Juan Furagganan Ponce Enrile Sr. (ur. 22 czerwca 1922 lub 14 lutego 1924, zm. 13 listopada 2025) – filipiński polityk i prawnik.
Życiorys W źródłach występują dwie różne daty jego urodzenia. Zgodnie z danymi w posiadaniu filipińskiego rządu przyszły polityk i prawnik urodził się 14 lutego 1924 w Gonzadze w prowincji Cagayan. Natomiast dokument przechowywany w Cagayan w jednym z budynków należących do Niezależnego Kościoła Filipińskiego, macierzystej denominacji Enrile mówi o 22 czerwca 1922. Był synem Alfonsa Ponce Enrile oraz Petry Furugganan. Przyszedł na świat jako dziecko nieślubne. Jego ojciec był prominentnym politykiem, matka natomiast pochodziła z biednej rodziny rybackiej. Ukończył prestiżowe manilskie Ateneum w 1949. Podjął studia prawnicze na Uniwersytecie Filipin, kontynuował następnie kształcenie na tym kierunku na Uniwersytecie Harvarda. Podjął pracę w zawodzie, wykładał też prawo na Uniwersytecie Dalekowschodnim. W życie polityczne zaangażował się w latach 60., szybko wiążąc się z Ferdinandem Marcosem. W 1966 mianowany został podsekretarzem w ministerstwie finansów. Od 1968 do 1970 był ministrem sprawiedliwości. Jako jeden z najbliższych współpracowników prezydenta Marcosa był jedną z najistotniejszych postaci na krajowej scenie podczas stanu wojennego (1972–1981). Odpowiadał tym samym za znaczną część zbrodni oraz nadużyć wiązanych przez historyków oraz innych badaczy z tym właśnie okresem w historii Filipin. Dwukrotnie piastował funkcję ministra obrony (1970–1971, 1972–1986). Długoletnia lojalność wobec Marcosa nie stępiła jego politycznego instynktu. W kluczowym momencie rewolucji siły ludu z 1986 wsparł ruch rewolucyjny, czym walnie przyczynił się do upadku prezydenta.
Pozostawał aktywny politycznie do późnej starości. Uzyskiwał mandat deputowanego do Izby Reprezentantów bądź też do Zgromadzenia Ustawodawczego odpowiednio w 1978, 1984 i 1992. Wybierany był do Senatu kolejno w 1987, 1995, 2004 oraz 2010. Między listopadem 2008 a czerwcem 2013 przewodniczył filipińskiemu Senatowi. W izbie wyższej parlamentu zasiadał do 2016. W 2019 ponownie, choć bezskutecznie ubiegał się o mandat senatorski. Opublikował Juan Ponce Enrile: A Memoir (2012).
Skomplikowane i niejednoznaczne związki Enrile z rodziną Marcosów okazały się trwałe. Od 2022 do śmierci pozostawał bowiem głównym doradcą prezydenta Bongbonga Marcosa, syna swojego pierwszego patrona, do spraw prawnych. Był politykiem wysoce kontrowersyjnym, uwikłanym w rozmaite skandale korupcyjne. W filipińskiej pamięci zbiorowej zapisał się również dzięki swej długowieczności. Zmarł 13 listopada 2025. Został pochowany na Libingan ng mga Bayani w Taguig, cmentarzu przeznaczonym przede wszystkim dla osób szczególnie zasłużonych dla kraju, w tym wysoko postawionych wojskowych oraz byłych prezydentów.
Życie prywatne W 1957 poślubił Cristinę Castañer. Doczekał się z nią dwojga dzieci.
Przypisy
Kategoria:Filipińscy ministrowie Kategoria:Filipińscy prawnicy Kategoria:Filipińscy stulatkowie Kategoria:Urodzeni w XX wieku Kategoria:Zmarli w 2025