Semanotus terminatus – gatunek chrząszcza z rodziny kózkowatych i podrodziny kózkowych.
Taksonomia i ewolucja Kladogram tomanków Ameryki Północnej wg Hammonda i Williamsa (2013) Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1912 roku przez Thomasa Lincolna Caseya na łamach „Memoirs on the Coleoptera” pod nazwą Anocomis terminata. Rodzaj Anocomis zsynonimizowano potem z Semanotus, stąd obecna kombinacja.
Według wyników analizy filogenetycznej północnoamerykańskich tomanków opublikowanych w 2013 roku przez Jamesa Hammonda i Daryla J. Williamsa S. terminatus zajmuje pozycję siostrzaną dla S. litigiosus, tworząc z nim klad siostrzany dla S. australis.
Morfologia Głowa jest ciemnobrązowa z czułkami jasnobrązowymi do ciemnobrązowych, często z ciemniejszym trzonkiem. Szeroka i krótka warga górna ma prostokątny kształt. Żuwaczki zaopatrzone są w duży, zaostrzony ząb pośrodkowy na powierzchni molarnej, a ich zewnętrzne krawędzie tworzą przy nasadzie prawie proste kąty. Czułki są krótkie jak na tomanka, u samic zwykle wyraźnie krótsze niż długość pokryw. Cztery ostatnie człony u samca są stosunkowo krótkie i szerokie, o stosunku długości do szerokości wynoszącym około 3 w przypadku członów od ósmego do dziesiątego i między 4,2 a 4,6 w przypadku ostatniego.
Ciemnobrązowe przedplecze nie jest u nasady szypułkowato przewężone. Pokrywy mają barwę jasnobrązową do ciemnobrązowej, niekiedy ze słabo zaznaczonymi, bladymi plamkami. Stosunek długości do szerokości pokryw wynosi od 2,2 do 2,5. Wzdłuż szwu od podstawy pokryw aż po okolicę samego ich wierzchołka biegnie jeden lub więcej szeregów gęstych, złocistych, półwzniesionych do sterczących szczecinek. Odnóża są rudobrązowe do ciemnobrązowych, czasem z ciemniejszymi lub dwubarwnymi udami. Przednie i środkowe golenie są u szczytu rozszerzone, u samicy zaopatrzone w rzadkie, krótkie, żółte szczecinki nie osłaniające nasady ostróg.
Ubarwienie odwłoka jest ciemnobrązowe. Samcze genitalia cechują się walcowatą, nieco u szczytu rozdętą apofizą tegmenu.
Ekologia i występowanie Owad ten zasiedla wyżyny i góry. Larwy przechodzą rozwój w łyku i drewnie świerka czarnego, świerka białego, daglezji zielonej i modrzewi. Osobniki dorosłe spotykano także na sosnach, jodle jednobarwnej i wierzbach.
Gatunek nearktyczny, rozmieszczony od Alaski na północnym zachodzie po Nową Szkocję na wschodzie i Kolorado na południu.
Przypisy
Kategoria:Kózkowe Kategoria:Chrząszcze Kanady Kategoria:Chrząszcze Stanów Zjednoczonych Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1891 roku