mały|Rzymski kamień milowy z 3. wieku naszej ery z wizerunkiem rzymskiego dromedariusa Dromedarii - lekka jazda wielbłądzia w armii późnego Cesarstwa Rzymskiego należąca do oddziałów pomocniczych (łac. Auxilia) rekrutowana głównie w Syrii. Jednostki tego typu stacjonowały na terenie Syrii, Arabii i Egiptu.
Historia Pierwszym kontaktem rzymskich wojsk z jazdą dosiadającą wielbłądów była bitwa pod Magnezją, w której armia dowodzona przez Lucjusza Scypiona Azjatyckiego pokonała wojska Antiocha III Wielkiego. Jeźdźcy wielbłądów mieli posługiwać się w bitwie łukami i długimi mieczami.
Rzymska armia, walcząca z armiami bliskowschodnich państw oraz plemionami beduinów zapewne wielokrotnie miała okazję zapoznania się z wykorzystywaną przez nich jazdą wielbłądzią, jednak wdrożenie tego typu jednostek do własnej armii nastąpiło dość późno. Mimo że wielbłądy były wykorzystywane przez Rzymian w celach cywilnych przynajmniej od czasów Nerona, pierwsze wzmianki o utworzeniu jednostki dromedarii pojawiają się dopiero za panowania cesarza Trajana. Licząca ok. 1000 jeźdźców ala I Ulpia dromedariorum Palmyrenorum miliaria sformowana została w czasach, gdy planowano podbój Arabii. Jak sama nazwa wskazuje, jednostkę formowano głównie z mieszkańców syryjskiej Palmyry, obeznanych w terenie i sztuce ujeżdżania wielbłądów. Zanim zostali dromedariuszami, zdobywali oni doświadczenie ochraniając kupieckie karawany, znani byli wtedy pod nazwą meharystów (od arabskiego mahārin, oznaczającego wielbłąda).
W II i III wieku naszej ery formowano oddziały dromedarii, w tzw. turmy, liczące ok. 32-36 żołnierzy, bądź alae, liczące ok. 300 żołnierzy, wchodzące w skład cohortes equitatae – oddziałów wojsk pomocniczych.
Jedną z mniejszych udokumentowanych jednostek dromedarii, prawdopodobnie nie większy niż turma był oddział wchodzący w skład cohors I Augusta praetoria Lusitanorum, stacjonującej w Tebach. Niewielką liczbę dromedarii wcielono do Cohors XX Palmyrenorum miliaria equitata, gdzie stanowiły one część oddziałów jazdy, wchodzących w skład tej mieszanej kohorty obozującej w Dura Europos.
Więcej wzmianek dotyczy dromedariuszy sformowanych w większe jednostki – alae. Były to stacjonujące w Tebach ala I Valeria dromedariorum, ala II Herculia Dromedaria, ala III dromedariorum; w Palestynie ala Antana dromedariorum. Podczas prac archeologicznych w ruinach Hegry badacze znaleźli inskrypcje upamiętniające jeźdźców z ala dromedariorum należących do legionu III Cyrenaica, którzy pochodzić mieli aż z Mauretanii.
Zadaniem dromedariuszy był przede wszystkim zwiad i rozpoznanie na obszarach pustynnych, uniemożliwiających efektywne wykorzystanie konnicy. Ponadto, wzorem meharystów, zajmowali się ochroną karawan, zabezpieczając logistykę rzymskiej armii. Nim zostali przydzieleni do wielbłądziej jazdy, żołnierze wchodzący w skład dromedarii odbywali wcześniej służbę w szeregach piechoty.
Wyposażenie
Ze względu na charakter formacji, dromedarii nie posiadali obciążającego i krępującego ruchy uzbrojenia ochronnego. Nosili oni tuniki z rekawami oraz płaszcz opadający na grzbiet wielbłąda. Charakterystycznym elementem odzienia wywodzących się z Palmyry meharystów była umocowana w pasie tkanina z frędzlami, osłaniająca nogi jeźdźca. Odzienie to miało przede wszystkim chronić przed pustynnym słońcem, a także piaskiem. Dodatkowe uzbrojenie stanowiła okrągła tarcza, trzymana w lewej ręce, bądź mocowana u boku wierzechowca.
Na uzbrojenie zaczepne dromedarii składał się łuk, miecz, czasem także długa włócznia. Przypisy
Kategoria:Armia starożytnego Rzymu