U-206 (1941)

U-206 – niemiecki okręt podwodny typu VIIC z okresu II wojny światowej.

Wyporność U-Boota wynosiła 769 ton w położeniu nawodnym i 871 ton pod wodą, a jego główną bronią było 14 torped o kalibrze 533 mm, wystrzeliwanych z pięciu wewnętrznych wyrzutni. Jednostka rozwijała na powierzchni maksymalną prędkość 17,7 węzła, jej zasięg przy prędkości 10 węzłów wynosił 8500 Mm.

Okręt został zwodowany 4 kwietnia 1941 roku w stoczni Friedrich Krupp Germaniawerft w Kilonii, a 17 maja 1941 roku wcielono go do służby w Kriegsmarine. Pływając w składzie U-206 odbył trzy patrole bojowe, podczas których zatopił dwa statki o łącznej pojemności 3283 BRT i korwetę o wyporności 925 ton. U-Boot zaginął po 29 listopada 1941 roku w Zatoce Biskajskiej; prawdopodobnie zatonął 30 listopada po wejściu na brytyjską minę.

Projekt i budowa

Jednostki typu VIIC były kolejnym ewolucyjnym ulepszeniem najliczniej budowanych w Niemczech okrętów typu VII. Poprzednik – typ VIIB – miał niewystarczający zasięg i za mało miejsca pod pokładem, by można było zainstalować sonar. Opracowany w 1938 roku projekt nowego okrętu różnił się od poprzedniej wersji m.in. zwiększoną grubością blach kadłuba sztywnego (z 16 do 18,5 mm, co zwiększyło maksymalną głębokość zanurzenia z 200 metrów do 250–280 metrów), przedłużeniem kadłuba o 60 cm i kiosku o 30 cm oraz powiększeniem zbiorników paliwa o 5,4 m³, co poprawiło zasięg. Powiększone rozmiary pozwoliły na instalację aktywnego sonaru , który uzupełniał pasywny Gruppenhorchgerät (GHG). Do zakończenia wojny do służby weszło 568 okrętów typu VIIC.

U-206 zamówiono 16 października 1939 roku. Został zbudowany w stoczni Friedrich Krupp Germaniawerft w Kilonii jako jeden z 58 okrętów typu VIIC zamówionych w tej wytwórni. U-206 otrzymał numer stoczniowy 635 (Werk 635). Stępkę okrętu położono 17 czerwca 1940 roku, a zwodowany został 4 kwietnia 1941 roku.

Dane taktyczno-techniczne thumb|left|Wnętrze przedziału silników wysokoprężnych U-206 był średniej wielkości okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 67,1 metra, szerokość 6,2 metra i zanurzenie 4,74 metra. Wysokość (od stępki do szczytu kiosku) wynosiła 9,6 metra. Wykonany ze stali pancernej CM 351 o grubości 18,5 mm kadłub sztywny miał 50,5 metra długości i 4,7 metra szerokości. Podzielony był grodziami na sześć przedziałów wodoszczelnych: (od dziobu): I – przedział torpedowy ze sterami głębokości oraz GHG, II – przedział akumulatorów wraz z pomieszczeniami załogi, magazynem amunicji i toaletą, III – centrala z pomieszczeniem wielofunkcyjnym (mieszczącym drugą baterię akumulatorów, pomieszczenia załogi i kambuz), IV – przedział silników spalinowych, V – przedział silników elektrycznych, VI – rufowy przedział torpedowy ze sterami kierunku i głębokości. Kadłub ciśnieniowy otoczony był kadłubem lekkim wykonanym z blach o grubości 4–8 mm. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 769 ton, a w zanurzeniu 871 ton.

Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa 6-cylindrowe, czterosuwowe silniki wysokoprężne Krupp-Germaniawerft F46 z doładowaniem o łącznej mocy 3200 KM przy 470-490 obr./min, a pod wodą poruszał się dzięki dwóm silnikom elektrycznym prądu stałego AEG GU 460/8-276 o łącznej mocy 560 kW (750 KM) przy 295 obr./min. Dwa wały napędowe obracały dwie śruby, zapewniając maksymalną prędkość 17,7 węzła na powierzchni i 7,6 węzła w zanurzeniu. Zasięg wynosił 8500 Mm przy prędkości 10 węzłów w położeniu nawodnym (3250 Mm przy prędkości maksymalnej) oraz 80 Mm przy prędkości 4 węzłów pod wodą (130 Mm przy 2 węzłach). Zbiorniki mieściły 113,47 tony paliwa, a energia elektryczna magazynowana była w dwóch bateriach akumulatorów AFA 33 MAL 800 W po 62 ogniwa każda, o łącznej pojemności 9160 Ah, masie 62 tony i czasie rozładowania 20 godzin. Dopuszczalna głębokość zanurzenia okrętu wynosiła 100 metrów, a głębokość zgniecenia 250–280 metrów.

Okręt wyposażony był w pięć wyrzutni torped o kalibrze 533 mm (cztery na dziobie i jedną rufową), z łącznym zapasem 14 torped (wymiennie okręt mógł przenosić 26 min typu TMA lub 39 min typu TMB). Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło umieszczone przed kioskiem działo pokładowe kalibru 88 mm SK C/35 L/45, z zapasem amunicji wynoszącym 220–250 naboi oraz pojedyncze działko przeciwlotnicze kalibru 20 mm C/38 L/65. Jednostka wyposażona też była w pasywny sonar GHG i aktywny , a do obserwacji służyły dwa peryskopy Zeissa: bojowy i nocny.

Załoga okrętu składała się z czterech oficerów oraz 40 podoficerów i marynarzy.

Służba U-206 został wcielony do służby w Kriegsmarine 17 maja 1941 roku. Dowództwo okrętu objął por. mar. (niem. Oberleutnant zur See) , dowodzący wcześniej U-5. U-Boot otrzymał numer poczty polowej M 41 306. Do 1 czerwca załoga jednostki przechodziła szkolenie w składzie , operując z Kilonii.

Pierwszy rejs bojowy 5 sierpnia 1941 roku U-206 wyszedł z Trondheim, udając się na swój pierwszy wojenny patrol na Ocean Atlantycki. 9 sierpnia o godzinie 05:28 w odległości około 100 Mm na południowy wschód od Islandii okręt zatopił za pomocą torpedy G7e zbudowany w 1918 roku brytyjski parowy trawler „Ocean Victor” o pojemności 202 BRT, który wypłynął 5 sierpnia z Reykjavíku na połów ryb. Jednostka zatonęła na pozycji wraz z całą, liczącą 13 osób załogą. Między 10 a 23 sierpnia okręt wchodził w skład wilczego stada . 12 sierpnia U-206 wykrył jeden z alianckich konwojów płynących z Wysp Brytyjskich na zachód trasą na południe od Islandii, jednak eskorta nie pozwoliła mu na zbliżenie. W dniach 23 sierpnia – 2 września operował w stadzie . 26 sierpnia o godzinie 19:20 w odległości około 220 Mm na zachód od Hebrydów U-Boot uratował sześciu brytyjskich lotników z załogi bombowca Armstrong Whitworth Whitley Mk V Z6806 z , uzyskawszy wcześniej osobistą zgodę na akcję od admirała Dönitza. Samolot w trakcie patrolu przeciw okrętom podwodnym został zmuszony do wodowania z powodu awarii lewego silnika o godzinie 13:15. 1 września dowódca okrętu, por. mar. Herbert Opitz otrzymał awans na stopień kpt. mar. (niem. Kapitänleutnant). Od 2 do 7 września U-206 został przyporządkowany do wilczego stada .

Po trwającym 37 dni rejsie okręt 10 września dopłynął do bazy w Saint-Nazaire.

Drugi rejs bojowy 30 września 1941 roku U-Boot wyszedł z Saint-Nazaire na drugi patrol, udając się początkowo na wody północnego Atlantyku. W dniach 2–23 października okręt operował w wilczym stadzie . 14 października o godzinie 3:36 w odległości około 55 Mm na zachód od Gibraltaru U-206 wystrzelił salwę trzech torped w kierunku brytyjskiej korwety , która znajdowała się na patrolu przeciw okrętom podwodnym. Po 92 sekundach jedna z torped trafiła okręt w lewą burtę pod mostkiem, powodując eksplozję magazynu amunicji i przełamanie się korwety na dwie części, które zatonęły w ciągu kilku minut. W wyniku przeprowadzonego na pozycji ataku zginęło 70 z liczącej 73 osoby załogi (dowódca – por. mar. rez. A. Collins, czterech oficerów i 65 marynarzy); trzech marynarzy zostało wyłowionych po kilku godzinach przez hiszpański motorowiec „Castillo Villafranca”. 18 października U-Boot wystrzelił trzy torpedy w kierunku okrętów eskortujących konwój HG-74, jednak nie uzyskał trafień. Następnego dnia o godzinie 6:14 u wejścia do Cieśniny Gibraltarskiej (w odległości 14 Mm od Przylądka Tarify) U-206 wystrzelił dwie torpedy G7e w kierunku zbudowanego w 1924 roku brytyjskiego parowca „Baron Kelvin” o pojemności 3081 BRT, płynącego samotnie pod balastem na trasie Lizbona – Gibraltar – Melilla. Statek został trafiony jedną torpedą z lewej burty, a o 6:27 kolejną, tym razem w śródokręcie; w rezultacie zatonął przez rufę na pozycji . Z 42 osób znajdujących się na parowcu zginęło 26 (19 członków załogi i siedmiu artylerzystów); kapitan, dwunastu członków załogi i dwóch artylerzystów zostało podjętych przez hiszpański statek handlowy „Urola”, a jednego rozbitka uratował brytyjski niszczyciel .

28 października po 29 dniach spędzonych w morzu U-206 powrócił do Saint-Nazaire.

Trzeci rejs bojowy i utrata okrętu 29 listopada U-206 wyszedł z Saint-Nazaire wraz z U-71 z zadaniem przedarcia się na Morze Śródziemne. O godzinie 18:00 na pozycji U-Boota opuścił eskortowiec Sperrbrecher i wtedy ostatni raz widziano okręt. Prawdopodobnie zatonął około 30 listopada na południowy zachód od Saint-Nazaire, w wyniku eksplozji miny znajdującej się na brytyjskiej zagrodzie minowej „Beech”, rozbudowywanej przez lotnictwo od sierpnia 1940 roku. Wraz z okrętem zginęła cała, licząca w tym rejsie 46 osób załoga. Wcześniejsze ustalenia przypisywały jego zatopienie 30 listopada bombom głębinowym zrzuconym przez brytyjski samolot bombowy Whitley B z na zachód od Nantes (na pozycji ), jednak w rzeczywistości atak ten dotyczył U-71 i nie zadał mu uszkodzeń.

Podsumowanie działalności bojowej U-206 odbył trzy patrole bojowe, spędzając w morzu 68 dni. W ich trakcie zatopił dwa statki o łącznej pojemności 3283 BRT i korwetę o wyporności 925 ton, na pokładach których zginęło 109 osób. Pełne zestawienie strat przedstawia poniższa tabela:

+ Lista zatopionych jednostek Data Nazwa Państwo Tonaż Los jednostki 9 sierpnia 1941 „Ocean Victor” 202 zatopiony 14 października 1941 925 zatopiony 19 października 1941 „Baron Kelvin” 3081 zatopiony RAZEM zatopione: 3

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Niemieckie okręty podwodne typu VII zatopione podczas II wojny światowej Kategoria:Niemieckie okręty podwodne zatopione przez miny Kategoria:Okręty podwodne typu VIIC Kategoria:Okręty zbudowane we Friedrich Krupp Germaniawerft Kategoria:Statki i okręty zatopione w Zatoce Biskajskiej