mały|Czaszka notozaura (triasowego gada morskiego) z gatunku Nothosaurus marchicus (widok od strony grzbietowej): kość podstawnopotyliczna oznaczona kolorem różowym i symbolem bo. Kość podstawnopotyliczna (łac. os basioccipitale) – kość czaszki ryb i gadów, u ssaków zrastająca się z innymi kośćmi, stając się w ten sposób częścią kości potylicznej.
Jako odrębna kość u ryb i gadów U ryb trzonopłetwych otwór wielki (foramen magnum) otaczają trzy kości: podstawnopotyliczna i dwie bocznopotyliczne (exoccipitalia); basioccipitale tworzy pojedynczy kłykieć potyliczny. Podobna sytuacja ma miejsce u gadów.
Jako część kości potylicznej u ssaków mały|Czaszka ludzka (widok z dołu): część podstawowa kości potylicznej zaznaczona kolorem różowawym U większości ssaków natomiast cztery pierwotne ewolucyjnie kości (w tym podstawnopotyliczna), choć zakładające się oddzielnie w rozwoju embrionalnym, zrastają się, tworząc jedną kość potyliczną, na której znajdują się dwa kłykcie potyliczne. W anatomii człowieka ta część kości potylicznej nazywa się częścią podstawową kości potylicznej albo podstawą kości potylicznej (pars basilaris ossis occipitis, occipitale basilare). W anatomii ssaków używano też nazw potylica podstawna lub część podstawna.
Przypisy
Kategoria:Anatomia ssaków Kategoria:Kości czaszki