. Golenie par pozostałych mają po trzy trichobotria. Odsiebne części wszystkich stóp wykazują nibyczłonowanie. Na pazurkach brak jest mocnych ząbków. Kolor owalnej opistosomy (odwłoka) bywa od szarawobrązowego po czarniawy.
Nogogłaszczki samca są dość krótkie, pozbawione apofiz na goleniach. Głęboko wpuklone, położone blisko zaokrąglonej krawędzi goleni cymbium tworzy kapsułę i podzielone jest na dwie części, jedną zaokrągloną i owłosioną, a drugą półokrągłą, przezroczystą, bezwłosą i przedzieloną głęboką, długą bruzdą. Na tylno-bocznej krawędzi cymbium znaleźć można wypustkę przypominającą paracymbium. Bulbus jest wydłużony. Tegulum ma jeden skleryt końcowy, jedną kolcowatą wypusktę i długi rowek służący za konduktor. Długi, cienki, biczowaty embolus wychodzi z okrągłej nasady i ma nieco zgrubiały wierzchołek. Spod nasady embolusa wychodzi błoniasta wypustka (lamella) o trzonie znacznie węższym od części pozostałej oraz z bruzdą między częścią końcową a listewką zewnętrzną.
Samica ma owalną płytkę płciową z wyższym niż szerszym dołkiem podzielonym przegrodą na dwie części z własnymi otworami. Przewód wprowadzający robi najpierw długą pętlę, a potem trzy lub cztery pętelki, po czym skręca dośrodkowo ku kulistej spermatece.
Ekologia i występowanie Zwierzę to zasiedla nasłonecznione zbocza ze stepową roślinnością w formie niezbyt gęstych traw i rozproszonych roślin krzewiastych takich jak głogi czy dwukolczak śródziemnomorski. Bytuje pod większymi, dość dobrze do gruntu przylegającymi kamieniami. Tam też konstruuje płachtowate sieci łowne. Niekiedy występuje gromadnie i wówczas sąsiednie sieci przechodzą jedna w drugą. Porusza się stosunkowo powoli. W razie zagrożenia kryje się wśród pajęczyny.
Gatunek palearktyczny o wschodniośródziemnomorsko-czarnomorskim zasięgu, podawany z Krymu, Rumunii, Bułgarii, Grecji i anatolijskiej części Turcji. W wymienionych krajach jedyny przedstawiciel rodzaju.
Przypisy
Kategoria:Synaphridae Kategoria:Pająki Europy Kategoria:Fauna Bułgarii Kategoria:Fauna Grecji Kategoria:Fauna Rumunii Kategoria:Fauna Ukrainy Kategoria:Fauna Turcji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 2005 roku