Mycobacterium lepromatosis – gatunek bakterii z rodzaju Mycobacterium, zaliczany do tzw. prątków trądu . Został po raz pierwszy opisany w 2008 roku jako blisko spokrewniony, lecz genetycznie odrębny od Mycobacterium leprae. Bakteria ta jest uznawana za jeden z dwóch znanych czynników etiologicznych trądu, szczególnie jego postaci lepromatycznej.
Taksonomia
Królestwo: Bacteria Typ: Actinobacteria Rząd: Mycobacteriales Rodzina: Mycobacteriaceae Rodzaj: Mycobacterium Gatunek: M. lepromatosis
Gatunek został wydzielony na podstawie analizy molekularnej, wykazującej istotne różnice genetyczne w porównaniu z M. leprae, mimo znaczącego podobieństwa fenotypowego oraz patogennego.
Charakterystyka M. lepromatosis jest wolno rosnącą, kwasooporną bakterią, podobnie jak inne prątki. Wykazuje silną redukcję genomu oraz wysoką specjalizację patogeniczną. Bakteria nie daje się hodować na standardowych podłożach laboratoryjnych, co utrudnia jej badanie i diagnostykę.
Genetycznie wykazuje około 9–10% różnic w sekwencji genomu względem M. leprae, co wskazuje na odrębny gatunek, lecz wspólnego przodka.
Występowanie Zakażenia M. lepromatosis odnotowano głównie w:
Meksyku, Ameryce Środkowej, sporadycznie w Ameryce Północnej (głównie przypadki importowane).
W Europie zakażenia są niezwykle rzadkie i dotyczą głównie osób podróżujących do rejonów endemicznych.
Patogeneza i obraz kliniczny M. lepromatosis wywołuje trąd, najczęściej w postaci lepromatycznej, charakteryzującej się:
rozlanymi, symetrycznymi zmianami skórnymi, zajęciem nerwów obwodowych, utratą czucia, przewlekłym, wieloletnim przebiegiem, częstszym występowaniem tzw. „diffuse lepromatous leprosy” (rozlanej postaci trądu).
W części badań sugerowano, że zakażenia tym gatunkiem mogą przebiegać ciężej niż zakażenia M. leprae, jednak dane są ograniczone.
Przenoszenie Droga transmisji nie została w pełni poznana, ale przypuszcza się, że jest podobna jak w trądzie klasycznym:
długotrwała ekspozycja na aerozol dróg oddechowych osoby zakażonej, rzadziej kontakt ze zwierzętami rezerwuarowymi (np. pancerniki w Ameryce Północnej).
Diagnostyka Ze względu na brak możliwości hodowli bakteriologicznej, diagnostyka opiera się na:
badaniach histopatologicznych, metodach PCR wykrywających specyficzne sekwencje DNA, odróżnieniu od M. leprae poprzez analizę genetyczną.
Leczenie Leczenie zakażeń M. lepromatosis pokrywa się ze standardową terapią trądu, stosowaną w terapii wielolekowej (MDT). Odpowiedź na leczenie jest zbliżona do tej obserwowanej w zakażeniach M. leprae.
Znaczenie epidemiologiczne Choć gatunek ten jest jednym z dwóch znanych czynników wywołujących trąd, jego globalne znaczenie epidemiologiczne pozostaje ograniczone. Większość przypadków występuje w kilku regionach Ameryki Łacińskiej. Choroba jest uleczalna i rzadko stanowi zagrożenie w krajach o rozwiniętej opiece zdrowotnej.
Bibliografia Han X.Y., Seo Y.-H., Sizer K.C. et al. (2008). A new Mycobacterium species causing diffuse lepromatous leprosy. American Journal of Clinical Pathology, 130(6): 856–864. DOI: 10.1309/AJCPP72FJZZRRVMM Han X.Y., Sizer K.C. (2010). Mycobacterium lepromatosis infection in red squirrels. Emerging Infectious Diseases, 16(8): 1285–1288. Rojas-Espinosa O., et al. (2016). Mycobacterium lepromatosis: emerging pathogen of leprosy. Clinical Microbiology Reviews, 29(4): 635–649. World Health Organization (WHO). (2023). Guidelines for the diagnosis, treatment and prevention of leprosy. Schön T., et al. (2020). Leprosy caused by Mycobacterium lepromatosis and M. leprae: a systematic review. PLOS Neglected Tropical Diseases, 14(8): e0008351. Singh P., Cole S.T. (2011). Genome analysis of Mycobacterium leprae and Mycobacterium lepromatosis. Journal of Bacteriology, 193(24): 6408–6410.
Kategoria:Actinobacteria