Wiesław Rachwał

Wiesław Adam Rachwał (ur. 11 grudnia 1956 we Wrocławiu) – polski technik mechanik, opozycjonista w okresie PRL.

Życiorys W 1981 ukończył technikum mechaniczne FAT-Ponar we Wrocławiu, od 1974 do 1994 pracował jako konserwator maszyn i urządzeń w Państwowej Fabryce Wagonów Pafawag. Od września 1980 w Niezależnym Samorządnym Związku Zawodowym „Solidarność”. Uczestniczył w strajkach okupacyjnych w miejscu pracy w sierpniu-wrześniu 1980 i grudniu 1981, w 1982 wszedł w skład tymczasowej komisji zakładowej.

W kwietniu 1982 zatrzymany, następnie internowany w ośrodku odosobnienia w Nysie od 17 kwietnia do 23 lipca 1982 i od 7 października do 3 listopada 1982. Od listopada 1982 do lutego 1983 w ramach represji powołany do służby wojskowej w kompanii polowej 4 Łużyckiej Brygadzie Saperów, uczestniczył w jej trakcie w dwudniowym strajku głodowym. Od 1982 wchodził w skład redakcji podziemnego pisma „Jutrzenka”, odpowiadając za jego druk i kolportaż; ponadto kolportował inne nielegalne wydawnictwa (m.in. „Iskra”, „Victoria”, „Orzeł Biały”, „Z Dnia na Dzień”, „Solidarność Elwro”, „Fatamorgany”, „Region”, „Solidarność Walcząca”). Zajmował się także nasłuchami Milicji Obywatelskiej, udziałem w kontaktach Pafawagu z innymi zakładami pracy w regionie i kraju. Był członkiem Ruchu Wolnych Demokratów (1988–1990), Klubu Samorządu Pracowniczego przy wrocławskim oddziale Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego (1987–1991) i RKW NSZZ „Solidarność” Dolny Śląsk (1987–1990). Był rozpracowywany przez Wojewódzki Urząd Spraw Wewnętrznych we Wrocławiu, kilkukrotnie zatrzymywany i przesłuchiwany, a w kwietniu 1988 złapany przy przewozie bezdebitowej gazety w Krakowie i ukarany grzywną.

Wszedł w skład rady pracowniczej Pafawagu, a od 1991 do 1994 przewodniczył zakładowej komórce legalnej „Solidarności”. Od 1994 pracował w różnych zakładach przemysłowych Wrocławia jako mechanik, tokarz i konserwator (Zakład Automatyki Elan, Wirek PPH, Wromag, Dolnośląska Fabryka Maszyn Elektrycznych).

Odznaczenia W 2013 odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce. Odmówił jednak jego przyjęcia, wskazując: Wyrażam szacunek dla działań mających na celu przypomnienie i uhonorowanie tych, którzy o wolność, demokrację oraz poszanowanie praw człowieka i obywatela z narażeniem się upominali. Wierny tym wartościom, widząc dziejące się w mojej Ojczyźnie zło; trwanie w wielu segmentach naszego życia zbiorowego przejawów przeczących standardom demokracji, poszanowania praw człowieka i obywatela, a także utratę suwerenności przyczyniającej się do obniżania rangi państwa polskiego powodującej zrywanie więzi z krajem urodzenia, utratę poczucia dumy szerokich rzesz młodego pokolenia z przynależności do polskiej wspólnoty narodowej i państwowej, chcąc być w zgodzie z własnym sumieniem odmawiam przyjęcia.

Przypisy

Kategoria:Członkowie władz regionalnych Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” (1980–1989) Kategoria:Internowani w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej 1981–1982 Kategoria:Ludzie urodzeni we Wrocławiu Kategoria:Ludzie związani z prasą podziemną w Polsce 1945–1989 Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Polscy mechanicy Kategoria:Polscy tokarze Kategoria:Żołnierze ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Urodzeni w 1956