Opactwo Świętej Hildegardy (niem. Abtei St. Hildegard), znane również jako Klasztor Eibingen (niem. Kloster Eibingen) – założony w 1900 roku klasztor benedyktynek znajdujący się w niemieckim mieście Rüdesheim am Rhein, w pobliżu dawnej wsi .
Historia W 1150 roku Hildegarda z Bingen założyła klasztor Rupertsberg przy ujściu rzeki Nahe do Renu. Z powodu wzrostu liczby powołań, w 1165 roku wspólnota przejęła znajdujący się po przeciwnej stronie rzeki dawny klasztor podwójny Eibingen należący do zakonu kanoników regularnych. Po zniszczeniach wojny trzydziestoletniej zakonnice opuściły Rupertsberg i przeniosły się do Eibingen, gdzie złożono również relikwie św. Hildegardy (). Klasztor został rozwiązany w roku 1803.
Plany założenia nowego klasztoru przypisuje się biskupowi Limburga i lokalnemu proboszczowi Ludwigowi Schneiderowi. Na jego lokalizację wybrano porośnięte winnicami wzgórze w pobliżu wsi , a budowę wspomógł finansowo książę . Kamień węgielny wmurował 2 lipca 1900 Placidus Wolter, opat klasztoru Beuron. 17 września 1904 roku do kompleksu wprowadziły się pierwsze zakonnice, sprowadzone z . 7 września 1908 konsekrowano kościół klasztorny. Po I wojnie światowej oddano do użytku wschodnie skrzydło opactwa, mieszczące nowicjat i kapitularz.
W maju 1941 roku w części opactwa urządzono szpital wojskowy. 2 lipca 1941 115 sióstr zostało wydalonych z obiektu przez Gestapo, a majątek wspólnoty został skonfiskowany. Zakonnice przeniosły się do innych klasztorów, tylko niektóre pozostały w Eibingen, gdzie opiekowały się rannymi jako wolontariuszki. W listopadzie 1944 kompleks uniknął zniszczenia podczas bombardowania Rüdesheimu. Szpital wojskowy zamknięto 19 marca 1945, a kilka dni później obiekt zajęły wojska amerykańskie. Klasztor zwrócono zakonnicom, przez następnych 10 lat funkcjonował tu dom dla uchodźców oraz mieszkańców miasta pozbawionych dachu nad głową. 7 września 1967 konsekrowano nowy ołtarz główny dostosowany do wymagań soboru watykańskiego II. W 1988 roku dziesięć sióstr z Eibingen reaktywowało klasztor Marienrode pod Hildesheimem. W lipcu 2025 roku klasztor zamieszkiwały 33 siostry w wieku od 34 do 94 lat.
Kościół klasztorny Główną częścią kompleksu jest kościół, wzniesiony w latach 1900–1908. Projektantem budynku jest , architekt i benedyktyn z opactwa Maria Laach Jest to neoromańska, dwunawowa świątynia o układzie bazylikowym, z dwuwieżową fasadą. Pod prezbiterium znajduje się krypta. Szczyt elewacji frontowej zdobi płaskorzeźba grupy ukrzyżowania oraz krzyż św. Benedykta (umieszczony również na portalu głównym). Mozaika absydy, z przedstawieniem Jezusa Chrystusa na złotym tle, nawiązuje do sztuki bizantyńskiej. Południowy fryz nawy głównej dekorują sceny starotestamentowe, a północny – nowotestamentowe. Malowidła pod północnymi arkadami nawy głównej przedstawiają sceny z życia św. Hildegardy. Krzyż ołtarzowy oraz wieczna lampka pochodzą z początku XX wieku. Organy wykonało w 2004 roku przedsiębiorstwo z Kevelaeru.
Galeria
Przypisy
Opactwo Kategoria:Obiekty sakralne w Hesji Kategoria:Zabytkowe klasztory w Niemczech Kategoria:Klasztory benedyktyńskie w Niemczech Kategoria:Architektura neoromańska w Niemczech