Dom Żołnierza Polskiego w Warszawie – nieistniejący już gmach wojskowego ośrodka kultury, zlokalizowany na warszawskiej Pradze, przy Zygmuntowskiej 3 (do 1916 – ul. Aleksandrowskiej), znajdujący się przy wejściu do Parku Praskiego, naprzeciw Bazyliki św. Michała Archanioła i św. Floriana.
Historia Obiekt powstał w 1903 roku z inicjatywy Warszawskiego Kuratorium Trzeźwości. Był to jednopiętrowy klasycystyczny budynek o funkcji teatralnej – znajdowała się w nim sala z 700 miejscami. Do 1928 roku był siedzibą teatrów: Praskiego (przemianowanego w 1925 roku na Teatr Odrodzony), a od 1927 roku działała tu jedna ze scen Teatru Ludowego. Ostatecznie, w dniu 10 października 1928 roku budynek został przekazany warszawskiemu garnizonowi Wojska Polskiego i otrzymał nazwę „Dom Żołnierza Polskiego w Warszawie”.
Inauguracja działalności Domu miała miejsce w dniu 10 listopada 1928 roku, a uroczystość uświetnili swoją obecnością: wiceminister spraw wojskowych gen. Daniel Konarzewski, biskup polowy Wojska Polskiego Stanisław Gall oraz aktor Aleksander Zelwerowicz, który wygłosił wówczas okolicznościowe przemówienie. Pierwszym kierownikiem placówki został kpt. Józef Bzowski.
W Domu organizowano przedstawienia, odczyty i zabawy dla żołnierzy. Działały: teatr, balet, chór, biblioteka oraz jadłodajnia, herbaciarnia, zakład fryzjerski (prowadzony przez perukarza teatralnego) i pracownia fotograficzna. Dwa razy w tygodniu odbywały się zajęcia uniwersytetu żołnierskiego. Z końcem marca 1929 roku uruchomiono kino (jedno z najtańszych w ówczesnej Warszawie). W 1930 roku obiekt rozbudowano, zajmując teren parku. W nowo powstałej część urządzono hotel na około 30 miejsc i pawilon sportowy ze strzelnicą (jedną z nagród w strzelnicy był bezpłatny bilet do kina). W Domu znajdował się również magazyn kostiumów teatralnych oraz urządzono 14 pokoi dla weteranów powstania styczniowego, którzy m.in. opiekowali się Salą Tradycji.
W latach 30. XX wieku, jeszcze za życia Józefa Piłsudskiego, przed budynkiem odsłonięto pomnik Marszałka dłuta Jana Małety.
Budynek spłonął podczas obrony Warszawy we wrześniu 1939 roku w wyniku trafienia bombą lotniczą. Resztki murów zostały rozebrane po wojnie.
Przypisy
Kategoria:Architektura klasycystyczna w Warszawie Warszawa Kategoria:Nowa Praga Kategoria:Zniszczone obiekty budowlane w Warszawie (1939–1945)