thumb|Ilustracja wg Vilhelma Pedersena ze zbiorów Państwowego Muzeum Sztuki w Kopenhadze Najpiękniejsza róża świata (, współ. ) – baśń literacka autorstwa Hansa Christiana Andersena, wydana po raz pierwszy w Kopenhadze w listopadzie 1851 roku.
Publikacja Andersenowska baśń literacka pt. Najpiękniejsza róża świata została opublikowana przez wydawnictwo & Delbanco w Kopenhadze w listopadzie 1851 roku na łamach Folkekalender for Danmark. 1852 (strony 111–112). Andersen wydał ją po raz drugi 5 kwietnia 1852 w antologii Opowieści. Zbiór pierwszy (). Zbiór ten opublikowało kopenhaskie wydawnictwo . W lutym 1853 ukazało się tłumaczenie na język angielski w zbiorze A Poet’s Day Dreams. Ponad dwustustronicowy zbiór opublikował w Londynie . Wydanie zawierało dwadzieścia opowiadań w tłumaczeniu . 30 kwietnia 1855 roku wyszła w Kopenhadze kolejna antologia zawierająca Najpiękniejszą różę świata – Historier. 1855. Ostatni raz za życia pisarza baśń ukazała się w zbiorze Baśnie i opowieści. Tom drugi (). W katalogu dzieł Hansa Christiana Andersena autorstwa baśń oznaczona została numerem 595.
Przekłady Baśń została przetłumaczona na szereg języków europejskich, m.in. na: angielski, niemiecki, hiszpański, włoski i rosyjski.
Pierwsze tłumaczenie Najpiękniejszej róży świata na język polski, autorstwa Stefanii Beylin, ukazało się w 1931 roku. Antologię Baśnie w sześciu tomach wydało warszawskie wydawnictwo Jakuba Mortkowicza. Drugi przekład, autorstwa Marcelego Tarnowskiego, wydany został w Warszawie w zbiorze Bajki w 1938 roku. Trzecie tłumaczenie z oryginału w języku duńskim opublikowała w 2006 roku Bogusława Sochańska. Trzytomową antologię Baśnie i opowieści wydało poznańskie wydawnictwo Media Rodzina.
Fabuła Streszczenia dokonano na podstawie polskiego tłumaczenia B. Sochańskiej oraz wersji duńskiej.
W ogrodzie potężnej królowej rosną piękne kwiaty, szczególnie upodobała sobie róże. Oplatają mury zamku i zachwycają różnorodnością zapachu, kształtu i barwy. Mimo tego w pałacu panuje smutek, bo królowa leży złożona chorobą. Lekarze oznajmiają, że umrze, jeśli nie zobaczy najwspanialszej róży będącej wyrazem najczystszej miłości. Młodzi i starzy przynoszą róże ze swoich ogrodów, lecz żadna nie jest tą właściwą. Po całym kraju wysyła się posłańców, a skaldowie opowiadają o najpiękniejszej róży, każdy wskazując inną.
Mędrzec mówi, że nikt jeszcze nie wskazał miejsca, gdzie zakwitła taka niezwykła róża. Podkreśla, że nie chodzi o róże związane z legendami, bohaterstwem ani nauką. Szczęśliwa matka twierdzi, że najpiękniejsza róża pojawia się na policzkach jej dziecka, gdy budzi się i uśmiecha. Mędrzec odpowiada, że istnieje jeszcze piękniejsza róża. Jedna z kobiet mówi, że widziała tę jeszcze lepszą, świętą różę na bladej twarzy królowej, gdy czuwała w nocy przy chorym dziecku, płacząc, całując i modląc się w macierzyńskiej trwodze. Mędrzec stwierdza, że choć ta biała róża smutku jest święta i potężna, to jednak nie jest tą poszukiwaną.
Biskup mówi, że przed ołtarzem widzi najpiękniejszą różę, jaśniejącą jak oblicze anioła. Młode dziewczęta przystępują do Stołu Pańskiego i na ich policzkach pojawiają się rumieńce. Jedna z dziewcząt spogląda na Boga z pełną czystością i miłością. Mędrzec stwierdza, że nikt jeszcze nie wymienił prawdziwie najpiękniejszej róży.
Do pokoju wchodzi synek królowej, płacząc i niosąc otwartą ozdobną Biblię. Chłopiec czyta o Chrystusie, który oddaje życie na krzyżu, ukazując największą miłość. Królowa widzi najpiękniejszą różę świata nad kartami księgi, wyrastającą z krwi Chrystusa. Nigdy nie umrze ten, kto widzi tę różę.
Przypisy
Linki zewnętrzne Duński tekst baśni „Najpiękniejsza róża świata” (audiobook) na YouTube
Kategoria:Literatura dziecięca i młodzieżowa Kategoria:Utwory Hansa Christiana Andersena Kategoria:Utwory literackie z 1851