Carorita limnaea – gatunek pająka z rodziny osnuwikowatych. Zamieszkuje północ Eurazji i nearktyczną Amerykę Północną.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1927 roku przez Cyrusa R. Crosbyego i Shermana Ch. Bishopa na łamach „Journal of the New York Entomological Society” pod nazwą Oedothorax limnaeus. Miejscem typowym jest Pingree Park w hrabstwie Larimer w Kolorado W 1963 roku Eric A.G. Duffey i Peter Merrett umieścili go w nowym rodzaju Carorita, dla którego stanowi gatunek typowy.
Morfologia Pająk osiągający od 1,1 do 1,5 mm długości ciała przy prosomie długości około 0,7 mm i szerokości od 0,4 do 0,5 mm. Karapaks jest bladobrązowożółty lub jasnobrązowy z ciemniejszymi krawędziami, pośrodkową kropką i promieniście rozchodzącymi się liniami. Rozstaw oczu pary tylno-środkowej wynosi od 0,6 do 1,1 ich średnicy. Szczękoczułki mają po od trzech do sześciu zębów na krawędziach przedniej i tylnej oraz dobrze rozwinięte rowki strydulacyjne u obu płci. Przednia powierzchnia szczękoczułka u samca ma wyraźny guzek z kolcem. Sternum jest bladoszarożółte, nieco przyciemnione na krawędziach, doogonowo przedłużone między biodra ostatniej pary. Odnóża mają kolor żółtobrązowy z ciemniejszymi nadstopiami i stopami. Opistosoma (odwłok) jest jednolicie szara do czarniawobrązowej.
Samcze nogogłaszczki mają owalną w widoku grzbietowym i wąską w widoku grzbietowo-bocznym goleń z skierowanym brzuszno-przednio ząbkiem w części wierzchołkowo-bocznej oraz pojedynczym trichobotrium przednio-bocznym, bez trichobotrium tylno-bocznego. Cymbium ma długą wypustkę. Paracymbium jest hakowate, w części dosiebnej o prawie równoległych bokach, a w części środkowej silnie ku tyłowi wystające. Na górnej ⅓ przedniej powierzchni tegulum znajduje się grupka powcinanych struktur, z kolei jego część dolno-tylna jest wystająca i zaokrąglona. Radix ma guzkowany wyrostek przedni z ząbkowatą wypustką oraz krótki i zaokrąglony element ogonowy, umieszczony naprzeciw nasady długiego, cienkiego, zakrzywiającego się stopniowo w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara embolusa.
Genitalia samicy mają szeroką, skierowaną doogonowo płytkę płciową o równomiernie zakrzywionej, niemal półkolistej tylnej krawędzi. Wulwa cechuje się zbieżnymi na przedzie przewodami kopulacyjnymi oraz umieszczoną wyraźnie poza linią zbiorników nasiennych kapsułą tychże przewodów.
Ekologia i występowanie Pająk ten spotykany jest na torfowiskach i w pobliżu wód. Aktywne osobniki dorosłe obserwuje się od maja do sierpnia.
Gatunek holarktyczny. W Europie znany jest z Irlandii, Wielkiej Brytanii, Holandii, Luksemburga, Niemiec, Danii, Szwecji, Norwegii, Finlandii, Estonii, Polski, Czech, Słowacji oraz europejskiej części Rosji. W Azji notowany jest z syberyjskiej i dalekowschodniej części Rosji, Mongolii oraz chińskiej prowincji Jilin. W nearktycznej Ameryce Północnej podawany jest z Kanady i Stanów Zjednoczonych.
Przypisy
Kategoria:Osnuwikowate Kategoria:Pająki Ameryki Północnej Kategoria:Pająki Azji Kategoria:Pająki Europy Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1927 roku