Pułk lekki pułkownika Ciarnowskiego – oddział jazdy koronnej autoramentu narodowego wojska I Rzeczypospolitej przełomu XVII i XVIII wieku (okresu wielkiej wojny północnej).
Formowania i zmiany organizacyjne W końcu XVI wieku w Rzeczypospolitej zaczęto organizować pułki jazdy. Grupowały one w sobie kilka (kilkanaście) chorągwi husarskich i pancernych. Początkowo były tworzone jedynie na czas wojny i sprawowały funkcję większej jednostki taktycznej. W drugiej połowie XVII wieku pułki istniały też w okresie pokoju.
W związku z trwającą wielką wojną północną, w 1710 Walna Rada Warszawska ustaliła liczbę husarii w Koronie na 2080 ludzi, pancernych na 6000 ludzi, a lekkich na 1600 ludzi. Zgodnie z etatem pułk lekki pułkownika Ciarnowskiego powinien posiadać 336 „lekkich”. Stan faktyczny wynosił 308 „lekkich”.
Uchwalony na sejmie 1717 roku komput wojska koronnego przewidywał zmniejszenie jazdy koronnej w husarii do 1000 koni, w pancernej do 4000 koni i w lekkiej do 1000 koni. Komput likwidował jej podział na wiele stosunkowo słabych liczebnie pułków i pozostawiał jedynie cztery (królewski, królewicza, buławy wielkiej koronnej i buławy polnej koronnej). Pułk Ciarnowskiego został wcześniej rozwiązany.
Struktura organizacyjna W 1710
jazda lekka siedem chorągwi po 48 koni Razem w pułku: 7 chorągwi − 336 koni
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Pułki jazdy koronnej Kategoria:Oddziały jazdy lekkiej I Rzeczypospolitej Kategoria:Pułki koronne w dobie wojny północnej Kategoria:Pułki autoramentu narodowego