Friedrich Wilhelm Eugen Karl Hugo (ur. 27 maja 1816 w Stuttgarcie, zm. 23 sierpnia 1897 w w Sławęcicach) – książę Hohenlohe-Oehringen, wojewoda Ujazdu; niemiecki polityk, wiceprezydent Reichstagu, pruski generał piechoty, prezes u i przedsiębiorca związany z przemysłem ciężkim.

Życiorys Był synem księcia (1784–1853) z rodu Hohenlohe-Oehringen oraz Luizy Wirtemberskiej (1789–1851), córki księcia Eugeniusza Fryderyka Henryka Wirtemberskiego, założyciela osady Pokój na Górnym Śląsku, i jego żony, księżniczki . W 1847 poślubił księżniczkę Paulinę (1829–1900).

Hohenlohe-Oehringen studiował w Berlinie oraz w . 16 lutego 1835 wstąpił jako podporucznik do gwardii konnej . Jako rotmistrz od 28 czerwca 1841 był oficerem adiutantem króla Wilhelma I Wirtemberskiego i z tego stanowiska awansował do stopnia pułkownika w sierpniu 1849. 16 października 1851, na własną prośbę, został zwolniony ze służby wojskowej. Na pamiątkę wycieczki do w Harzu ufundował w 1845 pomnik .

mały|Hugo zu Hohenlohe-Oehringen, 1878 Już w 1849 przejął rodzinne dobra w Öhringen i Neuenstein oraz posiadłości śląskie. Jego dziadek Friedrich Ludwig, książę zu Hohenlohe-Ingelfingen wszedł w 1782 poprzez małżeństwo w posiadanie Sławęcic na Górnym Śląsku. W 1804 nabył także dobra Landsberg (Gorzów Śląski) i Koszęcin. Posiadłości śląskie obejmowały fideikomisy Sławęcice, Ujazd i Rudzieniec o łącznej powierzchni 175 km². Hugo doprowadził do ich przekształcenia w państwo stanowe i podczas uroczystości koronacyjnych Wilhelma I w 1861 roku otrzymał tytuł wojewody Ujazdu (Herzogs von Ujest).

W latach 40. XIX wieku nabył kilka kopalń cynku. Wchodząc w wydobycie galmanu i hutnictwo cynku na Górnym Śląsku, rozbudował rodzinne przedsiębiorstwa przemysłowe, zwłaszcza przemysł cynkowy. W 1871 kazał wznieść hutę cynku w Siemianowicach Śląskich (Bittkow) (tzw. Hohenlohe-Hütte), a także założono tam towarzyszącą kolonię Hohenlohehütte. W 1888 uruchomiono na tym terenie walcownię cynku. W kolejnych latach Hohenlohe-Oehringen przejął kolejne huty cynku, a w latach 90. XIX wieku także różne kopalnie węgla kamiennego. Pod koniec życia należał do największych producentów cynku na świecie.

W 1867 został pierwszym prezesem u, ówczesnego odpowiednika dzisiejszego .. Hugo zu Hohenlohe-Oehringen był właścicielem wielu koni wyścigowych, w tym zwycięzców : „Pirata" (1877). i „Künstlerina" (1879)..

Był dziedzicznym członkiem pruskiej Izby Panów oraz w Królestwie Wirtembergii. Od 1852 zasiadał także w pruskiej Izbie Posłów. Ponadto był pruskim generałem piechoty oraz wirtemberskim generałem kawalerii. Od 1870 był seniorem całej książęcej linii Hohenlohe-Oehringen.

W wojnie prusko-austriackiej 1866 Hohenlohe-Oehringen brał udział jako generał porucznik w Wielkiej Kwaterze Głównej i uczestniczył w bitwie pod Königgrätz. Następnie od 20 lipca do 7 września 1866 pełnił funkcję generalnego gubernatora Moraw. Był współzałożycielem Niemieckiej Partii Rzeszy (późniejsza Wolna Partia Konserwatywna) i w latach 1867–1871 był członkiem Reichstagu Związku Północnoniemieckiego.. W latach 1871–1875 był członkiem Reichstagu Cesarstwa Niemieckiego (II Rzeszy) i jego wiceprezydentem..

Mandat parlamentarny na kadencję 1874–1877 musiał złożyć, gdyż 21 stycznia 1875 komisja weryfikacyjna Reichstagu uznała wybory za nieważne.. W wyborach uzupełniających 24 września 1875 ponownie kandydował i przegrał z Carlem Gratzą (Deutsche Zentrumspartei).. Po śmierci Gratzy kandydował ponownie w wyborach uzupełniających 18 września 1876 w których przegrał z (Deutsche Zentrumspartei).

Książę Hugo był ostatecznie politycznym przedsiębiorcą, który potrafił połączyć działalność gospodarczą z ambicjami politycznymi..

Potomstwo Christian Kraft, Fürst zu Hohenlohe-Öhringen, Herzog von Ujest (ur. 21 marca 1848 w Öhringen, zm. 14 maja 1926 w ) – żona: hrabianka Ottilie Lubraniec-Dambska (1868–1922) Marie (ur. 25 lipca 1849 w Szaufie, zm. 31 stycznia 1929 w zamku Meffersdorf w Wigandsthal) – mąż: książę (1848–1904) Luise (ur. 14 lipca 1851 w Sławęcicach, zm. 18 lutego 1920 tamże) – mąż: (1835–1897) August Karl (ur. 2 stycznia 1854 w Sławęcicach, zm. 27 stycznia 1884 w San Remo) Friedrich Karl (ur. 21 września 1855 w Sławęcicach, zm. 27 grudnia 1910 w Paryżu) – żona: hrabianka Marie (1871–1932) Johann Heinrich Georg, 6. książę zu Hohenlohe-Oehringen, 3. książę von Ujest (ur. 24 kwietnia 1858 w Sławęcicach, zm. 24 kwietnia 1945 w Oppurg) – żona (od 1889): Olga zu Hohenlohe-Oehringen (1862–1935) (ur. 2 marca 1860 w Sławęcicach, zm. 14 stycznia 1922 w Berlinie) – żona: hrabianka Helene (1865–1901) Wilhelm (ur. 27 sierpnia 1861 w Sławęcicach, zm. 8 grudnia 1861 tamże) (ur. 26 września 1864 w Sławęcicach, zm. 31 października 1928 w Berlinie) – żona: Helga Hager (1877–1951) Margarethe (ur. 27 grudnia 1865 w Sławęcicach, zm. 13 czerwca 1940 w Dreźnie) – mąż: hrabia (1854–1930)

Odznaczenia Odznaczenia księcia zu Hohenlohe-Öhringen to między innymi: Order Orła Czarnego na łańcuchu Krzyż Wielki Orderu Orła Czerwonego ze złotą koroną Order Królewski Korony I klasy Komtur Orderu Hohenzollernów Krzyż Żelazny II klasy na białej wstędze Order Świętego Jana Order Hohenzollernów I klasy ordynku książęcego Order Wierności (Badenia) Krzyż Wielki Orderu Lwa Zeryngeńskiego (Badenia) Krzyż Wielki Orderu Wilhelma (Hesja) Order Lwa Złotego (Hesja) Wojskowy Krzyż Medyczny (Hesja) Krzyż Wielki Orderu Sokoła Białego (Saksonia) Krzyż Wielki Orderu Ernestyńskiego (Saksonia) Krzyż Wielki Orderu Korony (Wirtembergia) Krzyż Wielki Orderu Fryderyka (Wirtembergia) Order Olgi (Wirtembergia) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie)

Bibliografia : Militärische Biographien des Offizier-Corps der Preussischen Armee, Berlin 1868, s. 146. : , t. 7, Hanseatische Verlagsanstalt, Hamburg, 1939, s. 75, nr 2153. Konrad Fuchs: Vom Dirigismus zum Liberalismus. Die Entwicklung Oberschlesiens als preußisches Berg- und Hüttenrevier, Wiesbaden 1970, s. 255–256. : Hohenlohe-Oehringen, Hugo Fürst zu. W: Neue Deutsche Biographie. T. 9. Berlin 1972, s. 492. Industrielle in Süddeutschland. Stuttgart 1994, , s. 387. Volker Stalmann: Christian Kraft zu Hohenlohe-Öhringen (1848–1926). „Leben wie Lukull". W: Alma Hannig, (red.): Die Familie Hohenlohe. Eine europäische Dynastie im 19. und 20. Jahrhundert. Böhlau, Kolonia 2013, , s. 357–358.

Przypisy

Kategoria:Niemcy Kategoria:Urodzeni w 1816 Kategoria:Zmarli w 1897 Kategoria:Członkowie pruskiej Izby Panów Kategoria:Ród Hohenlohe Kategoria:Niemieccy politycy