Lucy Caroline Cavendish (z domu Lyttelton; ur. 5 września 1841 w Hagley, zm. 22 kwietnia 1925 w Penshurst) – angielska pionierka edukacji dziewcząt i kobiet oraz filantropka.
Była córką . W 1864 wyszła za mąż za członka innej arystokratycznej rodziny, Cavendishów. Osiemnaście lat później jej mąż, lord , został zamordowany w Dublinie przez irlandzkich republikanów (ofiara ). Po jego śmierci poświęciła wiele czasu sprawie edukacji dziewcząt i kobiet, za co została uhonorowana za życia honorowym tytułem (LL.D.), a pośmiertnie, w 1965, Uniwersytet Cambridge nazwał jej imieniem wchodzącą w jego skład pierwszą .
Życiorys Lucy Caroline Lyttelton urodziła się 5 września 1841 w w Hagley w hrabstwie Worcestershire, jako druga córka i jego żony Mary Glynne, której siostra Catherine wyszła za mąż za Williama Ewarta Gladstone’a. W 1863 została mianowana druhną królowej Wiktorii, której towarzyszyła aż do jej ślubu w następnym roku.
Małżeństwo i morderstwo męża 7 czerwca 1864 poślubiła , drugiego syna księcia Devonshire. Nie mieli dzieci. Cavendish został wybrany do parlamentu w 1865. W tym samym roku z entuzjazmem dołączyła do Stowarzyszenia Pań Diecezjalnych (ang. Ladies Diocesan Association), prowadzonego przez , mając w perspektywie odwiedzanie workhousów, aby spróbować zniwelować różnice między bogatymi a biednymi.
Jej mąż został zamordowany przez skrajnie nacjonalistyczną grupę 6 maja 1882, tego samego dnia, w którym złożył przysięgę na stanowisko Głównego sekretarza Irlandii. Choć śmierć męża była dla niej bolesnym ciosem i głęboko ją przeżyła (nie wyszła już ponownie za mąż), nie żywiła urazy do zamachowców; dzień przed powieszeniem przywódcy wysłała mu mały złoty krucyfiks, który od dawna nosiła, jako dowód swego przebaczenia. William Ewart Gladstone był głęboko poruszony, gdy powiedziała mu, że zniosłaby stratę ukochanego męża, „jeśli jego śmierć miałaby przynieść pożytek jego bliźnim, co w istocie było celem jego życia”.
Pozostała zdecydowaną zwolenniczką autonomii Irlandii. W kościele św. Małgorzaty w Westminsterze, na koszt członków Izby Gmin, umieszczono witraż poświęcony pamięci lorda Cavendisha.
Późniejsze lata Po śmierci męża poświęciła się działalności filantropijnej, głównie w sferze edukacji dziewcząt i kobiet. W latach 1883–1912 była przewodniczącą Rady Edukacji Kobiet Yorkshire (ang. Yorkshire Ladies’ Council of Education). W 1884 odrzuciła ofertę objęcia stanowiska nauczycielki w Girton College w Cambridge. W 1894 została członkinią Królewskiej Komisji ds. Szkolnictwa Średniego (ang. Royal Commission on Secondary Education) i członkinią-założycielką Rady Dziewcząt Publicznych Szkół Dziennych (ang. Girls’ Day School Trust), założonej przez jej ojca (która promowała tworzenie dużych szkół dziennych dla dziewcząt z klasy średniej). 6 października 1904 otrzymała honorowy tytuł (LL.D.) podczas uroczystej inauguracji Uniwersytetu w Leeds za „wybitne zasługi dla edukacji”. Pełniła również funkcję przewodniczącej Towarzystwa Przyjaciół Armenii (ang. Friends of Armenia).
Śmierć thumb|Lucy Cavendish College na Uniwersytecie w Cambridge (2022) Zmarła 22 kwietnia 1925 w wieku 83 lat w swoim domu Glebe w Penshurst w hrabstwie Kent. Została pochowana obok męża na rodzinnym cmentarzu Cavendishów w Edensor w hrabstwie Derbyshire. Dwa lata po jej śmierci „The Spectator” opisał ją jako „typową wiktoriańską wielką damę”. Również w 1927 opublikowano jej pamiętnik The Diary of Lady Frederick Cavendish.
Upamiętnienie W 1965 wchodzącą w skład Uniwersytetu w Cambridge nazwano jej imieniem.
Przypisy Lyttelton i Hart Davis, s. 40 – list z 17 marca 1960
Kategoria:Brytyjscy autorzy pamiętników i dzienników Kategoria:Brytyjscy filantropi Kategoria:Brytyjscy pedagodzy Kategoria:Ludzie upamiętnieni nazwami uniwersytetów Kategoria:Ludzie związani z oświatą Kategoria:Pochówki w Anglii Kategoria:Urodzeni w 1841 Kategoria:Zmarli w 1925