Uranocircyt – minerał z grupy autunitów, z gromady minerałów uranylu; uwodniony fosforan uranylu. Występuje w strefach utleniania i hydratacji utworów zawierających minerały uranu4+, jako jego minerał wtórny.
Z uranocircytem może współwystępować kwarc, kwarc dymny, fluoryt, ortoklaz, torbenit, autunit, uranofan, cyrkon oraz mikroklin. W suchych warunkach szybko traci wodę, przechodząc do metauranocircytu Ba(UO2)2(PO4)2·6–8H2O.
Nazwa składa się z przedrostka nawiązującego do obecności uranu oraz sufiksu circes (κίρκος) (z greckiego sokół), nawiązującego do miejscowości Falkenstein (Sokoli Kamień), gdzie minerał został odkryty.
Chemia i fizyka Procent wagowy pierwiastków (dla minerału o wzorze Ba(UO2)2(PO4)2·10H2O): uran – 45,448% tlen – 33,603% bar – 13,110% fosfor – 5,914% wodór – 1,925%
Uranocircyt jest minerałem silnie radioaktywnym – emituje promieniowane alfa, beta i gamma. Aktywność 1g uranocircytu wynosi w zależności od źródła od 11 362 Bq do 78 647 Bq.
Wykazuje własności fluorescencyjne – w ultrafiolecie emituje zielone światło.
Występowanie Jest minerałem rzadkim. Typową lokalizacją jest kamieniołom Streuberg, w Bergen, w Niemczech. Ponadto występuje m.in. w Sátão (Portugalia), St. Blasien (Niemcy), Kopańcu i Radoniowie (Polska).
Zastosowanie minerał kolekcjonerski
Przypisy
Kategoria:Fosforany (minerały) Kategoria:Minerały uranylu